Activiteiten > Reisverhalen > Asian - Mark > Ozzie home

Ozzie home

he guys,
Wat is het leven toch zwaar, effe een momentje uit het leven van een backpacker;
De wekker gaat om 7.30 in de ochtend en ik zit met drie andere gasten op mijn kamer, samen met hun en een ander engels koppel, zijn we van plan om naar de vismarkt te gaan vandaar....

Om iets over negen arriveren we op de vismarkt en kijken we rustig rond wat voor een vis we willen hebben, na eerst een paar mooie foto$s te hebben gemaakt met een tijgerhaai, die verstrengelt was in de visnetten, mogen debbie en ik de keuze maken voor de vis, wij hadden namelijk beloofd om te koken. Samen met wat hulp
van Sufka, die veel van lekker eten weet, besluiten we om een kilootje garnalen te nemen, een lief klein barramundi van meer dan twee kilo en een filet seamon. Aangezien daar ook kaas wordt verkocht besluiten we een hartige kaas te nemen, een beetje chedar achtig, een milde brie en een deep bleu, die smaakte naar een
cambozola.

Aangezien de kaas eerst even geproefd moest worden, besloten we om in de middag de kaas al op te eten en de algemene mening was, dat de kaas geslaagd was. Hierna samen met Deb naar de supermarkt gegaan en hebben we alle ingredienten voor de salade gekocht, wat aardappels en aangezien de kaas al op was, nog wat olijven en wat meer kaas. Op de weg terug een lief klein doosje van 4 liter wijn gehaald en nog twee flessen, voor bij het eten. Terug gekomen bij het hostel de garnalen in de marinade gezet en toen gewacht tot we echt aan het
eten konden beginnen. Die avond alles lekker opgegeten en het was de beste avond in tijden, iedereen had zo lang niet zo lekker gegeten, of zo lang getafeld, super. De groep was echt ideaal en ik heb er nog veel lol van beleefd. De reunie is ook al bekend; eind oktober OKTOBERFEST in Munich, daar woont ernie, dus pap dat wordt vast oefenen, want hier kom je niet onderuit.

Na het eten een video gekeken en zijn we naar bed gegaan, waar ik ook echt aan toe was, iets te veel gestapt in Sydney, maar ja ik kan moeilijk thuiskomen en zeggen dat ik het nachtleven van Sydney niet heb gezien. Iedereen denkt natuurlijk, wat nou zwaar leven!!! Het klinkt allemaal heel leuk en makkelijk, maar opstaan om 7.30 is geen pretje.

okee waar waren we Alice Spring, het centrum van Australie. Van hieruit zijn we naar uluru gegaan, waar we dankzij Dominiek (een meisje die samen met een vriend van haar dezelfde richting uit reisde) konden blijven overnachten bij een australisch koppel van rond de vijftig jaar. Hele aardige mensen, waar we twee nachten zijn gebleven en waar ze de laatste avond een enorme maaltijd voor ons
heeft gemaakt. De Uluru bezocht en toen doorgegaan naar the orga$s en dezelfde dag nog naar Kings Canyon, wat van deze drie de mooiste bezienswaardigheid was. Rondom Kings Canyon overnacht op een camping en de volgende dag weer terug omhoog gegaan zodat we richting Brisbane konden. Na een aantal overnachtingen op campings, of langs de weg, kwamen we in Mount Isa aan, waar we drie dagen zijn gebleven, om een beetje bij te komen van het velen rijden. Mount Isa is nummer drie van de wereld in het leveren van koper en heeft daarom dan ook een enorm grote mijn, deze mijn gaat zelfs een kilometer onder de grond.
Vanaf Mount Isa doorgecrost naar de zee en aangezien we een beetje laat waren moesten we het tijgertje even op zijn staart trappen, na een uurtje 160 rijden kwamen we eindelijk aan op een camping in Town 1770, waar onze auto de nodige rust had verdient, wat hij zelf eigenlijk ook al aangaf, want hij rookte iets meer dan normaal. Town 1770 ligt ten noorden van Bundaberg en hier mag niet meer worden
gebouwd, wat inhoudt dat het altijd een dorp blijft met 47 inwoners.

De eerste kapitein die wist Town 1770 te bereiken was Captain Cook en is daarom hier dan ook een vereerde kapitein. Door de riffen is het namelijk erg moeilijk om hier te komen, maar door Captain Cooks goede navigatie kon hij het wel. Drie dagen op een camping verbleven, wat de mooiste plaats was waar ik tot op heden ben geweest. We hadden het hele strand alleen, niemand te bekennen, super. Uiteindelijk moesten helaas verder naar Brisbane, waar een vriendin van ons (ik zeg elke keer ons, maar om jullie geheugen op te frissen, was ik toen nog steeds aan het reizen met Matthijs) studeerde die we hadden ontmoet in Darwin en waar we konden verblijven. Toen we wilde vertrekken konden we helaas onze sleutels van de car niet vinden, normaal slapen we buiten, met onze sleutels in de slaapzak, maar we hadden een staancaravan gevonden die open was en waar we stiekem overnachten, daarnaast is het jammere aan Matthijs dat hij net zo erg is als ik en dat we dus samen een koppel slordevossen vormen, maar ja na vier uur zoeken en meerdere malen overweegt te hebben om de auto te laten staan vonden
we onze sleutels terug en moest de hele camping lachen om onze stunt, zeker omdat ze ergens onder een plastic zak lagen.

Aangekomen in Brisbane bleek het studentenhuis van Stephanie een villa te zijn met zwembad, twee badkamers en waar in totaal vijf mensen verbleven. Kortom genieten!! Na nog een paar gave avonden met Matthijs, ging hij naar New Zealand en moest ik in me eentje de auto verkopen. Na nog een aantal dagen in brisbane te zijn geweest, het niet lukte de auto te verkopen en Stephanie mij ook een beetje op mijn zenuwen begon te werken ben ik naar Nimbin gegaan. Deze reis liep een beetje anders dan gepland, maar gelukkig wel heelhuids aangekomen. Het regende namelijk die dag en aangezien mijn ruitenwissers niet werkte, werd het op het laatst toch even spannend, in het begin kon ik prima zien, maar dichterbij Nimbin, werd het meer een bergweg. Ongeveer tien minuten voor Nimbin stond een man in de regen die wuifde voor een lift, het bleek een oude hippie te zijn en uiteraard gaf ik hem een lift en vertelde ik dat ik mijn auto graag wilde verkopen. In Nimbin besloot hij om de auto te kopen voor $350,- (kortom weer $100,- in de pocket) en reden we naar een restaurantje net buiten nimbin. De regen begon op dat moment wat heviger te worden en wanneer er een tegenligger kwam zag ik niks meer, na vijf minuten rijden kwam er weer een tegenligger aan en aangezien ik niks zag ging ik uit bescherming automatisch meer naar links, waardoor ik van de weg raakte en een stuk berm meepakte. Gelukkig hield ik de auto onder bedwang en hervatte ik mijn reis. Na vijf minuten nog voorzichter te hebben gereden, kwamen
we bij het restaurant aan en omdat het te gevaarlijk was om verder te rijden hebben we daar een oude staancaravan gehuurd. De hele avond met deze man gepraat en meer te weten gekomen over de stad Nimbin, hoe het zo gekomen is dat Nimbin is omringt met bergen en de hippie tour in the sixties (die start in Marokko en vaak eindigt in India). De volgende dag vroeg opgestaan en bij het tankstation meteen gevraagd of de ruitenwissers makkelijk te maken zijn, waarop
de tankbediende een schroevendraaier pakte, de ruitenwisser aandraaid en waarop vervolgens deze het gewoon weer doen, ja ja zeg maar niks, ik voelde me inderdaad een beetje stom. Kortom heeft hij me afgezet in het centrum van Nimbin en ben ik Nimbin gaan verkennen. Nimbin is een soort klein Nederland waar na een aquarius festival in 1973, vele hippies zijn blijven hangen en waar het dus net als in
Nederland gedoogd is om wiet te (ver)kopen. Na een hele dag daar te hebben rondgelopen en met de lokale hippies te hebben gepraat vond ik het wel mooi geweest en ben ik naar Byron bay gegaan. Daar verbleef ik in the Arts Factory, wat een van de gaafste plekken was waar ik tot nu toe ben verbleven. De arts factory is een beetje een alternatief hostel met een camping, waar je accomodatie een bus, tepee (waar ik verbleef) of een dorm kan zijn. Daarnaast kan je daar
je eigen digeridoo maken of leren spelen etc. Ik ben daar ook met een hele groep naar de sauna geweest wat in het begin erg lekker was, totdat de hele sauna volgepakt was en na er een uur te hebben gezeten had ik toch een beetje hoofdpijn, ik denk omdat ik niet gewend ben om in de sauna shotjes wijn te krijgen en iemand elke keer emmers water op de kachel gooit om het zo heet mogelijk te
maken.

Van Byron Bay een lift gekregen van een nederlands koppel Xavier en Yvonne, en met hun een leuke tijd gehad; geslapen op het strand in woolgoolga, drie dagen verbleven in een national park genaamd Dirrigo, waar we als enige op een picnic area verbleven en toen nog een nacht verbleven op een camping in Singleton.

De volgende dag hebben ze mij op de trein gezet en vervolgde ik mijn weg naar Sydney. In Sydney verbleef ik in een hostel genaamd the Pink House, wat wederom een zeer geslaagd hostel was. Het lag midden in Kings Cross, wat de hoerenbuurt en drugsbuurt van Sydney is, maar ja daarom ook goedkoop en leuk stappen.

In Sydney genoten van de mooie stad en opgetrokken met een hele leuke groep wat uit het verhaal waarmee ik deze mail begon ook wel te merken is. Een deel van deze groep ga ik dus terug zien in Munich en de rest in Londen, waar Deb en John een huis hebben.Momenteel ben ik in Wollongong en verblijf ik bij Martin and June. Gisteren ben ik hier aangekomen en het voelde meteen als thuis, het zijn hele aardige mensen en ze wonen hier erg mooi. Het komende weekend ga ik met ze en hun kinderen naar een huisje aan de zee ten zuiden van Wollongong, waar ik de rest van "mijn" familie ga ontmoeten. Ik heb trouwens Heidi al ontmoet in Sydney en ben met haar en haar vriend Neil naar een voorstelling geweest in de kelder van the Opera House. Wat een leuke voorstelling was.

Nou ik denk dat dat het allemaal wel was, sorry voor deze enorme mail en wellicht mijn slordige snelle typstijl, maar denk maar zo, het is beter dan mijn handschrift.

Ik stuur jullie nog een mail toe, waarin de foto$s van the fish festival staan.

Nou mensen bedankt voor al jullie lieve mails, ik ben erg blij om elke keer wat te horen en een dikke kus,

Mark

ps. tripple B$s zet hem op, ondanks dat er een fake one bij zit.
pss. Ome henk en tante Joke bedankt voor uw mail, ik probeer zo snel
mogelijk te reageren.
psss. Tante Lottie ik hoop dat u een goede vakantie heeft gehad en
nogmaals een fijn verjaardagsfeest.


Brandpunt
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University