Better late than never. The next game report! This game started off in a different way than it normally does. Our match discussion took place online. After this, we all went to the field of Merlijn. We had to play the team that will most likely become the champions this season. After 20 minutes GDC scored the 0-1. We managed to keep this score until half time. But after some lemonade we played our worst 30 minutes ever. The game ended in 1-5. But that wasn’t the only bad part of the game. Two players got injured pretty bad. Get well soon!

Het was aan het einde van een bizarre sportzomer toen Amazon Prime het tijd vond om een volgende stap te zetten in de entertainmentindustrie die de voetbalwereld geworden is. Een seizoen lang werd er met een cameraploeg achter de supersterren van Tottenham Hotspur aangehobbeld, met als doel om de kijkers het gevoel te geven dat ze in de kleedkamer staan. Het maakt de spelers benaderbaar en geeft zelfs Mourinho een menselijk gezicht.

Toch roept zo’n serie ook een hoop kritische vragen op. Gaan we namelijk niet een stap te ver? Moet de focus bij een topclub niet op voetbal liggen en leidt een camera niet te veel af?

Wat is de echtheid van zo’n docu en wordt er niet gewoon een toneelstukje opgevoerd?

Aangezien we nog geen eenduidig antwoord hebben op de vraag of dit soort verslaggeving wel wenselijk is voor een club als Merlijn, zult u het met de geschreven variant moeten doen.

Heden ten dage is er een ongekend hoge drang om relevant te zijn en het platform waar dit het meest tot uiting komt is toch wel Instagram. Dat dit een uitstekend podium is om je te etaleren als studentensportteam bewijst SHOT Heren 1 week op week weer. Elke zondag kijk ik reikhalzend uit naar de nabeschouwing, waar twee hockeyers met gouden kettingen om en een pilsje in de hand de wedstrijd analyseren. Nu moet ik zeggen dat ik een redelijk jaloers ingesteld type ben, als ik iets gaafs zie, dan wil ik het ook. Als ik iemand benijd dan zijn het die hockeyers wel, elke zondag weer. Ik wil wat zij hebben, ik wil het allemaal. Ik wil een Instagram account, ik wil zeshonderdvijftig volgers, ik wil gouden kettingen, ik wil pils, ik wil zeshonderdvijftig mensen die mij pils zien drinken, ik wil zeshonderdvijftig mensen die mij horen praten over een wedstrijd die ik net heb gespeeld. En eigenlijk wil ik nog veel meer dan dat. Ik wil een cameraploeg bij Merlijn, ik wil een Netflix serie, ik wil José Mourinho en ik wil dat de wereld naar ons kijkt.

Maar helaas, ik zit hier achter mijn laptop in de wetenschap dat dit verslag alleen gelezen gaat worden door een paar teamgenoten die dit openen in de groepsapp. Voor de vorm wordt het ook nog op de website geplaatst. Aangezien dit verslag altijd in het Engels vertaald wordt, heb ik de hoop echter nog niet opgegeven dat wij een significant aantal internationale fans hebben. Ik maak mezelf maar wijs dat er mensen zijn die onze prestaties belangrijk vinden. Net zoals ik het mezelf wijs maak dat geschreven wedstrijdverslagen belangrijk zijn. Als we deze allemaal bundelen hebben we aan het einde van het seizoen de gang van zaken beschreven, door de hoofdrolspelers zelf, met elke week een andere verteller. Dat is een prachtig idee, dit kan dan mooi op de website geplaatst worden. Mijn suggestie is om dit naast het kopje bestuursgeschiedenis (waar netjes de besturen staan opgeschreven van alle ALV’s die Merlijn ooit gehad heeft) te plaatsen.

Afijn, laten we naar de week van de wedstrijd gaan. Trainer Erik Oeben heeft ook door dat Merlijn wel wat publiciteit kan gebruiken en gaf zodoende deze week een interview in het Brabants Dagblad, een bijna paginagroot artikel over videoanalyse was het resultaat. Onze aanhang werd lekker gemaakt met de mogelijkheid om de wedstrijden live te kunnen zien via een stream, de wifi van de camera zou daarvoor zorgen. Ze werden zaterdag helaas toch teleurgesteld aangezien dit teveel van Eriks databundel af zou snoepen.

Het zou die zaterdag niet bij die ene teleurstelling blijven. De wedstrijddag begon vroeger dan anders, de wedstrijdbespreking werd dit keer online gehouden. Zo zat de hele groep om 12 uur netjes voor het scherm en keken we allen naar het gedeelde scherm van Erik, die zijn plannen om de gedoodverfde kampioen over de knie te leggen kenbaar maakte. Een klein half uur later konden we ons bezighouden met wat echt belangrijk was, namelijk ons klaar maken voor de jaarlijkse teamfoto en wij hadden als enige herenteam het voorrecht dat er ook nog een portretfoto van ons gemaakt werd. Mooi, want dit is de enige keer in het jaar dat je niet van je teamgenoten afhankelijk bent om een goed resultaat neer te zetten.

Na dit alles achter de rug te hebben gehad, was het tijd om te gaan voetballen. Alhoewel er vijf minuten voor aanvang nog wel het één en ander moest gebeuren. Er werd nog wat tactiek besproken (in de auto schijn je zo’n bespreking niet zo goed mee te kunnen krijgen) en het was nog wachten op een assistent-scheidsrechter, die was er namelijk nog niet, ondanks dat hij om 02:45 uur het bestuur had beloofd er om 14:15 uur te zijn. Een paar minuten later dan gepland, mocht GDC dan toch aftrappen.

Vooraf werd er gezegd dat we een moeilijke pot konden verwachten, GDC zou namelijk de gedoodverfde kampioenskandidaat zijn. Daar stonden we dan, in de regen en de kou, tegenover elf gedoodverfde kampioenen. Na 20 minuten kwamen we 0-1 achter en we wisten het gelukkig bij die stand te houden tot de rust. De trainer van GDC gaf aan dat ze hun beste half uur tot dan toe hadden gespeeld en als de gedoodverfde kampioen hun beste half uur speelt, dan mag je van geluk spreken dat je met 0-1 gaat rusten.

Na rust speelden wij het slechtste half uur tot dan toe. En als je tegen de gedoodverfde kampioen je slechtste half uur tot dan toe speelt, dan weet je dat het een lastig verhaal wordt. De score was dan al gauw opgelopen tot 0-4. Lars scoorde nog met een bekeken stift de 1-4, maar Tom van Rijswijk maakte aan alle twijfel een einde door zijn hattrick compleet te maken en de eindscore van 1-5 op het niet bestaande scorebord te schieten.

Erger dan het veldspel van Merlijn, waren de blessures van Jelle Bouman van GDC en Mark Grotenhuis. Een spoedig herstel aan beide spelers gewenst, want het zag er niet best uit.

Wat er overblijft na zo’n zaterdag is een hoop verlangen. Ik wil nu namelijk een hele hoop.

Ik wil drie punten,

Ik wil een herstelde Mark Grotenhuis,

Ik wil een werkende livestream,

Ik wil voetballen voor publiek,

Ik wil Famke Louise,

Ik wil weer gebruik kunnen maken van de kleedkamers,

Ik wil een pupil van de week,

Ik wil een student van de week,

Ik wil koude Schulti’s,

Ik wil een scorebord,

Ik wil gewoon kunnen voetballen,

De gouden kettingen hoef ik niet meer, die zouden misplaatst zijn.

Mocht het reilen en zeilen van de club Merlijn, of specifiek het vlaggenschip u bekoren, laat dit dan even weten, dan gaan we hiermee door. Heeft u toevallig een cameraploeg en lijkt het u leuk om een serie over wat voetballende studenten op te nemen, schroomt u niet om contact op te nemen met onze PR Manager.