Activiteiten > Reisverhalen > Senegal - Thomas > Toubab

Toubab

Hallo allemaal,

Aangezien mijn laatste mail niet bij iedereen goed is doorgekomen nu snel weer een follow-up met het allerlaatste nieuws vanuit Sénegal waar ik als docterandus van het leven mag genieten. Vrijdagavond, op de veranda van het gemeentehuis, avondzonnetje, een al zichtbare volle maan, wegebbende geluiden van spelende kinderen, krekels die het zomeravond gevoel kweken en een welverdiende rust na een dag van intensieve arbeid. Zit ik dan met mijn geleende laptopje verwend moe te wezen, iets dat in schril contrast met de arbeid die verricht is door het overgrote deel van mijn dorpsgenoten. En voor hen wacht niet eens een weekend… De stieren en de geiten keren weer terug via de zandpaden in het dorpje, voortgedreven door kinderen van een jaar of tien. Over een half uurtje zal het pikdonker zijn en zal het dorpje weer zoals altijd een oase van rust zijn waar op het ! maanlicht en het schijnsel van een enkel kaarsje na geen licht meer zal schijnen tot zonsopgang morgenvroeg.

Mooi moment om even terug te blikken op de afgelopen ‘werkweek’ die nou niet bepaald als standaard de boeken in zal gaan. Niet dat ik tot op heden ooit een standaard werkweek heb mogen meemaken maar toch… Als ambtenaar zal daar ongetwijfeld verandering in gaan komen.

Dinsdag dus uiteindelijk hier gedropt door de PLAN Senegal staf, een dorpje dat de kern vormt van een ruraal gebied met daarin 15 kleinere dorpjes. In elk dorp woont één familie en in het grootste dorp waar wij huizen wonen maar liefst 2000 Ngoms, dus sinds dinsdag heet ik Malick Ngom. Trouwpartijtjes kunnen hier dus met recht een familie aangelegenheid genoemd worden… Overigens heb ik nog geen trisomeren kunnen ontdekken maar dat terzijde. Dit dorp heeft het gemeentehuis binnen zijn grenzen staan en aan ons de eer om dat te bewonen. Samen met de ‘burgemeester’ hebben wij de beschikking over de sleutel van dit stenen pand. Dit betekent voor ons een slaapkamer naast de werkkamer van de president van het rurale gebied en zo’n beetje als enige van het hele dorp de beschikking over elektriciteit. Nou treffen wij het ! dat er ventilatoren en een koelast geregeld zijn waardoor ik de exclusiviteit bezit in de wijde omtrek de beschikking te hebben over koude pils. Moslims drinken namelijk geen alcohol, laat staan koude pils, en zondaars moeten het voor straf met lauwe pils doen. Vantevoren waren wij ingelicht over de mogelijkheid dat er een koelkast zou kunnen zijn dus hebben we deze kans aangegrepen om verse mango’s, kaas, pate en koude pils hierin op te slaan. Een gelukkig man ben ik op dit moment dus zeker gezien het vooruitzicht straks ruim 3 weken in een dorp te zitten zonder enige stroom. Batterijen voor fototoestel, discman en telefoon kunnen nu tenminste nog af en toe opgeladen worden. Na het weekend zullen we voor even weer in staat gesteld worden om in de bewoonde wereld het een en ander met PLAN Thies regiokantoor door te spreken en een mail te verzenden naar het thuisfront. Waarvan acte dus.

Extremistisch zijn de moslims (meer dan 90% van de bevolking) hier trouwens niet te noemen al schijnt wel degelijk een Al Quaeda netwerk actief te zijn in Senegal. In de binnenlanden nog weinig van gemerkt moet ik zeggen en zelfs meneer Bush schijnt zijn bliksembezoek aan Dakar zonder kleerscheuren door te zijn gekomen. Wel mag hierbij aangetekend worden dat enkele honderden personen zijn veiligheid achter de schermen hebben moeten garanderen en volgens de Senegalese krant is zelfs het internet afgezocht op mogelijke aanwijzigingen. Waarschijnlijk heeft bij het lezen van mijn eerste email de president dus meegelezen en mag dit dus ter kennisgeving aangenomen worden.

Maar deze week dus…

Een nieuwe moeder en dan bedoel ik ook echt een moederende moeder, in de lieve zin van het woord. Dag en nacht tot onze beschikking al beperk ik me wat dat betreft tot overdag. Verder een heel lief hulpje dat nu naast me zit op de ‘veranda’ samen met Sarah en dadelijk onze afwas met alle plezier gaat doen. Helpen mogen we haar niet, we betalen haar dan ook een vorstelijke vergoeding van in totaal een euro per dag (samen). Inmiddels hebben we ook onze stadswandeling erop zitten. Hierbij bleek dat het dorp de trotse bezitter is van een maternelle, de plek waar moeders hun teerlingen werpen. In de praktijk hield dit in: een soort van schuur met een bed waar we een moeder troffen met het kroost dat ze net een paar uurtjes geleden had geworpen, moedersziel alleen en geen zuster of wat dan ook die zich om haar bekommerde… De dorpstour leidde ons verder langs veel kinderen, w! aarvan de meeste nog nooit een toubab (=blanke) hadden gezien. Bijna allemaal waren ze door het dolle heen; enkele moesten spontaan huilen vanwege zoiets vreemds. Gelukkig heb ik een paar foto’s kunnen maken met mijn nieuwe speelgoedje, de digitale camera. Voor de meeste kinderen was de aanblik van zichzelf op mijn lcd-scherpje ook iets totaal nieuws aangezien een spiegel in de Afrikaanse binnnenlanden als een zeldzaam fenomeen kan worden beschouwd. Zal best schrikken geweest zijn voor een aantal, toch vonden ze het allemaal erg grappig. Super lieve kindjes (om spontaan mee naar huis te nemen) , waarvan sommigen al op zeer jonge leeftijd één of beide ouders hebben verloren vanwege een ziekte (zoals dat hier wordt gezegd, wat dus waarschijnlijk op aids duidt). Verder deze week kennis gemaakt met de chef de village, zeg maar de oudste dorpsgek die nogal wat aanzien geniet en niet één woord frans verstaat (dit geldt voor bijna alle dorpsbewoners hier dus vandaar dat we ons maa! r aan het bekwamen zijn in het sereh), de leraar van de dorpsschool te genover ons verblijf, en de hele staf van de MEC, de bank waar het hier om draait en wat in feite de rede is voor onze aanwezigheid hier. Wat opvalt is toch wel de degelijke organisatie en de vastberadenheid van de locals hier om er samen iets van te maken. Solidariteit staat dan ook hoog in het vaandel bij ze. De afgelopen dagen hebben we ons vooral beziggehouden met een tijdsplanning en een onderzoeksopzet, en vandaag deze opzet besproken met de projectleiders van PLAN Senegal. De eerste vragenlijsten zijn samengesteld dus het feest kan maandag echt beginnen. Gelukkig niet voordat we komend weekend de hele omgeving hebben verkend, morgen staat er een tour des villages op het programma met als doel ons werkgebied en de bijbehorende gemeenschappen beter te leren kennen. Vanaf volgend weekend zullen we echt weekend kunnen gaan vieren wat wil zeggen dat we relatief vrij zijn om te gaan en staan waar we willen. Nadeeltje hierbij is het feit dat we om uit deze rurale streek te k! omen afhankelijk zijn van PLAN chauffeurs die ons willen transporteren. Inmiddels heb ik in gedachten al wat mooie strandjes gespot, spontaan feestje erbij en het enorme contrast is daar. On verra….. zoals ik hier pleeg te zeggen. Om toch in de lokale sferen af te sluiten nog even het volgende: ’s middags en ’s avonds wordt er dus voor ons gekookt. Elke dag is er het ‘keuzemenu, dwz kip met rijst, vlees met rijst of vis met rijst. Prima bereid ( daar heeft onze vriendin een heuse dagtaak aan) al laat de diversificatie van haar bestaande portfolio nog wat te wensen over. Sarah heeft als vegetarier pas echt een fijne keuze: wortels, navétes en sla, daar valt geen speld tussen te krijgen. Na afloop van dit festijn is het dan ook vaste prik: afella (=lekker), afacha (=super) en afaaga, maar dan alleen als het bordje helemaal leeg is…..

Tot wederhoors!
Thomas

Zal zo ook nog wat foto’s doorsturen die eeb beetje een sfeerimpressie zouden moeten geven…


Voetbalshop.nl
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University