Welcome to the next game report of Merlijn 1. The game started with a speech while sitting on the stairs 1,5 meters next to each other. After Merlijn 2 finished their game, Merlijn 1 could start their warming up and their match. After a tie last week, this week a win was needed. In the first half, Merlijn took the lead, 1-0. The confidence was gained and a second goal was quickly made. However, the opponent was not ready to give up yet, and scored the 2-1. The tension was back in the game. Luckily, Merlijn scored the 3-1, and expanded their lead again. Same score as last week, so nothing was guaranteed yet. Luckily, most of the time went by without a goal on their own side. The last second however, the substitute of the opponent managed to score the 3-2. Unfortunately for them, this came too late and Merlijn won! 3-2!

De eer, want dat is het, de griffel te hanteren is deze week aan mij toebedeeld. Maar begrijpt u wel wat u mij in de schoenen geschoven heeft? Verslaglegging is als het kleine broertje van de geschiedschrijving per definitie onderhevig aan subjectiviteit, aan de gekleurde bril van de moderne Herodotus en dus in die hoedanigheid haast vanzelfsprekend in ieder geval ten dele onjuist. In de ogen van een derde dan in ieder geval. Snapt u wel? Ik begin derhalve eigenlijk nu al met een 3-1 achterstand die in mijn ogen, hoewel niet onoverkomelijk, toch ook zeker niet terecht is. Zodoende wil ik eigenlijk aftrappen met de premisse dat alles wat hieronder zal volgen in principe te classificeren zou moeten zijn als fictie en dat alle overeenkomsten met ware gebeurtenissen en echte personen berusten op louter toeval. Zo. Dan kunnen we nu eindelijk beginnen. Gaat u er goed voor zitten? Het is immers allemaal waargebeurd.

Meewarig glimlachend, zo moet u afgelopen week ongeveer het eerste wedstrijdverslag van de lokale studentenclub gelezen hebben. “Heb je die kutstudenten weer met hun hautaine geneuzel en slechte bedoelingen.” “Die heidenen gaan ons toch zeker niet vertellen hoe we onze vrouwen moeten behandelen?” Hebben ze overigens ook zeker gelijk in, bovendien kan het mij persoonlijk eigenlijk mijn spreekwoordelijke onderrug roesten of ome Tonnie nou wel of geen nat nageltje heeft gehaald bij zijn al dan niet verre (maar in ieder geval meerderjarige?) familielid in de bosjes achter de feestkeet van de lokale FC.

Ik ben dan ook zeker niet van plan om op een dergelijke manier over de tegenstander van afgelopen zaterdag te praten. Enerzijds omdat ik in mijn achterhoofd rekening houdt met represailles in de eventuele terugwedstrijd, anderzijds omdat ik precies niets van ze weet. Voor zover ik mij kan heugen heb ik immers nooit de reis naar Wijk gemaakt, laat staan naar Aalburg.  Reden te meer om eens het go-to platform voor elke laaggeletterde puber met frauduleuze intenties te raadplegen.

Wikipedia leert ons dat Aalburg en Wijk samen circa 6400 inwoners herbergen. Een slordige 4000 meer dan het nietige Andel dat ons vorige week desalniettemin een hard lesje in nederigheid bezorgde. Hoewel de satellietbeelden geen definitief uitsluitsel bieden lijkt Wijk van Aalburg te beschikken over zowel geasfalteerde wegen als riolering. U begrijpt al, waarde lezer, dat de moed bij ons stinkend groepje Groningse notaslurpende subsidietrekkers inmiddels tot ver in de kicksen was gezonken.

Het vooruitzicht op een nog indrukwekkender tegenstander dan de week ervoor liet ons loom en afgestompt achter, waarna we ons als makke lammeren gedwee lieten meevoeren richting de bij voorbaat al futiele wedstrijdbespreking. Op een trap, op een fucking trap. Een nietsvermoedende voorbijganger zou ons nog net niet aanzien voor een hormonale brugklas, zich onzeker preparerend voor een bij voorbaat lelijke en pestgedrag evocerende klassenfoto. Enfin, het zooitje zit op de trap. 
Op afstand he! Het zooitje zit op 1,5 meter afstand. Mij gaan ze niet pakken. Dit bleek overigens ook ongeveer de strekking van Erik zijn verhaal. “Ons gaan ze niet pakken.” Dit ervoer ikzelf, alsmede mijn teamgenoten, als bijzonder prettig daar wij vooralsnog in de veronderstelling leefden dat als er dan toch iemand gepakt zou worden dat wij dat dan hoogstwaarschijnlijk zouden zijn geweest. Toen hierna ook nog duidelijk werd dat onze linksback in staat was een voorzet te geven met zijn niet eens favoriete linkerbeen sloeg de stemming definitief om.

Met een joie de vivre die zijn weerga niet kende stormde ons nieuwbakken elftal bon vivants vervolgens volle chasse richting kunstgras om er daar achter te komen dat het tweede nog altijd aan het ballen was. Hoewel we van binnen in brand stonden met bravoure en het liefst ballades en heldendichten zouden scanderen om onze vrienden van de selectie aan te moedigen werden we snel herinnerd aan het geldende coronaprotocol. De stilte die volgde was oorverdovend. Goddank hadden onze helden geen steun nodig en bleken ze veel te sterker dan de oppositie. Het speelveld was eindelijk vrij! Tweemaal rakend bevloog de groep de artificiële wei en een dijk van een warming-up volgde.

En die dijk van een warming-up heeft eigenlijk heel de wedstrijd in een soort schaduw weten te zetten waar ik ‘m nu met geen mogelijkheid meer uit lijk te krijgen. Niet dat het geen leuke wedstrijd was hoor, er is bij vlagen best leuk gevoetbald. Vooruit, ik geef u nog even de goals mee:

  • Een mooie uitval over de (in dit geval eens niet xenofobe) rechtervleugel, een gekraakte voorzet van ondergetekende, een gekraakt schot van Lars, 1-0 Merlijn.
  • Een counter. Een splijtende pass van Ludo die als die nog scherper was geweest de voet van Lars onverbiddelijk open had gereten, een afgemeten voorzet, een goede loopactie van Ties met dito afwerking, 2-0 Merlijn.
  • Chaos. Paniek. Een hoekschop leidt tot een scrimmage. De bal vliegt omhoog en komt geheel in lijn met Newton even later weer omlaag. Helaas precies op de uitgestoken arm van Tristan. Strafschop. Kansloos. 2-1.
  • Hoewel ik op dit moment nog op het veld stond en me wel een haast orgastisch gevoel van euforie kan herinneren heb ik geen enkele recollectie meer van deze goal. Een goal van Lars. 3-1 Merlijn.
  • Laatste seconde. Een wisselspeler praat even met het publiek en draait zich net te laat om. 3-2. Eindstand.

Is dat even lekker! Opgetogen trekt de groep luidkeels zwijgend richting OSB om daar nog badend in het zweet alvast enkele liters spa goud achterover te kantelen. Nu wil het feit dat er precies op dit moment een belastend filmpje over de groepsapp ging met daarop de streken van een lokale autoriteit die wij allemaal erg goed kennen. Ik zou dit medium kunnen gebruiken om hem te beschimpen en te bespotten. Ik zou het volk kunnen opruien, ik zou hooivorken en fakkels kunnen uitdelen en ik zou totale anarchie kunnen uitroepen. Maar dat zou wat flauw zijn. Laten we het maar positief afsluiten. We hebben lekker kunnen ballen zaterdag. Volgende week hebben we weer een wedstrijd, ONI uit. Lekker met de buurtbus naar ’s-Gravenmoer. Ik maak me alvast geen zorgen. Die heikneuters waren echt bijzonder matig vorig jaar…