Activiteiten > Reisverhalen > Asian - Mark > Deel 3

Deel 3

Hallo lieve vrienden en familie,

Zijn jullie al lekker aan het schaatsen, ik hoorde namelijk dat het al vriest, dus het zal wel niet meer zo lang duren of de noren worden weer uit de kast getrokken......

In ieder geval zitten wij nu in Xi$an(waar het kwik ook rond het
nulpunt zit) en waar we gister voor het eerst een echt lekker stukje mals vlees gegeten, hond genaamd, vonden het wel weer tijd worden voor een flinke update:

Zoals in het begin van onze reis als vaststond wilde we graag naar Tibet. Vanuit Kathamndu probeerde we dan ook tibet binnen te komen, maar helaas ging dit niet zo makkelijk. Elk reisbureau vertelde een ander verhaal en sommigen vertelden zelfs dat het nmogelijk is om Tibet over de grond binnen te gaan, want de chinese regering had namelijk net de regels verandert. Het andere probleem was dat je als groep Tibet moet binnen gaan en verlaten, de groepen die naar tibet
reisde gingen ook weer terug naar Kathmandu en wilde juist naar china doorreizen.
Uiteindelijk een groep gevonden die ook vanuit Tibet (Lhasa) naar China wilde reizen, moesten we, om de groep een beetje tegemoet te komen, alleen ons reisschema een beetje aanpassen, in plaats van tibet te verlaten in het oosten (Chengdu) moesten we Tibet verlaten in het noorden (Golmud). Kortom de reis geboekt met zijn vijven (de groep bestond uit twee amerikanen, love couple, een gekke Belg en natuurlijk wij) en we konden gaan.
Na vijf dagen in een jeep te hebben gezeten en onderweg in
verschillende dorpjes te hebben overnacht, hebben we al een goed beeld van de tibetanen kunnen vormen:

- Ze lopen elke dag tientallen kilometers
- Maken gebruik van kleine traktors, paarden of ezels, allen zwaar beladen
- Zijn de meest hardnekkige bedelaars (blijven voor je staan, houden je vast of ze spelen op hun zelfgemaakte instrument en proberen daarbij te zingen)
- Ze zijn uiterst nieuwsgierig
- Ze hebben amper een hele tand in de mond en wanneer dit wel het geval is dan is deze van goud

Ondanks het bovenstaande zijn het zeer vriendelijke mensen en blijven ze altijd lachen, niemand van onze groep heeft nog nooit zulke mensen ontmoet.In Lahsa wordt het echt duidelijk hoe vriendelijk deze mensen zjn, iedereen zegt je gedag en ook hebben ze niks willen ze nog steeds alles met je delen. het leuke is vooral om deze mensen blij te maken en dat je doe je vooral door ze een foto van de Dalai Lama te geven, de tibetanen mogelijk namelijk geen foto$s van de Dalai Lama hebben en deze foto$s zijn dan ook nergens in China te verkrijgen. In een restaurant gaf Francois (onze belgische reisgenoot) een foto aan een klein meisje, wat de dochter was van de eigenares, het meisje was zo blij dat ze aan iedereen (natuurlijk waren er alleen maar tibetanen in het restaurant) de foto liet zien en iedereen pakte even de foto hield deze even boven hun hoofd, als een soort zegening en iedereen bedankte ons wel duizend keer. Dat is echt raar om mee te maken, je bent als toerist in een onderdrukt land, de mensen kunnen geeneens vrijuit praten en wanneer ze over deze verboden persoon praten dan gebruiken ze afkortingen als FTDL, oftwel fourteenth Dalai Lama. Ja Tibet is echt een ervaring op zich. Maar ja na verschillende boedhistische tempels te hebben bezichtigt en de dagen van ons groepsvisum begonnen te tellen hebben we de slaapbus gepakt van LAhsa naar Golmud (dit was trouwens de vierde van December, om een beetje tijdgevoel te geven). Deze slaapbus is ingedeeld in drie rijen, met in elke rij twee bedden boven elkaar en de grootte van de bedden zijn speciaal voor chinezen mensen (50cm breed en 150cm lang). Kortom de busreis duurde ongeveer vierentwintig uur en om het halfuur werd je wakker, omdat je zij pijn deed en moest je je omdraaien. Daarnaast was de weg niet geasfalteerd (praat maar rustig van een -zeer- hobbelige weg) en konden we zelfs onze discman, met antishock, niet luisteren.

Aangekomen in Golmud (waar de lonely planet trouwens gelijk in heeft; een uiterst droevige, stijve, stoffige en typisch chineze stad) begon ons PSB verhaal.
PSB staat voor Public Security Bureau en dit bureau is speciaal voor toeristen (visa en andere reisvisa$s). aangezien wij (onze groep) nog geen entreestempel hadden voor onze zelfstandige visa, wel op onze groepsvisa, probeerde we deze bij de PSB te halen. De PSB in Golmud had deze stempel niet, wat erg raar is voor een grensstad van Tibet, en nadat de PSB-agent naar Xining had gebeld vertelde hij ons dat we onze stempel in Xining konden krijgen. Als groep moesten we toch allemaal die kant uit dus het was nog niet echt een probleem.

Eenmaal bij de PSB in Xining bleek dat een entree stempel helemaal niet mogelijk was en dat we onze groepsvisa moesten verlengen, wat voor ons geen optie was, we wilden namelijk niet bij elkaar blijven. Na een heel gedoe (ambassade gebeld, familie van de Amerikanen die in China wonen) en veel gepraat, kon iedereen een apart visa krijgen. Je moest dan wel een bedrag van 200 yuan pp (25,- Euro) betalen, de Amerikanen zelfs 500 yuan pp en terecht. Kortom iedereen betaalde dit bedrag en na nog wat biertjes te hebben gedronken met onze vriendelijke Belg ging ieder zijn eigen weg. Marcel en ik hadden ons natuurlijk niet van de groepvisa afgehaald, wij hadden geen zin om die smeerlappen van een chinezen nog meer geld te geven( ons visum in holland koste al 35 Euro, dan die groepsvisa $43,- en nu nog een ander visa, bekijk het even) en we dachten we zien het wel aan de grens.

Lanzhou, na twee en half uur op onze derriere te hebben gezeten, probeerde we in te checken bij ons Hotel. Normaliter kijken ze nooit naar ons visum, maar nu moesten we onze groepsvisa erbij pakken en voordat we het wisten hadden we de PSB-agent van Lanzhou aan de telefoon:"Of we even langs wilden komen", vroeg de agent in zijn beste engels. De PSB-agent, CAi genaamd, was een zeer aardige, behulpzame man en legde ons uit dat het toch verstandig is om legaal verder te reizen. Aangezien de rest van de groep van de groepsvisa af was konden we de groepsvisa (waar alleen MArcel en ik dus opstaan) verlengen voor 200 Yuan totaal (dat scheelde ons dan toch weer 200, dan wanneer we dit in Xining hadden gedaan)

Het is nu de derde dag dat we in Xi$an zijn en het is de bedoeling om morgen verder te reizen naar Chengdu. De planning na Chengdu is nog een onduidelijk, door ons PSB avontuur hebben we onze groepsvisa maar met vijftien dagen kunnen verlengen (misschien was het toch beter om een zelfstandig visa te hebben, deze is namelijk zestig dagen geldig) we kunnen dus maar tot de 22ste in China blijven of we moeten onze groepsvisa weer verlengen, over dit laatste zijn we nog uit. Zoals het er nu naar uitziet laten we Hong Kong rechts liggen en trekken we door naar Laos. Tot nu toe kunnen we alleen zeggen dat wanneer jullie meer willen weten dat jullie toch even moeten wachten op de volgende mail.


Liefs Mark

Ps. Bedankt voor al jullie lieve mails en ook al denk je dat je niks meemaakt toch blijven mailen, want ik waardeer het zeer als ik al die dagelijkse dingen hoor, zo blijf ik toch nog een beetje op de hoogte en omdat ik de dagelijkse dingen niet meer meemaak is het toch altijd leuk om te lezen.

Britta- Hoe zijn je sollicitaties verlopen? Ik hoop dat je een leuke
baan hebt kunnen vinden.

Carolien- Ik kwam, voordat Teun het zei, eral achter dat ik je e-mail niet had genoteerd, ik hoop dat het nu allemaal goed is.


Brandpunt
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University