Activiteiten > Reisverhalen > Senegal - Thomas > Met Sarah in bed

Met Sarah in bed

Beste vrienden,

Na afwezigheid van ruim twee weken weer nieuws vanuit het Senegalese waar we inmiddels de laatste week zijn ingegaan van ons verblijf in Ngoundiane (of all places). Komend weekend zullen we de transfer gaan maken richting eeen volgend ‘centre du monde’ maar daar zo wat meer over. Ons onderzoek vordert inmiddels al blijven we in het hele gebeuren erg afhankelijk van de beschikbaarheid van de voertuigen en de welwillendheid van de chauffeurs. Wat dat betreft is ons nog weinig frustratie bespaard gebleven (ochtenden wachten op een auto die uiteindelijk niet blijkt te komen die dag) en hebben we inmiddels al een aardige smoezen toptien samen kunnen stellen. ‘Benzine was nergens meer verkrijgbaar’, ‘ik heb zojuist een dodelijk ongeluk gehad’ tot ‘ik had mijn telefoon bij mijn schoonmoeder laten liggen’. In het kader van de efficientie kan men nog wel het een en ander leren al denkt men wel te weten wat effectief vergaderen is: ‘we vergaderen immers de hele dag’ is steevast het antwoord als we de verschillende leden van de bestuursorganen raadplegen. Gelukkig zijn het vrijwilligers en hoeven we ons geen zorgen te maken of het geld van de duizenden donateurs in Nederland wel goed besteed wordt. Ik heb van niemand de opdracht gekregen om een promopraatje of iets dergelijks te houden maar als ik inmiddels ergens van overtuigd ben, is het de enorme invloed die een slimme investering hier kan hebben. Dus (studenten!) mocht je nog geld overhebben dan weet je nu waar het nuttig besteed kan worden. Geeft waarschijnlijk een stuk beter gevoel dan kansloos die gokkast bij, ik noem maar wat, de Boekanier volgooien..... Senegal is overigens het land dat het meeste steun van donorlanden ontvangt ter wereld, wat waarschijnlijk te maken heeft met een politiek ‘correcte’ regering en redelijke infrastructurele voorzieningen.

Maar het onderzoek heeft ons inmiddels langs vele kleine dorpjes en grote families gebracht. Topper was wel het dorp waar maar liefst 131 mensen woonden wat neer kwam op 4 gezinnen voor zover je daar nog van kan spreken. In dit soort dorpjes gebeurde het dan ook menigmaal dat kinderen bij mijn verschijning huilend wegliepen op zoek naar moeders omdat de ‘tubab’ (=blanke) eindelijk zou zijn gekomen. Het verhaal hierachter zit hem in de associatie met de ‘Afrikaanse’ zwarte piet die zou zijn gekomen om kinderen te straffen en wellicht ook in een of andere zak mee te nemen. Verder bestaat de communitiet uit veel akkers die opgesierd worden met de boababs (typische afrikaanse apenboom) en ontsierd worden door de uitgemergelde kadavers van ooitte dorstige runderen en veel kleine dorpjes waar we overal even vriendelijk en gastvrij ontvangen worden. Of men al dan niet tijd heeft voor een interview hoeft niet eens gevraagd te worden, het begrip tijd kennen ze hier sowieso niet en deze lijkt dan ook al eeuwen stil te hebben gestaan. De middeleeuwen zonder ridders en kastelen zou misschien in de buurt kunnne komen al hadden ze toen geen slaven maar horigen geloof ik. En ook geen televisies meen ik, al zijn ze hier in de dorpjes ook erg schaars. In ons dorp werden we zo vorige week uitgenodigd om een avond televisie te komen kijken. Groot feest, hele happening, halve dorp verzameld. Er werd thee gezet voor ons (de rest kreeg niks) en een levende ventilator werd ons toegewezen die al wapperend ons de zwoele zomeravond moest doen vergeten. Wat wat er op de tv? Een mexicaanse serie met alleen maar tubabs, die zich afspeelde omstreeks het begin van deze eeuw onder de welgestelde klasse daar. Ik hoop niet dat dit het beeld is dat zij hebben van hoe wij buitenlanders leven want dit zou nog weleens op bepaalde misverstancen kunne stuiten. Overigens werd er Frans gesproken op tv (ondertiteling kennen ze niet) wat maar welgeteld 2 familieleden van de aanwezigen 65 leden machtig bleek. Eén van hen was een meisje van 12 wat dus mijn gesprekspartner voor die avond werd. De rest was anderhalf uur lang gefascineerd door dat kastje waar witte mensen die een taal spreken die ze niet kenden op te zien waren, slechts onderbroken door een reklameblokje van welgeteld één reklame, te kort om het erf af te lopen om je blaas ergens te kunnen legen (waar maakt niet uit, liever toch maar niet op het eigen erf, doe maar tegen die strohut van de buurman, die ziet niks aangezien hij hier toch tv zit te kijken). De magie van de tv dus... ook mooi.

Om toch iets meer te kunnen zien dan ons dorp en de communitiet en iets anders te kunnen eten dan de 3 traditionele Senegalese gerechten in al hun mogelijke variaties, gebruiken we de weekenden om weer even in de bewoonde wereld terug te zijn. Zo zijn we vorig weekend in St Louis (Jazz Town) dat tegen de grens in het noorden met Mauritanie ligt, geweest. De traditionele bevolkinng daar leeft van de visserij en bevaart dagelijks in kleine visserbootjes de visrijke wateren voor de Senegalese en Mauritanische kuststrook. Op het moment was het grote paniek daar vanwege het feit dat de zeeen leeggevist werden door met name Aziatische mamoetvisserschepen. De regering verkocht de rechten om voor de kust te mogen vissen aan het buitenland om op die mannier toch nog een bron van ‘export’ te hebben naast de enorm schrale pindateelt die het hele land onvruchtbaar heeft gemaakt. V! erder een leuk stadje, prachtig gelegen dus, een beetje het eiland idee van Manhattan zonder Central Park, met ook heel veel gladde nergers die maar al te graag als gids wilden fungeren om ons verblijf daar te veraangenamen. Inmiddels hebben het tot kunst verheven om ook zonder negers ons prima te vermaken. Hoogtepunt was toch onze boottocht (weliswaar met aan het roer een neger) over de monding van de rivier die uiteindelijk uitmondde in de oceaan. De rivier loopt over een afstand van 30 kilomter parallel aan de zee, slechts gescheiden door een kuststrookje van maximaal 300 meter, om zich uiteindelijk in de zee uit te storten. Eerst dus een duik in de oceaan, paar meter lopen en dan lekker afspoelen in het zoete water van de rivier gadegeslagen door honderden palikanen en andere vogeltjes. Dit scheen nu dus plek te zijn waar ook een aantal van onze vogeltjes in de winter naar toekomt om te overwinteren, omdat de plek is met het eerste permanente zoete water onder de Sahara. Het is dat maar dat jullie het weten... Verder de terugweg gedaan in een afgeladen Senegaless busje dat me inmiddelijk deed denken aan de hachelijke taferen in Boliva. Nadeel was dat we pas na anderhalf uur vertrokken omdat het busje eerst vol moest zitten (wel efficient op het eerste oog dan). Van de 23 waren wij nummer 19 en 20 dus ik heb maar niet aan mijn buurman, die zo’n beetje op mijn schoot zat, durven vragen hoe lang hij heeft moeten wachten.....

Dit weekend teruggeweest in Dakar waar we kennis hebben gemaakt met studenten (was inmiddels behoorlijk gaan twijfelen of die wel bestonden hier), en wel van Aiesec Senegal wat neer kwam op welgeteld één Senegalees, drie Ivorianen, een meisje van Haiti, een Congolees en twee Canadezen. Weinig moslims dus tijd voor een feestje met zelfs een biertje erbij, het moet niet gekker worden. Wel leuk om ook een keer samen met iemand anders een biertje of wijntje te kunnen drinken ipv alleen maar kansloos en lafjes in mijn eentje mijn verslaving voeding te geven. Uiteindelijk na wat omzwervingen beland in een heuse discotheek. Nu was ik recentelijk met de mannen van Merlijn in Duitsland al in een ‘schwarze disco’ geweest (R&B zaal van de E-Dry) maar deze, howel het de naam niet droeg, was een echte. Na een paar biertjes stond ik daar dan als tubab tussen al die glimmende, swingende, ranke negers in hun soeple, wulpse (poppie!) tred. Een redelijk vreemde gewaarwording moet ik zeggen.... De mensen van Aiesec waren in ieder geval super gastvrij, we kregen samen een hele kamer tot onze beschikking wat onze gastheer noopte om elders bij familie de nacht door te brengen... Twee nieuwe ervaringen die nacht: samen met Sarah in één bed (hoort blijkbaar bij de Global Experience) en letterlijk badend in het zweet wakker geworden (beter gezegd wakker gebleven), de ventilator had een mechanish probleem. Zondag gerelaxed op een mooi strandje en getuige geweest van wat ze hier een familiefeest noemen. Kennisgemaakt met bijna alle 40 (!) broertjes en zusjes van Olei (de vrouw van onze gastheer hier die voor PLAN actief is). Haar vader had in totaal vier vrouwen waar hij gemiddeld dus een tiental kinderen heeft verwekt. Als men hier spreekt over zusje dan bedoelt men automatisch halfzusje. In het geval van een volle zus zegt men erbij ‘meme père’, over tegenstellingen gesproken.

Inmiddels terug uit Dakar en dus voor dat laatste weekje in Ngoundiane. Vrijdag de grote verhuizing richting Tassette. Heb net het idee hier wat namen van mensen te kunne onthouden maar we krijgen weer een nieuw blik dat opengetrokken wordt. Nadeeltje daar dus: geen elektriciteit (dwz geen discman, geen ventilator, geen batterijen voor mijn fototoestel, geen telefoon en tenslotte: geen lamp om de vroeg invallende duisternis op te kunnen lichten), dat wordt dus veel kaarsen kopen om Tassette niet als een groot zwart gat de boeken in te laten gaan (spreekt de verwende westerling). Bijkomend nadeeltje is dat PLAN vanaf de 18e augustuis en masse op vakantie gaat en we dus zeker geen chauffeur tot onze beschikking hebben, dit typend en me tegelijkertijd realiserend dat het er vandaag waarschijnlijk ook niet meer in zal zitten.Dat wordt dus lekker opgaan in de ano! nimiteit van het dorpje. Na afloop van dat avontuur zullen we nog drie weken hebben om de rapporten te schrijven en eventueel wat rond te reizen. Voor nu laat ik hier ff bij, lang genoeg jullie kostbare (vakantie)tijd verbruikt. Leuk om ook een beetje op de hoogte te blijven van jullie vakantties en andere spannende bezigheden. Tot snel weer!

Thomas

Er zitten dus ook weer wat foto’s bij voor de sfeerimpressie:

Delta: daar waar de rivier de zee treft (Langue de Barbarie, St. Louis)

Diack: kinderen die een tubab in de auto met camera wel interessant vinden

Kindstrand; strand St. Louis bij visserswijk

Land: hardwerkend zoals bijna 90% van de bevolking hier

Ngoundiane: op visite bij de familie van onze hulp

RivierStLouis: leuk restaurantje aan de rivier


> Toubab

Hallo allemaal,

Aangezien mijn laatste mail niet bij iedereen goed is doorgekomen nu snel weer een follow-up met het allerlaatste nieuws vanuit Sénegal waar ik als docterandus van het leven mag genieten. Vrijdagavond, op de veranda van het gemeentehuis, avondzonnetje, een al zichtbare volle maan, wegebbende geluiden van spelende kinderen, krekels die het zomeravond gevoel kweken en een welverdiende rust na een dag van intensieve arbeid. Zit ik dan met mijn geleende laptopje verwend moe te wezen, iets dat in schril contrast met de arbeid die verricht is door het overgrote deel van mijn dorpsgenoten. En voor hen wacht niet eens een weekend… De stieren en de geiten keren weer terug via de zandpaden in het dorpje, voortgedreven door kinderen van een jaar of tien. Over een half uurtje zal het pikdonker zijn en zal het dorpje weer zoals altijd een oase van rust zijn waar op het ! maanlicht en het schijnsel van een enkel kaarsje na geen licht meer zal schijnen tot zonsopgang morgenvroeg.

Mooi moment om even terug te blikken op de afgelopen ‘werkweek’ die nou niet bepaald als standaard de boeken in zal gaan. Niet dat ik tot op heden ooit een standaard werkweek heb mogen meemaken maar toch… Als ambtenaar zal daar ongetwijfeld verandering in gaan komen.

Dinsdag dus uiteindelijk hier gedropt door de PLAN Senegal staf, een dorpje dat de kern vormt van een ruraal gebied met daarin 15 kleinere dorpjes. In elk dorp woont één familie en in het grootste dorp waar wij huizen wonen maar liefst 2000 Ngoms, dus sinds dinsdag heet ik Malick Ngom. Trouwpartijtjes kunnen hier dus met recht een familie aangelegenheid genoemd worden… Overigens heb ik nog geen trisomeren kunnen ontdekken maar dat terzijde. Dit dorp heeft het gemeentehuis binnen zijn grenzen staan en aan ons de eer om dat te bewonen. Samen met de ‘burgemeester’ hebben wij de beschikking over de sleutel van dit stenen pand. Dit betekent voor ons een slaapkamer naast de werkkamer van de president van het rurale gebied en zo’n beetje als enige van het hele dorp de beschikking over elektriciteit. Nou treffen wij het ! dat er ventilatoren en een koelast geregeld zijn waardoor ik de exclusiviteit bezit in de wijde omtrek de beschikking te hebben over koude pils. Moslims drinken namelijk geen alcohol, laat staan koude pils, en zondaars moeten het voor straf met lauwe pils doen. Vantevoren waren wij ingelicht over de mogelijkheid dat er een koelkast zou kunnen zijn dus hebben we deze kans aangegrepen om verse mango’s, kaas, pate en koude pils hierin op te slaan. Een gelukkig man ben ik op dit moment dus zeker gezien het vooruitzicht straks ruim 3 weken in een dorp te zitten zonder enige stroom. Batterijen voor fototoestel, discman en telefoon kunnen nu tenminste nog af en toe opgeladen worden. Na het weekend zullen we voor even weer in staat gesteld worden om in de bewoonde wereld het een en ander met PLAN Thies regiokantoor door te spreken en een mail te verzenden naar het thuisfront. Waarvan acte dus.

Extremistisch zijn de moslims (meer dan 90% van de bevolking) hier trouwens niet te noemen al schijnt wel degelijk een Al Quaeda netwerk actief te zijn in Senegal. In de binnenlanden nog weinig van gemerkt moet ik zeggen en zelfs meneer Bush schijnt zijn bliksembezoek aan Dakar zonder kleerscheuren door te zijn gekomen. Wel mag hierbij aangetekend worden dat enkele honderden personen zijn veiligheid achter de schermen hebben moeten garanderen en volgens de Senegalese krant is zelfs het internet afgezocht op mogelijke aanwijzigingen. Waarschijnlijk heeft bij het lezen van mijn eerste email de president dus meegelezen en mag dit dus ter kennisgeving aangenomen worden.

Maar deze week dus…

Een nieuwe moeder en dan bedoel ik ook echt een moederende moeder, in de lieve zin van het woord. Dag en nacht tot onze beschikking al beperk ik me wat dat betreft tot overdag. Verder een heel lief hulpje dat nu naast me zit op de ‘veranda’ samen met Sarah en dadelijk onze afwas met alle plezier gaat doen. Helpen mogen we haar niet, we betalen haar dan ook een vorstelijke vergoeding van in totaal een euro per dag (samen). Inmiddels hebben we ook onze stadswandeling erop zitten. Hierbij bleek dat het dorp de trotse bezitter is van een maternelle, de plek waar moeders hun teerlingen werpen. In de praktijk hield dit in: een soort van schuur met een bed waar we een moeder troffen met het kroost dat ze net een paar uurtjes geleden had geworpen, moedersziel alleen en geen zuster of wat dan ook die zich om haar bekommerde… De dorpstour leidde ons verder langs veel kinderen, w! aarvan de meeste nog nooit een toubab (=blanke) hadden gezien. Bijna allemaal waren ze door het dolle heen; enkele moesten spontaan huilen vanwege zoiets vreemds. Gelukkig heb ik een paar foto’s kunnen maken met mijn nieuwe speelgoedje, de digitale camera. Voor de meeste kinderen was de aanblik van zichzelf op mijn lcd-scherpje ook iets totaal nieuws aangezien een spiegel in de Afrikaanse binnnenlanden als een zeldzaam fenomeen kan worden beschouwd. Zal best schrikken geweest zijn voor een aantal, toch vonden ze het allemaal erg grappig. Super lieve kindjes (om spontaan mee naar huis te nemen) , waarvan sommigen al op zeer jonge leeftijd één of beide ouders hebben verloren vanwege een ziekte (zoals dat hier wordt gezegd, wat dus waarschijnlijk op aids duidt). Verder deze week kennis gemaakt met de chef de village, zeg maar de oudste dorpsgek die nogal wat aanzien geniet en niet één woord frans verstaat (dit geldt voor bijna alle dorpsbewoners hier dus vandaar dat we ons maa! r aan het bekwamen zijn in het sereh), de leraar van de dorpsschool te genover ons verblijf, en de hele staf van de MEC, de bank waar het hier om draait en wat in feite de rede is voor onze aanwezigheid hier. Wat opvalt is toch wel de degelijke organisatie en de vastberadenheid van de locals hier om er samen iets van te maken. Solidariteit staat dan ook hoog in het vaandel bij ze. De afgelopen dagen hebben we ons vooral beziggehouden met een tijdsplanning en een onderzoeksopzet, en vandaag deze opzet besproken met de projectleiders van PLAN Senegal. De eerste vragenlijsten zijn samengesteld dus het feest kan maandag echt beginnen. Gelukkig niet voordat we komend weekend de hele omgeving hebben verkend, morgen staat er een tour des villages op het programma met als doel ons werkgebied en de bijbehorende gemeenschappen beter te leren kennen. Vanaf volgend weekend zullen we echt weekend kunnen gaan vieren wat wil zeggen dat we relatief vrij zijn om te gaan en staan waar we willen. Nadeeltje hierbij is het feit dat we om uit deze rurale streek te k! omen afhankelijk zijn van PLAN chauffeurs die ons willen transporteren. Inmiddels heb ik in gedachten al wat mooie strandjes gespot, spontaan feestje erbij en het enorme contrast is daar. On verra….. zoals ik hier pleeg te zeggen. Om toch in de lokale sferen af te sluiten nog even het volgende: ’s middags en ’s avonds wordt er dus voor ons gekookt. Elke dag is er het ‘keuzemenu, dwz kip met rijst, vlees met rijst of vis met rijst. Prima bereid ( daar heeft onze vriendin een heuse dagtaak aan) al laat de diversificatie van haar bestaande portfolio nog wat te wensen over. Sarah heeft als vegetarier pas echt een fijne keuze: wortels, navétes en sla, daar valt geen speld tussen te krijgen. Na afloop van dit festijn is het dan ook vaste prik: afella (=lekker), afacha (=super) en afaaga, maar dan alleen als het bordje helemaal leeg is…..

Tot wederhoors!
Thomas

Zal zo ook nog wat foto’s doorsturen die eeb beetje een sfeerimpressie zouden moeten geven…



 

Hallo lieve vriendjes en viendinnetjes,

Tijd voor een mail vanuit een compleet nieuwe wereld , Senegal dus. De ergste culture schock ben ik inmiddels overheen dus nu voor het eerst ff tot bezinning komen om een fatsoenlijk mailtje te tikken. In het kader van de rubriek de maffe Senegalees heb ik nog niet echt bijster veel indrukken opgedaan, wie weet gaat die er in een later stadium alsnog komen. Donderdagavond dus geland in het broeierige Dakar samen met reisgenote Sarah, erg bevlogen en begaan met alles en iedereen en tot op heden een ideale aanvulling op hetgeen ik hopelijk in te brengen zal hebben : Zij spreekt namelijk wel fatsoenlijk frans (verstaan lukt me wel vrij goed) en aangezien ik niet vloeiend wolof spreek is dit dus wel handig. Eerst’e induk : zwart vanachter de tralies en een heel onwennig gevoel wat nog steeds niet echt went moet ik zeggen. De tralies waren overigens de afscheiding waarachter iedereen diende te wachten voor het ophalen. In alle hectiek vonden wij onze chauffeur die ons naar het hotel wist te manouvreren. Dag 1 : micro kredieten , frans, frans, veel mensen allemaal wat voor ons zouden moeten gaan betekenen, en lunchen op zijn senegalees met veelerlei dioppen en n’diayes (de nederlqnse jansen n de vries maar dan nog vaker), dwz graaien in een schaal met daarop veel kip en soort van rijst, buiten elke voorstelling om. De ene collega was getouwd met 2 vrouwen al wilde ie niet zeggen welke leuker was (daar moet je nooit aan beginnen natuurlijk). Behalve dat ze er allemaam hetzelfde uitzien, lijken het allemaal jonge goddelijke negers en blijken ze even later toch al 47. Eentje meende te moeten opmerken dat ik zoiets als 42 was/leek. Ik houd het er maar op dat ie de 2 en de 4 door elkaar haalt. Verder erg vriendelijk, gastvrij, te enthousiast. Ze halen ons binnen alsof wij de verlossers zijn.Vrees dat ik aan dat verwachtingspatroon in ieder geval niet ga voldoen. Twee vergaderingen op een dag, wel allemaal erg goed uitgedacht en georganiseerd. Te veel van dezelfde negers dus, warvan ik dus alleen de achternamen kan onthouden. Gelukkig heb ik mijn secretaresse die het allemaal bijhoudt. We kunnen onze borst nat maken de komende weken: eerst 25 dagen in het ene gat daarna 25 in een ander settlement. Tussendoor worden we af en toe van stal gehald om het een en anderte kunnen ondernemen. We krijgen allebei een aparte kamer met dienstmeid inbegrepen. Ze schijnt te kunnen koken en wassen dus das niet verkeerd.

Inmiddels 1e dagje ertussenuit te pakken gisteren . Slaveneiland, erg indrukwekkend, ile de gouree. Dit was het punt waar volgens de overlevering alle slaven verscheept werden naar Amerika, de nederlanders hebben hier ook nog een dubieuze rol gespeeld overigens. Een indrukwekkende tekst voor de intellectuelen onder ons. Deze tekst stond op een bordje naast de poort met blik op de oneindige horizon: de cette porte, pour un voyage sans retour ils allaient, nos ancetres martyrs, les yeux fixés sur l’infini de la souffrance….

Maar we werden dus meteen een dagje uit genomen door de familie van één van onze contacten. Ook eten daar aanliggend als goden ; we mochten niet eens een hand uitsteken om te helpen. Vandaag voor het eerst een dagje zonder gids, wel lekker dus. Nog maar wat micro-krediet literatuur doornemen… en frans oefenen. Het vakantie gevoel is er dus niet echt al heb ik de eerste zwem meters in l’atlantique al wel te pakken. Heb geen idee hoe vaak ik kan mailen aangezien mijn vertrouwen tav de infrastructurele faciliteiten hier nogal beperkt is. Smsen kan waarschijnlijk wel al krijg ik bepaalde berichten maar liefst 23 keer door . Vanaf morgen zitten we dus ergens in een hutje, ver van de bewoonde wereld: Ik geloof dat een paard met kar het enige voertuig in de wijdev omtrek is. Wel heb ik een sengalees mobiel nummer gekregen : 00221 5657673, weet nog niet of het werkt. Maar eigen mobiel dus ook. Ik ga het voor gezien houden. Hoop iets van jullie te horen.

Veel groeten vanuit Thiès, morgen N’Goundiane (fraai he)

Thomas


 
Brandpunt
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University