Welcome to the first match report in ages! Saturday 1 played against Sparta ’30. They had to wait 196 days before they could go on the field again. The last match the selection of TSVV Merlijn had lost with 0-3, but this Saturday they managed to tie and the final score became 3-3. Merlijn was in the lead when it was almost time for half time. A good perspective for the second half. However,  Sparta managed to make a goal and the score was 1-1. In the second half Merlijn did very well and did not score 1 but 2 goals. The score was 1-3. This unfortunately did not last as you have read before, the end score was 3-3. The third half however, is always a win for TSVV Merlijn, and for this match it was not different.

Welkom bij het eerste wedstrijdverslag van TSVV Merlijn in tijden. Mocht u, bijvoorbeeld als trainer van BLC, een tactische analyse van de wedstrijd Sparta ’30 – TSVV Merlijn willen lezen, stop dan maar met lezen, de samenvattingen van de zeer gewaarde rasjournalist Kees Klijn bevatten over het algemeen meer informatie dan de wedstrijdverslagen van Merlijn. Mocht u een beknopt verslag van de wedstrijd willen lezen, dan volstaat de voorlaatste alinea, maar daarvoor schrijven we dit verslag natuurlijk niet hè!

196 dagen. 196 dagen lang duurde het voor het vaandelteam van TSVV Merlijn weer aan mocht treden in een competitiewedstrijd. De laatste wedstrijd, op een mooie voorjaarsdag tegen Sparta ’30 uit het lieflijke kerkdorp Andel, ging pijnlijk en kansloos met 0-3 verloren. Die wedstrijd ging de boeken in als mijn 99e wedstrijd voor het eerste team van onze zwart-witte brigade. Bij een reguliere dorpsclub (zeg maar 12 van de 14 teams bij ons in de competitie) word je dan geëerd, gelauwerd en krijg je een krat bier cadeau, bij Merlijn word je toch vooral heel hard weggekeken, alsof je zelf niet snapt dat je tijd al lang geweest is. Zo iemand die in een lager team altijd moet vlaggen, omdat alle wissels hem aankijken. Zo iemand die altijd naar de bar mag lopen om drinken te halen, of iemand die de granaten mag opvangen voordat de mokkels benaderd kunnen worden.

Al in mijn derde seizoen bij TSVV Merlijn werden door andere verenigingen grappen gemaakt over mijn langdurige aanwezigheid in het eerste elftal, welke destijds verklaard werd door mijn beperkte intellectuele vermogen (uiteraard geen citaat). Nu kan ik de verzorger van Olympia die het betreffende artikel destijds schreef geen ongelijk geven, aan de andere kant vraag ik me af of hij inmiddels een universitaire master heeft afgerond. Gezien de aan de ene kant ruime aanwezigheid van spel- en d/t-fouten, en het aan het andere kant ontbreken van alinea’s, leestekens en een te volgen inhoud, durf ik de vraag zelf wel te beantwoorden. Echter, als schrijver prikkel ik graag de fantasie van de lezer, zelfs als mijn zeker niet vooringenomen verhaal gaat over Patrick Pruijssers.

Terug naar de dag van de wedstrijd. Het was toch echt nummer 100. En ja die moet je toch een beetje hetzelfde benaderen als de voorgaande 99. En dat begint natuurlijk op vrijdagavond. Na een erbarmelijke pot zaalvoetbal tegen een 74-jarige en de geblesseerde spits van NEO, werd Café de Boekanier opgezocht. Maar beste mensen, mocht u er de afgelopen weken niet geweest zijn: de Boeka is evenals alle andere kroegen een corona kroeg geworden. Ginne volume, ginne Kafke, , gin tapke op vrijdagavond, maar wel veul licht waardoor je ineens naar mensen als Laurens en Bas Heijen kunt kijken.

Oké dan nu echt naar de dag van de wedstrijd. Het heerlijke van voetballen om half 3 is dat je heerlijk uit kunt slapen, rustig kunt ontbijten, broodje kunt smeren voor ’s middags, keertje kakken, keertje je vriendin appen dat je d’r nu alweer mist; kortom: tijd zat. Totdat de chicken wings van de avond ervoor klaargemaakt blijken te zijn door een keukenmedewerker die de hygiënerichtlijnen verschrikkelijk slecht opvolgt. Dan moet je na een half uur spetteren en zeker net zo lang vegen toch een beetje haasten, maar gelukkig was ik op tijd genoeg om dát in ieder geval geen reden te laten zijn voor een wisselbeurt.

Na een slaapverwekkende tocht door het saaiste stuk van Brabant, waar ze op zondag binnen blijven, doen alsof ze nog in god geloven, vrouwen minderwaardige wezens zijn, dorpen nog bestaan uit vier families, echt absoluut geen sprake is van incest, maar waar het voetbal leeft als vanouds, kwamen we aan op een heerlijk dorps voetbalcomplex. Erik had besloten zijn wedstrijdbespreking vandaag in de kleedkamer te houden. Dit kan namelijk niet in het sportcentrum, omdat daar in de vergaderruimten te weinig ruimte is om anderhalve meter afstand te houden. In de kleedkamer van Sparta ’30, die toch zeker 8 vierkante meters groot was, was anderhalve meter afstand houden met een veertienkoppige selectie een uitdaging. En dat met een trainer die de wedstrijdbal onder zijn toch al krappe polo had verstopt.

Ik zou u graag wat details meegeven over de ongetwijfeld fabuleuze wedstrijdbespreking van onze trainer, maar ik heb er eigenlijk maar twee dingen van onthouden. Ten eerste was het amper te volgen, doordat de overburen met nog meer beats per minute dan decibel hun nieuwe boembox aan het uittesten waren. Ten tweede stond ik niet in de aanval (zoals in precies 98% van mijn wedstrijden voor Merlijn 1), maar op het middenveld (zoals tot vandaag in precies 1% van de wedstrijden. Op het middenveld mocht ik met al mijn ervaring van toch zeker 60 minuten tussen de linies het verschil gaan maken. Niets teveel gevraagd voor iemand met een houten motoriek, een draaicirkel van een stadsbus en een acceleratie van een hoog bejaarde.

Oké, dan nu echt de wedstrijd. Onder het toeziend oog van de keeperstrainer begonnen we vrij aardig. Lars scoorde al snel de 0-1, daarna wilden de kansen er niet in. Bij de spits van de tegenstander schoot er wel iets in, in zijn hamstring om precies te zijn. Ook Moreno had hier last van. Nadat onze verzorger sprintend met de waterzak het veld in was gekomen, werd snel duidelijk dat ook Moreno niet verder kon en Pepijn kwam hem vervangen. We leken met 0-1 de rust in te gaan, tot de Poolse spits van de tegenstander een ingooi op zijn bolus kreeg en de 1-1 maakte. Deze man had al zoveel gekopt in zijn leven dat er werkelijk geen enkele haar meer op zijn hoofd stond, maar er zal vast wel weer een of andere Sletlana zijn die dezelfde avond een koude pivo voor hem klaar had staan. In de tweede helft maakte Jan al snel 1-2 en daarna Lars 1-3 nadat Joost na een mooie actie was gevloerd in de 16. 1-3 voor Merlijn, controle over de wedstrijd, meer balbezit, meer kansen, niets aan het handje. U raadt het al, de eindstand was 3-3.

Gelukkig had Sparta een leuke kantine waar nog ff een pilske gedronken kon worden voor de terugreis. Helaas hadden de damesteams van Sparta vandaag een uitwedstrijd, dus we konden snel huiswaarts richting Tilburg. En dan is er natuurlijk niets lekker dan daar aankomen bij de kantine, even een goede bodem leggen en vervolgens een paar kannen bier wegtikken, pratend over wie er deze week nog seks heeft gehad en hoe zij (of hij) dan wel niet was. Helaas was de keuken al dicht, was er achter de bar geen Sletlana in kort rokje te vinden, ging de kantine redelijk op tijd dicht, wordt er door corona weinig gescharreld (vraag maar aan de Fleurzitter) en zijn er dus ook geen dronken onenightstands die op de weegschaal van 0 tot 100 gaan in anderhalve seconde. Laat dat corona maar snel voor bij zijn, want zonder dit soort verhalen is dat voetbal maar weinig aan. Tot volgende week, als we tegen eenzelfde (iets groter) dorp mogen aantreden, waar Ad niet aanwezig schijnt te mogen zijn.