Activiteiten > Reisverhalen > Asian - Mark > Deel 6

Deel 6

Dag lieve vrienden en familie,

Je gelooft het bijna niet, maar deze jongen was er bijna niet meer en ondanks dat vele van jullie dat nog geen eens zo erg vinden, leef ik nog steeds, Ha Ha.

Nee grapje, op zich valt het allemaal wel mee, het hoort weer bij de verhalen onder het kopje: How harder the travel the sweeter the memory".

Het verhaal.
Drie dagen geleden wilden we liftend naar Mae Hong Son gaan en aangezien het liften niet lukte vanuit Chang Mai, hebben we eerst de bus gepakt naar een klein plaatsje op weg naar Pai. Vanuit dat plaatsje kregen we al snel een lift van een blanke man en zijn donkere thaise vriendin, die op weg waren naar hun guesthouse, welke tussen Pai en Mae hong Son ligt. Toen we uiteindelijk aankwamen bij hun guesthouse besloten we om daar te blijven, want het zag er echt ongelovelijk uit. Het guesthouse had niet voor niets de naam Wilderness, want het lag echt werkelijk midden in de jungle, geen elecriciteit, alleen een dak boven je hoofd, geen zijwanden, oftewel zo enorm puur. We werden wakker door de ochtendzon die door de laaghangende wolken op ons gezicht viel en nadat we genoten van al het groen en de jungle geluiden zijn we opgestaan.

Rondom dit jungle guesthouse kon je verschillende wandeltochten doen en wij besloten om een tweedaags dagtrip te doen waarbij we overnachten in een klein dorp. Na zo$n vijf uur midden door de jungle gelopen te hebben en echt geen blote kont tegen gekomen te zijn, kwamen we eindelijk aan in het dorpje. In het dorpje werden we hartelijk ontvangen en werd ons meteen eten aangeboden, wat wij gretig accepteerde aangezien wij de gehele dag nog niks hadden gegeten, behalve een appeltje, wat we trouwens nog samen moesten delen ook. Kortom die vrouw pakt wat hout bij elkaar en maakt een mooi kampvuurtje, waarop zij ten eerste de rijst klaar kookt en terwijl de rijst afkoelt, werd in de roerbakpan de groente klaargemaakt worden. Om even een duidelijk beeld te geven, we zitten dus in een klein hutje op palen, alles van hout en in het midden van de hut een plaat waarop het vuur wordt gemaakt, hoe bedoel je terug naar de middeleeuwen. Na het hele huis leeg te hebben gegeten en met veel moeite met het hele dorp te hebben gepraat zijn we na onze vermoeide looptocht, naast het kampvuur, in een diepe slaap gevallen. De volgende dag na wederom een flink ontbijt en de vrouw des huizes, die ons trouwens van alles probeerde te verkopen, een flinke fooi te hebben gegeven, waren we weer vroeg op pad. Na weer een aantal uren lopen en een keer de verkeerde routen te hebben gepakt, kwamen we eindelijk uit bij de grotten. Het mooie van deze grot is dat wanneer je de grot helemaal doorloopt, wat ongeveer een anderhalf uur duurt, je aan de andere kant van de berg uitkomt. Dus na eerst de grootste grot bekeken te hebben, bleek volgens ons plattegrond dat er twee grotten moesten zijn welke 50 meter hoger en zuidelijker van de grote grot zit, waar we in moesten om aan de andere kant van de berg te komen. Aangezien wij nooit zin hebben om om te lopen, zijn we tegen de moderrige helling van de zijkant van de berg gaan klimmen. Na veel vloeken, verschillende keren onze "sandalen" opnieuw vastmaken en levensgevaarlijke taferelen stonden we voor de keus of de makkelijke route naar een grot of nog een helse klimpartij naar de andere. Ik was natuurlijk voor de helse klimpartij en na het spelletje schaar, vuist of papier gespeeld te hebben, won mijn grot en dat heb ik geweten ook!!!

Na dus weer een helse klimpartij kwamen we aan bij de grot, waar we voordat we de grot binnen gingen eerst nog een mooie foto hebben gemaakt van het uitzicht. Eenmaal in de grot bleek dat we een donker gat in moesten en waarneer we naar beneden schenen met onze zaklampen leek het zo$n vijf a zes meter diep. Met behulp van een bamboeladder, moest het donkere gat betreden worden. Kortom aangezien het mijn grot was mocht ik als eerst van de ,niet zo sterk uitziende, ladder af. Na nog geen twee treden begaf de ladder het en viel ik op mijn rug in de donkere grot. De schrik was er meteen, met mijn handen zocht ik om me heen naar mij zaklantaarn en naar mijn tanden, want ik merkte dat mijn onderste twee tanden door mijn zaklamp eruit geslagen waren. Naar Marcel schreeuwde ik: "Mijn tanden, mijn tanden", waarop Marcel antwoorde dat ik daar zo snel mogelijk vandaan moest gaan, want er stond meer bamboe op het punt te vallen. Met veel moeite klom ik overeind en zag het hout hangen, Marcel schoof het andere hout ook naar beneden, zodat het niet meer op mijn hoofd kon vallen. Ondertussen merkte ik dat mijn ondertanden nog in mijn mond zaten, maar ongeveer negentig graden naar voren ten opzichte van de andere tanden, dus aan de ene kant was ik nog opgelucht. Hierna teruggegaan in de duisternis en met behulp van de waterbestendige lucifers, die echt klote aan te krijgen zijn, bedankt Niels en Lidy, gezocht naar mijn zaklamp, helaas tevergeefs. Uiteindelijk besloten om via de wand terug te klimmen en zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan. Het omhoog klimmen klinkt makkelijker dan het is, maar dankzij de hulp van Marcel heb ik het gehaald en ook daar was ik weer blij om. Het enige wat me dwars zat, was dat me tanden nooit meer goed zouden komen en mede daarom vergat ik de pijn in mijn rug. De reis terug door de jungle ging redelijk snel, want ondanks dat ik bij elke afdaling moest zitten want ik kon me rug niet bewegen, had deze enorme rambo nog steeds de scherpheid en slimheid van een vos, waardoor we een shortcut namen naar de weg, wat ons nu maar een uur duurde.

Eenmaal op de weg(een zandweg, midden in de jungle, waar je bijna niet kan keren) stond er een auto met meerdere thaise mensen van het dorp dichtbij. Toen we die mensen probeerden uit te leggen wat er was gebeurd en mijn gebit liet zien, begonnen ze allemaal te lachen en fallang (een minder positieve naam voor blanke mensen) te roepen en wilde ze 400 bat hebben om ons naar ons guesthouse te brengen, wat ongeveer een halfuur rijden is. Ondanks dat dit niet veel geld is, ongeveer 10 euro, kon ik het niet accepteren de manier waarop ze lachten en zijn we doorgelopen. Na ongeveer anderhalf uur lopen is Marcel naar de grote weg gerend om een auto tegen te houden. De auto$s zijn daar helaas erg schaars en het duurde weer enige tijd voordat we een auto hadden en bij het guesthouse aankwamen. Van het guesthouse naar het ziekenhuis in Mae Hon Son gegaan en daar meteen naar de tandarts. Eenmaal in de stoel van de tandarts kwam de tandarts aangelopen en zoals in heel Thailand (je word er zelfs voor gewaarschuwd) was de tandarts een Ladyboy, ongelovelijk!! Marcel en ik moesten natuurlijk een beetje lachen, maar aan de andere kant weet je al dat het verkeerd zit en dat we naar Chang Mai moeten. En ja hoor ons vermoeden werd bevestigd, want het eerste wat hij/zij zegt:" Je tanden moeten eruit" . Waarop ik natuurlijk vroeg of het niet beter was om een foto te maken en dat vond "ze" wel een goed idee, duhu!! Na de foto waren er twee mogelijkheden, eruit halen of naar Chang Mai vliegen en door een specialist laten behandelen. Dat laatste natuurlijk gedaan en na een vlucht van twintig minuten, werden we daar door de ambulance opgewacht en konden we meteen naar het ziekenhuis. De tandartse daar oogte al meteen een stuk professioneler en na zes verdovingsspuiten, waar twee op mijn verzoek waren, drukte ze met haar blote handen mijn tandjes even terug en noemde ze mij tot drie keer toe een grote jongen. Blijkbaar omdat ik zo$n aansteller was. In ieder geval weer een mooi draadje op mijn tanden en ik zie er weer uit als nieuw!
Na de tandarts, door de verpleger, in mijn rolstoel (had geen zin om zelf te lopen en mijn nek deed pijn) naar de eerste hulp gereden en daar nog een paar foto$s gemaakt van mijn nek en rug en uiteindelijk met een doos vol medicijnen, door wederom de ziekenwagen naar ons guesthouse gebracht.

Vandaag terug geweest bij de tandartse en maandag mijn eerste
afspraak, want dan worden mijn tanden dooboord en krijg ik een
zenuwbehandeling (zoals zij het zegt, worden mijn zenuwen eruit
gehaald).Kortom weer een aantal dagen in deze hoerenstad, sorry voor mijn taalgebruik, maar hier loopt echt geen fatsoenlijke vrouw rond of zie je niet een oude viespeuken met een leuk, fijnmazig (volgens Marcel correct nederlands) meisje lopen. Mede de reden dat we proberen morgen naar Changrai gaan en vandaaruit naar de grens om ons paspoort te verlengen, want daar is het heel goedkoop.

Ik hoop niet jullie erg zijn geschrokken, maar ik ben weer helemaal de oude, vandaag al een pizza op (ik moet wel kleine stukjes afscheuren en heel voorzichtig kauwen, maar als Mark trek heeft dan moet er gegeten worden en niet zoals gister alleen maar soep!) en ik heb redelijk wat verschillende pillen tegen de pijn.

Nou mensen dat was het dan weer tot de volgende keer, met weer nieuwe leuke en spannende verhalen van Marcel en Mark.

Doeiiiiii

Mark.

ps. mijn speciale dank gaat uit naar mijn reisgenoot en vriend genaamd Marcel Verboom, want zonder hem zat ik nu waarschijnlijk nog steeds in dat donkere gat. Thanks buddy.


Voetbalshop.nl
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University