Activiteiten > Reisverhalen > Senegal - Thomas > De Senegalese belofte...

De Senegalese belofte...

Beste vrienden!

Nieuws vanuit het Senegalese front, het heeft even geduurd en ook de nodige inspaningen gekost maar hopelijk blijkt het de moeite waard. Hij is wat aan de lange kant geworden dus bij deze zijn jullie vast gewaarschuwd. Op het moment van schrijven, het is nu zaterdag, moet ik wel blijk geven van enige frustratie omdat we ‘slechts’ 31 uur aan het wachten zijn op iemand die ons vanuit Tassette naar Dakar zou moeten brengen om daar met ons rapport te kunnen gaan beginnen. Gelukkig schijnt de zon, zodat de zonnepanelen ons energie verschaffen om toch iets te kunnen tikken op de laptop en hebben we het password van de haas kunnen kraken dat ie ons was vergeten te melden om vervolgens twee dagen lang zijn voicemail aan te hebben staan. Mijn acceptatie- en tolerantie vermogen groeit hier dan ook noodgedwongen met de dag. Gelukkig hebben we binnen het dorp inmiddels een verhuizing ondergaan zodat we nu in de kindergarten van de communiteit zitten met zelfs een toilet in het gebouw. Ik denk niet dat er mensen in deze communiteit zijn die in deze grote luxe kunnen voorzien.

Maar de afgelopen anderhalve week dus in Tassette, waar we aanvankelijk echt back to basic begonnen zijn, dwz zonder elektriciteit en stromend water. Vergeleken met hier was Ngoundiane echt het paradijs, al heb ik na enig zoeken toch de nodige voordelen van ons verblijf in Tassette tov Ngoundiane kunnen ontdekken, de belangrijksyte ff op een rijtje: er is geen sleutel van de poort, die kan je dus ook niet kwijtraken. Geen matras waar je als in een kuil inligt aangezien je zeg maar op de vloer slaapt. Watervoorziening (ton) is multifunctioneel. Je kunt hier meerdere vliegen in één klap slaan (ook letterlijk door een genocide aan te richten onder de vliegenpopulatie zodra ze zich weer eens met zijn allen op je broodkruimel hebben gestrort) door water te halen voor het toilet, het koken, het tanden poetsen en het wassen. Als je ‘s nachts naar het toilet gaat hoef je niet bang te zijn alleen in het donker: je bent in goed gezelschap op het toilet van vriend kakkerlak en zijn familie, die door het schijnsel van onze old school olielamp (lekker campinggevoel) overal op de muur en het plafond te onderscheiden zijn. Ten slotte hoef je je niet druk te maken over de stroom die af en toe uitvalt, die is er immers niet. Het enige echte nadeel is dat in het kot waar we aanvankelijk gestald werden ik geen oog dicht heb kunnen doen vanwege de hitte, het begrip kamertemperatuur heeft hier zijn geheel eigen dimensie (zeg maar een dubbele). Daar kwam nog bij dat ik een weekje fysiek wat minder was, waardoor het besef in wat voor enorme ‘gewone’ luxe wij in Nederland leven alleen maar toennam. Maar ondanks (of dankzij) al deze ‘voordelen’ is het ook hier weer genieten om te kunnen zien en meemaken hoe de mensen leven. En daar op onze manier voor een klein gedeelte deel van uit kunnen maken. Leuk om deze communiteit, die ook weer door twee andere ethnische groeperingen bewoont wordt te vergelijken met de vorige. Zelfs tussen arm en arm bestaan nog enorme verschillen waar ik zeker nog niet bij stil gestaan had. Het enige Franse woord dat ze hier allemaal kennen is dan ook ‘cadeau’. Cadeaus hebben we niet, een glimlach kunnen ze krijgen en onze goede wil natuurlijk.
Ook hier hebben we de beschikkijng over een meid, die zonder enige twijfel in de categorie ‘schaap’ te plaatsen valt. Verder dan wat laf geblaat is ze nog niet gekomen. Overigens eten we hier prima al hebben we één keer met het schaamrood op de kaken ons eten bijna in zijn geheel laten staan. Gortdroge couscous, zelfs nadat ik het vermengd had met het daarvoor bedoelde lauwe schaaltje melk, bleek echt niet aan ons besteed. Toen ik me later realiseerde dat dit voor veel mensen dagelijkse kost is, moest ik wel een keer extra slikken.... Overigens is de varieteit voor de meeste Senegalezen sowieso niet al te groot, verder dan de 3 nationale gerechten komt men meestal niet. Het feit dat wij met bijna alles in Nederland een enorm scala aan keuzemogelijkheden hebben, maakt ons in dat opzicht in ieder geval extreem rijk tov de mensen hier.

Ons onderzoek heeft hier niet echt de impuls gekregen waarop we gehoopt hadden. Aangezien de beschikbaarheid van het transport nog steeds te wensen overliet (waar we inmiddels al ruimschoots aan gewend waren), leek het me een goed idee om onszelf eens uit te nodigen voor de jaarlijkse budgetverdeling van de program unit PLAN Thies. We wisten dat er een conferentie zou zijn met vertegenwoordigers van PLAN, de bank presidenten en de ‘burgemeesters’ van de rurale communiteiten. In het kader van je eigen kansen creeeren en met het idee dat er altijd wel enkele afwezigen zouden zijn, zijn we toen met ons rugzakje op pad gegaan. Dit jaarlijkse ‘festijn’ dat als een soort beloning gezien kan worden voor de betrokkenen, vond plaats in een tropisch resort aan het strand gelegen waarvan ik niet kon vermoeden dat zoiets bestond op een uurtje afstand van ons Tassette. We werden met open armen ontvangen en kregen ieder een eigen bungalow met alles erop en eraan toegewezen (er bleken inderdaad gasten te zijn afgehaakt). Het feit dat het congres in het Ououlof was deed verder niet terzake. Onze aanwezigheid werd gewaardeerd als afgevaardigden van PLAN Pays Bas. Voor mij persoonlijk was een groter contrast binnen zo’n korte tijd niet denkbaar geweest. Wat me overigens het meeste opvalt van de vergaderingen die ik hier in Senegal heb bijgewoond, is het feit dat men, zelfs als voorzitter van de vergadering, alles gewoon door laat gaan. Mobiele telefoons worden gewoon tot 6(!) keer toe opgenomen, kindjes hangen lurkend aan de tiet, je kunt het zo gek niet bedenken. Zie het al voor me bij ons...

Aansluitend hebben we het weekend benut om een nieuws stukje Senegal te ontdekken: de Sine-Saloum delta. Al liftend, varend, en per kar achter een paard hebben we ons door dit gebied verplaatst. Wel sloeg ons even de schrik om het hart toen een van onze ‘lifts’ een revolvertje te voorschijn toverde uit zijn handschoenenkastje en deze te hand nam. Gelukkig bleek dit slechts beroepsmatig te zijn. In het dagelijks leven was hij als een soort spionnage douanier verantwoordelijk voor de preventie van illegaal smokkelwaar dat Senegal inkwam. Verder behalve het natuurschoon ook nog enkele andere noemenswaardigheden: voor het eerst een neger priester gezien en een kerk hier. Ongeveer 5% van de Senegalezen is katholiek en dat gedeelte bevindt zich met name in deze regio. Op een eiland dat bijna geheel van schelpen is opgebouwd leven christenen en moslims in volledige harmonie met elkaar, zo kan het dus ook meneer Bin Laden en meneer Bush... Verder een prachtige tocht gemaakt op een karretje achter een paard met als hoogtepunt een jochie van 8 die een metershoge palmboom in klom om daar enkele kokosnoten voor ons te plukken en voor ons de ultieme bounty ervaring creerde. Verder de beste Senegalese vis tot nu toe gegeten, de baracuda, waar dat restaurant (tevens ons hostel) ook zijn naam aan te danken had. Op zich niet echt verwonderlijk: dit gerecht was het enige dat op de kaart stond en tevens het ‘plat du jour’ dat voor elke dag gold, dit in het kader van de specialisatie en de ‘learning curve’ vermoed ik.

Overigens hadden we het weekend hieraan voorafgaand ook al een topper gehad. Toubab Dialao, een pitoresque, typisch Senegaless plaatsje dat gelukkig nog niet door het toerisme is ontdekt. Sprookjesachtig hotel, geheel in Tolkien stijl, met uitzicht over de oceaan. Ook nog actief geweest daar, de ondergaande zon tegemoet gereden te paard (in galop, jaja) en op zondag op de mountainbike door het landschap on uiteindelijk op een ongerept strandje neer te vleien. Om Sarah een beetje te blijven prikkelen en op de kast te krijgen, heb ik haar doen voorkomen dat het voor mij net een burgerlijk, zondagmiddag fietstochtje was. Lukte!
Mooie route gefietst, onderweg zelfs nog een varaan gespot, maak je dat ook weer mee. Mijn reputatie als ‘sloper’ heb ik ook weer te gelde gemaakt door de ketting te breken (tegen zoveel kracht is niks bestand natuurlijk). Deze reputatie had al vorm gekregen doordat ik een laptop en panne had geholpen toen ik meende deze wat theewater te moeten geven en te gast zijnde in Dakar tijdens een wilde droom de hele gordijnrails naar beneden had weten te halen, maar dat terzijde. Verder in Tubab Dialao daar nog de broer van de heilige profeet (de maraboet) van Senegal ontmoet. Een geweldig gastvrije, vrolijke en optimistische neger die ons (zonder enige tegenprestatie, wat hier vrij uitzonderlijk is) het hof maakte. Zijn overgrootvader en daar weer de opa van of zoiets (ik weet het niet precies meer) was stamhoofd van de animisten hier op het moment dat de Franse hier kwamen koloniseren. Volgende week gaan we naar het bedevaartsoord Touba, het Mekka van Senegal en hopen we de geschreven boodschap die hij ons meegaf voor zijn broer over te kunnen brengen. Waarschijnlijk zal dit uitmonden in een soort van desillusie aangezien je de paus in het Vaticaan ook niet even een persoonlijk briefje kan overhandigen. We gaan het zien! Overigens ook nog en heuse stapavond meegepikt. Sarah netjes in haar mandje gelegd en met een paar robuuste negers de plaatselijke dorps discotheek (voor zover het deze naam kan hebben) onveilig gemaakt. Niet echt klantvriendelijk daar moet ik zeggen, 35 graden en het presteren om in die hele tent (waar denk ik zo’n 45 mensen waren) nergens een drankje te verkopen. Het enige dat er te koop werd aangeboden waren negerinnen (zelfs voor niks), in het kader van de integratie, huhu... Tsja als je geen geld wil verdienen wordt ontwikkelen wel erg lastig... Maar desalniettemin een geweldige avond gehad met een iets te droge keel.

Verder nog even de moeite van het vermelden waard de ‘dag van de geadopteerde kinderen’ die hier onlangs in Tassette georganiseerd is. Alle gezinnen in de communiteit (ruim 2000) hebben dus een kind dat geadopteerd is door ouders uit het westen. Allen waren uitgenodigd en gelokt met een gratis maaltijd. In dit kader werd de dag ervoor in onze tuin een stier geslacht (door PLAN gekocht), waar als het goed is een foto van doorkomt. De hele dag door werden die ouders en kinderen doodgegooid met sketches over het nut en het werk van PLAN. Uiteindelijk konden kinderen een cadeautje winnen als ze door de microfoon wisten te vermelden wat hun identificatie nummer was, en interessanter, de naam van hun PLAN adoptie ouders en het land waar ze vandaan komen. PLAN Nederland is de grootste donor (voorheen Foster Parents) met als gevolg dus een echo van namen als Slingerland, Alkema, Van de Berg en Van Paesch. Erg geestig om kleine kinderen deze namen op zijn Senegalees uit te horen spreken en ze daarna vol opwinding een plastic bal in ontvangst te zien nemen. Overigens heb ik hier ook een bal aangeschaft, waar onlangs een heuse wedstrijd mee is gespeeld. Voetballende Senegalese negers zijn toch weer heel anders dan voetballende Bolivianen. Bovendien wordt er op een inmense zandvlakte gespeeld waar geen grasprietje te bekennen valt. Qua fanatisme zullen ze niet veel voor elkaar onderdoen en als deelgenoot van hun wedstrijd heb ik de vliegende tackle in al zijn verschijningsvormen mogen bewonderen. Het halve dorp loopt dagelijks uit voor de ‘avondshow’ en het feit dat een toubab daar deel van uitmaakt zorgt voor hilariteit alom, zeker als deze dan in zijn witte kippenborstje het met de ‘ontblote negers’ opneemt tegen de ‘niet-blote negers’. Mooi om eens meegemaakt te hebben. Vanavond weer denk ik (ervan uitgaande dat onze haas ons vast nog wel een dagje laat wachten). Via een van de lokale spelersmakelaars kreeg ik overigens vanochtend al een contract aangeboden... De afgelopen week heb ik dan ook al drie ochtenden kilometers asfalt verslonden, gadegeslagen door stoeten opgewonden en schreeuwende kinderen en wat vee. Ik moet natuurlijk wel mijn transferwaarde in stand houden...

Aangezien PLAN en masse op vakantie gaat dit jaar, gaan we nu dus hopelijk zo snel mogelijk richting Dakar waar we in iets meer dan een week het rapport hopen te kunnnen schrijven en presenteren. Het blijft wel echt vervelend om afhankelijk te zijn van een bepaald persoon (de coordinator, wat een enorme haas is dat zeg...) zoals nu dus het geval. Wachten is vaak het gevolg. Inmiddels is het zondagmiddag, en wachten we dus al twee dagen. Gelukkig gaan we volgens de voorlopige planning (niets is zeker hier) de laatste 10 dagen lekker op reis, in ieder geval nog richting Gambia. De terugreis is nog niet geboekt, maar zal ergens in de 2e week van september plaatsvinden.

Zal proberen jullie nog wat fotootjes mee te sturen. Heb ze in de laagst mogelijke resolutie gezet om jullie mailboxen niet helemaal vol te gooien. Kwaliteit is dus wat minder maar het gaat om het idee. Misschien dat de foto’s via de email van Sarah doorkomen. Geniet in ieder geval van de vakantie voor zover die niet alweer voorbij is en van de rest natuurlijk, waar jullie ook mogen zijn. Veel groeten.

Thomas



Voetbalshop.nl
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University