Activiteiten > Reisverhalen > Asian - Mark

Asian - Mark



> Deel 1

Dag Allemaal,

Ja hoor we zitten eindelijk in Bangkok en dat is ook wel te mrken ook, dit is nu de derde keer dat ik mijn reis probeer in te tikken en elke keer als ik klaar ben dan gooien ze me eruit, dus ik hoop voor jullie dat het nu lukt anders stop ik er namelijk mee, sorry.

We zitten nu aan de khao san Road, dit is de meest toeristische straat van Bangkok en hebben daar een hotel geregeld. Maar voordat we hier zijn gekomen hebben we toch al de eerste problemen meegemaakt, ten eerste kregen we beiden de dag voor vertrek last van buikgriep (dankzij onze goede vrienden Evert en Margot) en stonden we dus ook op schihol niet al te scherp uit onze ogen te kijken, toen we vervolgens wilden inchecken kregn we te horen dat we met deze tickets niet naar Bangkok kunnen, aangezien je in Thailand moet kunnen bewijzen dat je daar niet de rest van je leven blijft en met een enkele reis is dat moeilijk te bewijzen, dus omdat de vliegmaatschappij ons anders niet laat gaan hebben we meteen een enkele reis van Bangkok naar Kathmandu geboekt.

De reis is daarnaast goed verlopen van de tien uur vliegen heb ik volgens mij negen uur geslapen en de rest van de tijd heb ik voornamelijk thee gedronken, eenmaal aangekomen in Bangkok zijn we zo snel mogelijk naar een hotel gegaan en zijn we daar verder gaan slapen.

Groetjes Mark

ps. de vorige keren dat ik deze tekst in tikte was het een stuk leuker, maar ja....


 

> Deel 2

Hallo lieve vrienden en familie

Na tien dagen in Thailand te zijn geweest zitten we nu al een paar dagen in Kathmandu. In thailand was het erg leuk, nadat we op het bounty eiland Ko Sanmet zijn geweest, zijn we daarna teruggegaan naar Kosan Road, waar Marcels "oom" ook was. We hebben toen een paar dagen opgetrokken met hem en hij heeft ons het echt bangkok leren kennen. Toen zijn we donderdag naar Kachamburi gegaan, wat leuke foto$s gemaakt van het dodenspoor en de brug over de river kwai. De dag erop met het openbaar vervoer naar het vliegveld gegaan en het vliegtuig gepakt naar Kathmandu....

Na een vier uur reis ongeveer kwamen we aan op het vliegveld in Kathmandu en stonden we in onze korte broek voor het gebouw en kwamen meteen verschillende mensen op ons af om ons een taxi rit te geven naar hun hotel, naar veel schreeuwen en trekken zijn we maar met de meest rustige persoon meegegaan, welke ons naar twee andere personen brachten en we stapten bij hun in. Aangezien de mauoistische bewegingen nog steeds actief zijn moesten we eerst langs een paar leger afzettingen en brachten ze ons naar hun hotel, waar we $3 per persoon moesten betalen, aangezien het al laat was hadden we geen zin om verder te kijken.
De mensen van het hotel waren uiterst vriendelijk maar de volgende dag besloten we toch om verder te kijken naar een goedkoper hotel, aangezien we al gehoord hadden dat het hier heel goedkoop is. De zoektocht naar een goedkoper hotel was op zich niet zo moeilijk, maar iedereen op straat spreekt je aan iedereen wil wat van je en je wordt er helemaal gek van. In ieder geval we hebben nu een hotel en we betalen 125Rps per nacht voor de kamer dat is ongeveer 1,5 Euro voor beiden, dus ik denk dat we het wel redelijk doen.

Nepal, Je moet hier echt een keer geweest zijn, de eerste dag hadden we echt een beetje last van een cultuurschok, al die mensen die of gewoon vrienden willen zijn, e-mail adressen uitwisselen, of proberen iets te verkopen, okee ik ben ook in landen geweest waar mensen aggressief verkopen, maar hier claimen ze je echt. Daarnaast hebben ze de meest afschuwelijke gewoonten, iedereen om je heen vrouwen en mannen halen elke keer hun neus flink op, schrapen hun keel luidruchtig en tuffen dan op de meest afschuwelijke manier voor je neus, of gewoon op straat en dit is iets waar ik echt niet aan kan wennen elke keer horen we het weer en dan moeten we weer lachen. De mensen zijn wel heel vriendelijk, maar uiteindelijk willen ze allemaal wat van je, dus echt oprecht vriendelijk kan je niet echt zeggen.

We proberen nu naar Tibet te gaan, maar dat is ook een verhaal apart, het reisbureau zegt dat de regels verandert zijn en dat het onmogelijk is, een ander reisbureau zegt dat het helemaal niet kan en dat we moeten wachten en weer een reisbureau zegt dat het gewoon kan en dat er helemaal geen problemen zijn, dus het kost nog wel wat tijd om uit te zoeken hoe het precies in elkaar zit.

Ik wil de mensen bedanken voor hun lieve mailtjes, maar ik merk ook dat de mailtjes niet altijd goed gaan, dus wil ik jullie vragen wanneer jullie mij mailen om een copy te sturen naar Marcel, mijn reisgenoot, want blijkbaar komen niet alle mailtjes bij mij aan. Het e-mail adres: Marcel.Verboom@e-mv.com

Groetjes Mark


 

> Deel 3

Hallo lieve vrienden en familie,

Zijn jullie al lekker aan het schaatsen, ik hoorde namelijk dat het al vriest, dus het zal wel niet meer zo lang duren of de noren worden weer uit de kast getrokken......

In ieder geval zitten wij nu in Xi$an(waar het kwik ook rond het
nulpunt zit) en waar we gister voor het eerst een echt lekker stukje mals vlees gegeten, hond genaamd, vonden het wel weer tijd worden voor een flinke update:

Zoals in het begin van onze reis als vaststond wilde we graag naar Tibet. Vanuit Kathamndu probeerde we dan ook tibet binnen te komen, maar helaas ging dit niet zo makkelijk. Elk reisbureau vertelde een ander verhaal en sommigen vertelden zelfs dat het nmogelijk is om Tibet over de grond binnen te gaan, want de chinese regering had namelijk net de regels verandert. Het andere probleem was dat je als groep Tibet moet binnen gaan en verlaten, de groepen die naar tibet
reisde gingen ook weer terug naar Kathmandu en wilde juist naar china doorreizen.
Uiteindelijk een groep gevonden die ook vanuit Tibet (Lhasa) naar China wilde reizen, moesten we, om de groep een beetje tegemoet te komen, alleen ons reisschema een beetje aanpassen, in plaats van tibet te verlaten in het oosten (Chengdu) moesten we Tibet verlaten in het noorden (Golmud). Kortom de reis geboekt met zijn vijven (de groep bestond uit twee amerikanen, love couple, een gekke Belg en natuurlijk wij) en we konden gaan.
Na vijf dagen in een jeep te hebben gezeten en onderweg in
verschillende dorpjes te hebben overnacht, hebben we al een goed beeld van de tibetanen kunnen vormen:

- Ze lopen elke dag tientallen kilometers
- Maken gebruik van kleine traktors, paarden of ezels, allen zwaar beladen
- Zijn de meest hardnekkige bedelaars (blijven voor je staan, houden je vast of ze spelen op hun zelfgemaakte instrument en proberen daarbij te zingen)
- Ze zijn uiterst nieuwsgierig
- Ze hebben amper een hele tand in de mond en wanneer dit wel het geval is dan is deze van goud

Ondanks het bovenstaande zijn het zeer vriendelijke mensen en blijven ze altijd lachen, niemand van onze groep heeft nog nooit zulke mensen ontmoet.In Lahsa wordt het echt duidelijk hoe vriendelijk deze mensen zjn, iedereen zegt je gedag en ook hebben ze niks willen ze nog steeds alles met je delen. het leuke is vooral om deze mensen blij te maken en dat je doe je vooral door ze een foto van de Dalai Lama te geven, de tibetanen mogelijk namelijk geen foto$s van de Dalai Lama hebben en deze foto$s zijn dan ook nergens in China te verkrijgen. In een restaurant gaf Francois (onze belgische reisgenoot) een foto aan een klein meisje, wat de dochter was van de eigenares, het meisje was zo blij dat ze aan iedereen (natuurlijk waren er alleen maar tibetanen in het restaurant) de foto liet zien en iedereen pakte even de foto hield deze even boven hun hoofd, als een soort zegening en iedereen bedankte ons wel duizend keer. Dat is echt raar om mee te maken, je bent als toerist in een onderdrukt land, de mensen kunnen geeneens vrijuit praten en wanneer ze over deze verboden persoon praten dan gebruiken ze afkortingen als FTDL, oftwel fourteenth Dalai Lama. Ja Tibet is echt een ervaring op zich. Maar ja na verschillende boedhistische tempels te hebben bezichtigt en de dagen van ons groepsvisum begonnen te tellen hebben we de slaapbus gepakt van LAhsa naar Golmud (dit was trouwens de vierde van December, om een beetje tijdgevoel te geven). Deze slaapbus is ingedeeld in drie rijen, met in elke rij twee bedden boven elkaar en de grootte van de bedden zijn speciaal voor chinezen mensen (50cm breed en 150cm lang). Kortom de busreis duurde ongeveer vierentwintig uur en om het halfuur werd je wakker, omdat je zij pijn deed en moest je je omdraaien. Daarnaast was de weg niet geasfalteerd (praat maar rustig van een -zeer- hobbelige weg) en konden we zelfs onze discman, met antishock, niet luisteren.

Aangekomen in Golmud (waar de lonely planet trouwens gelijk in heeft; een uiterst droevige, stijve, stoffige en typisch chineze stad) begon ons PSB verhaal.
PSB staat voor Public Security Bureau en dit bureau is speciaal voor toeristen (visa en andere reisvisa$s). aangezien wij (onze groep) nog geen entreestempel hadden voor onze zelfstandige visa, wel op onze groepsvisa, probeerde we deze bij de PSB te halen. De PSB in Golmud had deze stempel niet, wat erg raar is voor een grensstad van Tibet, en nadat de PSB-agent naar Xining had gebeld vertelde hij ons dat we onze stempel in Xining konden krijgen. Als groep moesten we toch allemaal die kant uit dus het was nog niet echt een probleem.

Eenmaal bij de PSB in Xining bleek dat een entree stempel helemaal niet mogelijk was en dat we onze groepsvisa moesten verlengen, wat voor ons geen optie was, we wilden namelijk niet bij elkaar blijven. Na een heel gedoe (ambassade gebeld, familie van de Amerikanen die in China wonen) en veel gepraat, kon iedereen een apart visa krijgen. Je moest dan wel een bedrag van 200 yuan pp (25,- Euro) betalen, de Amerikanen zelfs 500 yuan pp en terecht. Kortom iedereen betaalde dit bedrag en na nog wat biertjes te hebben gedronken met onze vriendelijke Belg ging ieder zijn eigen weg. Marcel en ik hadden ons natuurlijk niet van de groepvisa afgehaald, wij hadden geen zin om die smeerlappen van een chinezen nog meer geld te geven( ons visum in holland koste al 35 Euro, dan die groepsvisa $43,- en nu nog een ander visa, bekijk het even) en we dachten we zien het wel aan de grens.

Lanzhou, na twee en half uur op onze derriere te hebben gezeten, probeerde we in te checken bij ons Hotel. Normaliter kijken ze nooit naar ons visum, maar nu moesten we onze groepsvisa erbij pakken en voordat we het wisten hadden we de PSB-agent van Lanzhou aan de telefoon:"Of we even langs wilden komen", vroeg de agent in zijn beste engels. De PSB-agent, CAi genaamd, was een zeer aardige, behulpzame man en legde ons uit dat het toch verstandig is om legaal verder te reizen. Aangezien de rest van de groep van de groepsvisa af was konden we de groepsvisa (waar alleen MArcel en ik dus opstaan) verlengen voor 200 Yuan totaal (dat scheelde ons dan toch weer 200, dan wanneer we dit in Xining hadden gedaan)

Het is nu de derde dag dat we in Xi$an zijn en het is de bedoeling om morgen verder te reizen naar Chengdu. De planning na Chengdu is nog een onduidelijk, door ons PSB avontuur hebben we onze groepsvisa maar met vijftien dagen kunnen verlengen (misschien was het toch beter om een zelfstandig visa te hebben, deze is namelijk zestig dagen geldig) we kunnen dus maar tot de 22ste in China blijven of we moeten onze groepsvisa weer verlengen, over dit laatste zijn we nog uit. Zoals het er nu naar uitziet laten we Hong Kong rechts liggen en trekken we door naar Laos. Tot nu toe kunnen we alleen zeggen dat wanneer jullie meer willen weten dat jullie toch even moeten wachten op de volgende mail.


Liefs Mark

Ps. Bedankt voor al jullie lieve mails en ook al denk je dat je niks meemaakt toch blijven mailen, want ik waardeer het zeer als ik al die dagelijkse dingen hoor, zo blijf ik toch nog een beetje op de hoogte en omdat ik de dagelijkse dingen niet meer meemaak is het toch altijd leuk om te lezen.

Britta- Hoe zijn je sollicitaties verlopen? Ik hoop dat je een leuke
baan hebt kunnen vinden.

Carolien- Ik kwam, voordat Teun het zei, eral achter dat ik je e-mail niet had genoteerd, ik hoop dat het nu allemaal goed is.


 

> Deel 4

Sabaideeeeee!!!!

Sorry dat ik zo laat mail, maar Laos is niet zoals de andere landen waar we zijn geweest, in het noorden was helemaal geen internet en in het midden van Laos was het zo duur dat ik dacht ik wacht wel tot ik in de hoofdstad ben en ja hoor plenty of internetpubs.

Dus bij deze wil ik iedereen het beste toewensen maak er een mooi, gelukkig jaar van en let op elkaar. Wat betreft de goede voornemens, ik zit nu in het oosten en dan vergelijk je dat met Nederland en dan is er maar een goed voornemen, vooral als ik terug ben: RELAX er moet meer gerelaxed worden, al die haast waar is die voor nodig, morgen is er nog een dag.

Mijn viering van de overgang van het oude naar het nieuwe jaar was zeer oke. Voor tien dollar hebben we onbeperkt kunnen eten en drinken en dat was echt een droom; in deze twee maanden hebben we nog geen een keer zo lekker gegeten, er was zoveel vlees, malse biefstukjes, lekkere steaks, kip, noem het maar op. Na twee maanden noodels en rijst te hebben gegeten was alleen het eten voor ons al een feest apart. Daarnaast hebben we ook genoten van de nodige biertjes en aangezien we op redelijk wat mensen moesten drinken, waren we om twee uur helemaal afgetankt. Eigenlijk wilde ik nog wel naar een nachtclub, maar toen ik de ogen van mijn reispartner zag wist ik al snel dat het daar niet van zal komen, maakt niet uit het was een geslaagd feest met een gezellige groep (een Brazilliaan, een Amerikaan, twee Franzen waarvan een 42jaar is een oudmannenmodel die nog samen met Cindy Crawford heeft gewerkt en wij)

Ja het is helaas weer een kort verslag, ik was alleen met het lezen van al de mails al drie uur bezig en de tent gaat zo sluiten.
We trekken verder naar het zuiden van Laos, Savannakhet en vandaar uit wat verder naar het oosten, om met onze bungalow aan de watervallen te zitten, even relaxen, al dat reizen is echt vermoeiend, je zult het niet geloven.

Iedereen nogmaals maak er een mooi jaar van, zorg goed voor jezelf en maak je vooral niet druk om mij, ik hou het hier prima uit.

Dikke nieuwjaarsknuffel en kus

Mark

ps. ik kreeg over de mail te horen dat ik meer als een man moest overkomen, niet afsluiten met liefs ofzo, sorry maar ik ben een emotionele jongen en I LOVE YOU ALL en een goed voornemen is ook om dit soort dingen meer tegen elkaar te zeggen, tear tear.


 

> Deel 5

Dag lieve vrienden,

Het is een tijd geleden, maar daar ben ik eindelijk weer. Aangezien het reizen steeds normaler wordt, hebben we beiden het gevoel dat er steeds minder te melden is, vandaar dat het een tijd heeft geduurd.

In ieder geval kreeg ik te horen, dat mijn reisschema onduidelijk was en dat sommige mensen het waarderen om via de kaart mijn route bij te houden. Nou pak de kaart er maar bij en we beginnen in China, namelijk de laatste update was in Xi$an. Van Xi$an zijn we zuidwaarts gegaan naar Chengdu. In Chengdu, naar aanleiding van het verhaal van Nick, de zo gevreesde hotpot gegeten, Nick kon namelijk een half uur niet praten. "Hotpot is een ketel vol pepers en hete saus, dat werkt als een soort fondue, stokjes met vlees en groente kan je hierin dippen". Sorry Nick, maar na aanleiding van jouw verhaal hebben we ons te goed voorbereid en viel de hotpot uiteindelijk harstikke mee, eigenlijk een beetje tegen. Van Chengdu naar Kunmin, waar we, voor ons en zeven anderen, voor het eerst hebben gekookt. Wij, met onze grote mond, zeiden in een kroeg dat wij wel wilden koken en voordat we het wisten was er een appartement beschikbaar en zeven meeeters. De volgende dag boodschappen gedaan in een van de grootste supermarkten, je gelooft je ogen niet, emmers vol met padden, schildpadden, vissen, etc.. Alles wat te eten zou kunnen zijn eten ze. $s Avonds een redelijke pasta op tafel gezet en dat haaden onze "gasten" nog nooit gezienof gegeten, maar ze vonden het erg lekker. Kortom een geslaagde avond.

Van Kunmin de grens over naar Luang Nam Tha (Laos) en deze oversteek is ons precies een uur voordat de grens dicht ging en onze visaas niet meer geldig zijn gelukt.

Luang Nam Tha naar Muang Sing, daar de kerstdagen gevierd.

Terug naar Luang Nam Tha en van daaruit naar Luang Prabang gegaan.

Van Luang Prabang naar Vang Vieng, waar we onderweg een aantal lieve dieren dood zagen liggen en aangezien onze instelling is: When you$re in Rome, do as the Romans do!! Hebben we de baby panter, de ratten en de vos laten liggen, maar hebben we de eekhoorn soldaat gemaakt. Om eerlijk te zijn, niet echt een aanrader, vooral de ingewanden smaakten een beetje vreemd.

In Vang Vien een aantal grotten bekeken en toen verder gegaan naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Zoals julie weten hebben we hier oud en nieuw gevierd.

Van Vientiane naar Savannakhet, eenmaal aangekomen een lekker biertje gedronken. Daarna werden we, nog steeds zoekend naar een guesthouse, uitgenodigd om met vijf anderen oude mannen Lao Lao(erg sterke zelf gebrouwde "whisky") te drinken. Daarna door twee scootermuizen naar een goedkoop guesthouse gebracht, maar aangezien wij het nog goedkoper wilden met ruzie weggegaan en uiteindelijk voor 3 euro inclusief avondeten in een huis op de grond geslapen.

Savannakhet, Pakse, Dom Dhet, dit is een eiland in de onderste punt van Laos. Hier zijn we even tot rust gekomen en hebben we de uiterst zeldzame zoetwater dolfijnen gezien, deze zijn 2,5 meter lang (Ja Robbie, we hebben er zelfs mee gezwommen). Wegens vergeten te pinnen, moesten we het eiland vroegtijdig verlaten en zijn we bij Pakse de grens overgegaan.

De eerste stad in Thailand was Ubon Rachtathani. Vanaf hier zijn we begonnen met liften en na eerst drie keer naar hetzelfde treinstation gebracht te zijn, is dit tot op heden echt een succes. We hoeven maar vijf minuten te wachten of we worden al opgepikt.

Van Ubon naar Nang Rong en daar in de buurt een Angkor monument bezocht, de Phanom Rung.

Van Nang Rong naar Phimai en ook hier weer een tempel bezocht, die een voorganger is en lijkt op de Angkor wath in Cambodja.

Phimai, Kalasin, Lam Pao Dam(ik ben benieuwd of die bij jullie op de kaart staat), we wilden een natuurgebied in het oosten bezoeken, zodat we het konden vergelijken met het weten en omdat het hier een stuk minder toeristischer is. Eenmaal daar aangekomen bleek dat we echt in de middel of nowhere waren en dat daar geen voorzieningen waren om te overnachten of we moesten er redelijk voor betalen. We hadden ondertussen al wel gezien dat er een soort feest aan de gang was en gingen daar maar even kijken. Aangekomen op het feest vroegen we of we iets konden eten en aangezien het de vooravond was van een bruiloft werd de tafel bedekt met de meest lekkere dingen. De avond was erg gezellig en we hoefden voor het eten niks te betalen, die dagen zullen waarderen we het meest. Aangezien Marcel min of meer al was uitgehuwelijkt, werden we door zijn toekomstige bruid uitgenodigd om bij haar te blijven slapen. Stel je er maar niet te veel van voor, want we lagen op een verhoging en we hadden en rieten dak boven ons hoofd, maar het was gewoon in de tuin en in de buitenlucht. De volgende dag weer lekker gratis onbeten en een deel van de bruiloft meegepikt.

Lam Pao Dam, Loei en van Loei naar Chang Mai. In Chang Mai, waar het echt te toeristicht is lekker genoten van de westerse invloeden. Bioscoopje geweest(mr. Deeds gekeken en dit was echt een topper, zeker een aanrader), lekker gegeten, wijn gedronken (helaas maar 1 karafje, want de wijn is hier erg prijzig en dat is erg jammer, want ik er achter gekomen dat ik de wijn mis) en hebben we zelfs getennist. Maar ja het feest is afgelopen, terug naar super low budget, want volgens onze laatste controle zitten we nog steeds boven ons budget.

De planning is om hierna naar Mae Hong Son te gaan en daar de langnek mensen lastig te vallen. Daarna naar Pai en dan naar Changrai, om een extra stempel in ons paspoort te krijgen moeten we daar de grens over en weer terug. Hierna zullen we zuidwaarts trekken en ons voorbereiden op de fullmoon party!!

Ik hoop dat alles duidelijk is en zoals gewoonlijk zal het wel even duren voordat de volgende update komt. In ieder geval het beste en de groeten.

Pome chop koon

Mark

ps. bedankt voor al jullie mails, hoe meer hoe beter, desnoods zit ik zes uur achter de computer het blijft altijd leuk om de nederlandse verhalen te horen


 

> Deel 6

Dag lieve vrienden en familie,

Je gelooft het bijna niet, maar deze jongen was er bijna niet meer en ondanks dat vele van jullie dat nog geen eens zo erg vinden, leef ik nog steeds, Ha Ha.

Nee grapje, op zich valt het allemaal wel mee, het hoort weer bij de verhalen onder het kopje: How harder the travel the sweeter the memory".

Het verhaal.
Drie dagen geleden wilden we liftend naar Mae Hong Son gaan en aangezien het liften niet lukte vanuit Chang Mai, hebben we eerst de bus gepakt naar een klein plaatsje op weg naar Pai. Vanuit dat plaatsje kregen we al snel een lift van een blanke man en zijn donkere thaise vriendin, die op weg waren naar hun guesthouse, welke tussen Pai en Mae hong Son ligt. Toen we uiteindelijk aankwamen bij hun guesthouse besloten we om daar te blijven, want het zag er echt ongelovelijk uit. Het guesthouse had niet voor niets de naam Wilderness, want het lag echt werkelijk midden in de jungle, geen elecriciteit, alleen een dak boven je hoofd, geen zijwanden, oftewel zo enorm puur. We werden wakker door de ochtendzon die door de laaghangende wolken op ons gezicht viel en nadat we genoten van al het groen en de jungle geluiden zijn we opgestaan.

Rondom dit jungle guesthouse kon je verschillende wandeltochten doen en wij besloten om een tweedaags dagtrip te doen waarbij we overnachten in een klein dorp. Na zo$n vijf uur midden door de jungle gelopen te hebben en echt geen blote kont tegen gekomen te zijn, kwamen we eindelijk aan in het dorpje. In het dorpje werden we hartelijk ontvangen en werd ons meteen eten aangeboden, wat wij gretig accepteerde aangezien wij de gehele dag nog niks hadden gegeten, behalve een appeltje, wat we trouwens nog samen moesten delen ook. Kortom die vrouw pakt wat hout bij elkaar en maakt een mooi kampvuurtje, waarop zij ten eerste de rijst klaar kookt en terwijl de rijst afkoelt, werd in de roerbakpan de groente klaargemaakt worden. Om even een duidelijk beeld te geven, we zitten dus in een klein hutje op palen, alles van hout en in het midden van de hut een plaat waarop het vuur wordt gemaakt, hoe bedoel je terug naar de middeleeuwen. Na het hele huis leeg te hebben gegeten en met veel moeite met het hele dorp te hebben gepraat zijn we na onze vermoeide looptocht, naast het kampvuur, in een diepe slaap gevallen. De volgende dag na wederom een flink ontbijt en de vrouw des huizes, die ons trouwens van alles probeerde te verkopen, een flinke fooi te hebben gegeven, waren we weer vroeg op pad. Na weer een aantal uren lopen en een keer de verkeerde routen te hebben gepakt, kwamen we eindelijk uit bij de grotten. Het mooie van deze grot is dat wanneer je de grot helemaal doorloopt, wat ongeveer een anderhalf uur duurt, je aan de andere kant van de berg uitkomt. Dus na eerst de grootste grot bekeken te hebben, bleek volgens ons plattegrond dat er twee grotten moesten zijn welke 50 meter hoger en zuidelijker van de grote grot zit, waar we in moesten om aan de andere kant van de berg te komen. Aangezien wij nooit zin hebben om om te lopen, zijn we tegen de moderrige helling van de zijkant van de berg gaan klimmen. Na veel vloeken, verschillende keren onze "sandalen" opnieuw vastmaken en levensgevaarlijke taferelen stonden we voor de keus of de makkelijke route naar een grot of nog een helse klimpartij naar de andere. Ik was natuurlijk voor de helse klimpartij en na het spelletje schaar, vuist of papier gespeeld te hebben, won mijn grot en dat heb ik geweten ook!!!

Na dus weer een helse klimpartij kwamen we aan bij de grot, waar we voordat we de grot binnen gingen eerst nog een mooie foto hebben gemaakt van het uitzicht. Eenmaal in de grot bleek dat we een donker gat in moesten en waarneer we naar beneden schenen met onze zaklampen leek het zo$n vijf a zes meter diep. Met behulp van een bamboeladder, moest het donkere gat betreden worden. Kortom aangezien het mijn grot was mocht ik als eerst van de ,niet zo sterk uitziende, ladder af. Na nog geen twee treden begaf de ladder het en viel ik op mijn rug in de donkere grot. De schrik was er meteen, met mijn handen zocht ik om me heen naar mij zaklantaarn en naar mijn tanden, want ik merkte dat mijn onderste twee tanden door mijn zaklamp eruit geslagen waren. Naar Marcel schreeuwde ik: "Mijn tanden, mijn tanden", waarop Marcel antwoorde dat ik daar zo snel mogelijk vandaan moest gaan, want er stond meer bamboe op het punt te vallen. Met veel moeite klom ik overeind en zag het hout hangen, Marcel schoof het andere hout ook naar beneden, zodat het niet meer op mijn hoofd kon vallen. Ondertussen merkte ik dat mijn ondertanden nog in mijn mond zaten, maar ongeveer negentig graden naar voren ten opzichte van de andere tanden, dus aan de ene kant was ik nog opgelucht. Hierna teruggegaan in de duisternis en met behulp van de waterbestendige lucifers, die echt klote aan te krijgen zijn, bedankt Niels en Lidy, gezocht naar mijn zaklamp, helaas tevergeefs. Uiteindelijk besloten om via de wand terug te klimmen en zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan. Het omhoog klimmen klinkt makkelijker dan het is, maar dankzij de hulp van Marcel heb ik het gehaald en ook daar was ik weer blij om. Het enige wat me dwars zat, was dat me tanden nooit meer goed zouden komen en mede daarom vergat ik de pijn in mijn rug. De reis terug door de jungle ging redelijk snel, want ondanks dat ik bij elke afdaling moest zitten want ik kon me rug niet bewegen, had deze enorme rambo nog steeds de scherpheid en slimheid van een vos, waardoor we een shortcut namen naar de weg, wat ons nu maar een uur duurde.

Eenmaal op de weg(een zandweg, midden in de jungle, waar je bijna niet kan keren) stond er een auto met meerdere thaise mensen van het dorp dichtbij. Toen we die mensen probeerden uit te leggen wat er was gebeurd en mijn gebit liet zien, begonnen ze allemaal te lachen en fallang (een minder positieve naam voor blanke mensen) te roepen en wilde ze 400 bat hebben om ons naar ons guesthouse te brengen, wat ongeveer een halfuur rijden is. Ondanks dat dit niet veel geld is, ongeveer 10 euro, kon ik het niet accepteren de manier waarop ze lachten en zijn we doorgelopen. Na ongeveer anderhalf uur lopen is Marcel naar de grote weg gerend om een auto tegen te houden. De auto$s zijn daar helaas erg schaars en het duurde weer enige tijd voordat we een auto hadden en bij het guesthouse aankwamen. Van het guesthouse naar het ziekenhuis in Mae Hon Son gegaan en daar meteen naar de tandarts. Eenmaal in de stoel van de tandarts kwam de tandarts aangelopen en zoals in heel Thailand (je word er zelfs voor gewaarschuwd) was de tandarts een Ladyboy, ongelovelijk!! Marcel en ik moesten natuurlijk een beetje lachen, maar aan de andere kant weet je al dat het verkeerd zit en dat we naar Chang Mai moeten. En ja hoor ons vermoeden werd bevestigd, want het eerste wat hij/zij zegt:" Je tanden moeten eruit" . Waarop ik natuurlijk vroeg of het niet beter was om een foto te maken en dat vond "ze" wel een goed idee, duhu!! Na de foto waren er twee mogelijkheden, eruit halen of naar Chang Mai vliegen en door een specialist laten behandelen. Dat laatste natuurlijk gedaan en na een vlucht van twintig minuten, werden we daar door de ambulance opgewacht en konden we meteen naar het ziekenhuis. De tandartse daar oogte al meteen een stuk professioneler en na zes verdovingsspuiten, waar twee op mijn verzoek waren, drukte ze met haar blote handen mijn tandjes even terug en noemde ze mij tot drie keer toe een grote jongen. Blijkbaar omdat ik zo$n aansteller was. In ieder geval weer een mooi draadje op mijn tanden en ik zie er weer uit als nieuw!
Na de tandarts, door de verpleger, in mijn rolstoel (had geen zin om zelf te lopen en mijn nek deed pijn) naar de eerste hulp gereden en daar nog een paar foto$s gemaakt van mijn nek en rug en uiteindelijk met een doos vol medicijnen, door wederom de ziekenwagen naar ons guesthouse gebracht.

Vandaag terug geweest bij de tandartse en maandag mijn eerste
afspraak, want dan worden mijn tanden dooboord en krijg ik een
zenuwbehandeling (zoals zij het zegt, worden mijn zenuwen eruit
gehaald).Kortom weer een aantal dagen in deze hoerenstad, sorry voor mijn taalgebruik, maar hier loopt echt geen fatsoenlijke vrouw rond of zie je niet een oude viespeuken met een leuk, fijnmazig (volgens Marcel correct nederlands) meisje lopen. Mede de reden dat we proberen morgen naar Changrai gaan en vandaaruit naar de grens om ons paspoort te verlengen, want daar is het heel goedkoop.

Ik hoop niet jullie erg zijn geschrokken, maar ik ben weer helemaal de oude, vandaag al een pizza op (ik moet wel kleine stukjes afscheuren en heel voorzichtig kauwen, maar als Mark trek heeft dan moet er gegeten worden en niet zoals gister alleen maar soep!) en ik heb redelijk wat verschillende pillen tegen de pijn.

Nou mensen dat was het dan weer tot de volgende keer, met weer nieuwe leuke en spannende verhalen van Marcel en Mark.

Doeiiiiii

Mark.

ps. mijn speciale dank gaat uit naar mijn reisgenoot en vriend genaamd Marcel Verboom, want zonder hem zat ik nu waarschijnlijk nog steeds in dat donkere gat. Thanks buddy.


 

> Deel 7

Dag allemaal,

Momenteel zitten we in Malaysia, in de plaats Malacca, misschien voor sommige bekend, want Nederland heeft hier namelijk redelijk geschiedenis geschreven. Helaas door de franse bezetting moesten we de administratie overlaten aan de Engelsen en hebben we uiteindelijk Mlacca geruild voor Jakarta. Het leuke aan deze plaats is dan ook dat ze een echt welgenaamd stadhuys hebben en we hebben een flinke molen gespot.


Na deze mooie geschiedenisles wil ik verder gaan vanaf Changmai, want daar eindigde de vorige update. Vanuit changmai zijn we verder gegaan naar het zuiden, waarbij we eerst een weekie in bangkok hebben gezeten. Een week is zeker lang in die rookstad, maar Marcel moest op zijn rode schat wachten uit Nederland, want die had zijn schoenen voor hem meegebracht. Die week hebben we ons ook zeker vermaakt, we hadden een groep thaise vrienden ontmoet en die hebben ons bangkok leren kennen, kortom karaoke!!

Nadat Marcel zijn rooie schat fatsoenlijk had bedankt voor de schoenen, zijn we eindelijk naar Ko Tao gegaan, het duikeiland. Hier droomde we al de hele tijd over, want we keken erg uit naar iets actiefs. Ko Tao was dan ook zeker geslaagd, drie dagen van een gekke half Indonesisch, hollandse instructeur les gehad en toen onze paddi gehaald. Wat betreft het duiken, het is echt een aanrader, het is super mooi, de meest fantastische beesten en planten gezien, er gaat een nieuwe wereld voor je open!! Natuurlijk helemaal verslaafd aan het duiken hebben we heel even overwogen om de advance cursus te doen, zodat we op een diepte van vijfendertig meter, echt gek kunnen doen, maar helaas is het duiken niet echt goedkoop, dus zat dat er niet in, wie weet misschien in Indonesie. Op de foto$s die zijn bijgevoegd kunnen jullie ons bewonderen in duikuitrusting, helaas aangezien het een zeer goedkope duikschool was, moesten we op de kwaliteit van de brillen een beetje inleveren, maar ja uiteindelijk raak je daar wel aan gewend. Van Ko Tao naar het party eiland Ko Pangang gegaan, om daar de fullmoon party mee te pikken en temidden van vijfduizend mensen zijn we flink uit ons dak gegaan. Helaas niet zo erg uit ons dak gegaan als we wilden, want de bekende bucket had me de dag ervoor al genekt. In ieder geval een leuke ervaring en voor de gabberpieten zeker een aanrader.

Van Ko Tao naar Ko Samui, waar we na een flinke scootertocht een rustig en goedkoop hutje vonden en waar ik voor de zoveelste keer ben bestolen van de meest stomme dingen, ik weet niet wie er stiekem achter me aan zit, maar het begint echt vervelend te worden; Het begon in Laos, waar ik mijn korte broek buiten had gehangen om te drogen en de volgende dag was die weg, toen in de bus naar vientiane stelen ze mijn portemonnee, okee deels mijn eigen fout, dan in Vientiane heeft een stomme backpacker dezelfde slippers als die van mij, alleen die van mij zijn natuurlijk van een betere kwaliteit, dus wanneer die uitcheckt neemt die mijn slippers mee, waardoor ik de hele tijd zwarte voeten krijg van zijn slippers. Dus eenmaal op Ko Samui hebben we beiden onze soort sarong (doek)en onze slippers buiten staan/hangen, zijn de volgende dag mijn sarong weg en die stomme zwarte slippers, terwijl de spullen van Marcel er nog leuk zijn. Ik weet echt niet wat ik er van moet denken???? Maak jezelf bekend!!

Na de boot te hebben gepakt om van het eiland af te komen zijn we weer vrolijk gaan liften, wat niet echt een succes was, het duurde namelijk wat langer dan normaal. Dus besloten we maar om een keer met een truck mee te gaan en die rijden sloom, een gemiddelde snelheid van zestig km per uur, kortom een afstand van 250km afgelegd in vier uur, we waren echt blij toe we eindelijk in Hat Jay aankwamen. De volgende dag de bus naar de grens van Malaysia gepakt en eenmaal de grens over meteen een lift te pakken. In een soort suzuki alto hebben we ons opgevouwen en gas op de plank en met gas op de plank dan bedoel ik dat die voet er ook niet vanaf komt ook, het was zelfs zo dat hij soms zijn spiegel inklapte, zodat hij alsnog kon inhalen. Maar ja ze hebben ons heelhuids bij de pont gebracht, dus van daaruit de oversteek gemaakt naar Penang, Georgetown en daar kregen we de eerste indrukken van Malaysia. Nu kan ik ook wel zeggen, na meerdere plaatsen in Malaysia bezocht te hebben dat Malaysia een leuke miks is tussen Chinezen (ongeveer 50%), Indiers (10%) en de Maleiers. kortom veel afwisselend eten en elke straat heeft wel weer wat anders. Daarnaast is het een moslim land, dus in de avonden is er weinig te beleven en lopen er vele mensen met hoofddoeken rond. Daarna een poging gedaan om liftend naar het Nationale park Taman Negara te komen en helaas was dit wederom niet een succes, in eerste instantie wel een lift te pakken, maar later ging er blijkbaar niemand meer dezelfde richting uit en moesten we in een onbekende plaats overnachten. De volgende dag weer vroeg in de veren en hebben we de bus maar gepakt. Eenmaal aangekomen in het park bleek het een enorm toeristisch gebeuren te zijn, terwijl we eigenlijk hoopte op buiten slapen, vuurtje maken (zelfs net een pan gekocht) en lekker naakt zwemmen in de rivier. Ondanks de vele toeristen, hebben we toch een geslaagde jungletocht kunnen ondernemen. De eerste dag in het gebied rondgelopen, waar het verantwoord was om zonder gids rond te lopen en toen aan het eind van de dag de oversteek gemaakt, naar het gedeelte waar het niet verantwoord is om zonder gids rond te lopen, maar volgens de reisorganisatie konden we daar in een hide (soort uitkijkpost) overnachten, maak je maar geen zorgen mam! in de Hide stonden wel bedden, alleen geen matrassen, dus hebben we lekker op de planken geslapen en het was $s avonds echt fantastisch, al die geluiden, vuurvliegen, zeker leuk. De volgende dag alsnog onze gewensde naakte ochtendduik in de rivier gemaakt en toen, sorry mam, toch even stiekem wezen kijken in jungle waar het beter is om met een gids te gaan. Na drie uur in de jungle te hebben gelopen en waarna meerdere bloedzuigers zich op mijn voet hebben genesteld, hebben we maar besloten om dezelfde route terug tenemen, want we vonden het toch wel erg lang duren, voordat we op het punt aankwamen, waar we volgens het punt op onze kaart moesten zijn. Dit is echt iets wat we normaliter nooit doen, dezelfde route teruglopen, van die val partij blijkbaar toch wel iets geleerd. Bij deze nog even een Maleise tip:

Never go in the jungle without your sigarettes en dat heeft niks te maken met het feit dat de meeste Maleiers drie pakken sigaretten per dag roken, maar dat wanneer je een bloedzuiger van je lichaam af haalt, dat het dan enorm gaat bloeien (bloeden) en dat je dan wat tabac erop moet doen en dan stopt het bloeden.

Na niet echt hele bijzondere dieren te hebben gezien zijn we verder gegaan na KL en op de weg ernaartoe hadden we de ultieme lift te pakken. We konden met hem meegaan naar KL, maar we moesten wel even met hem mee naar zijn zus, om de kinderen te zien, want die vinden het natuurlijk prachtig twee van die blanda$s. In het huis van zijn zus was zijn moeder ook en je weet hoe oma$s zijn, altijd even lief en zorgzaam, dus voordat we het door hadden stond me daar toch een lekkere maaltijd op tafel; nasi goreng met inktvis en garnalen, een paar extra gepeperde eitjes, wat groente en als afsluiting een lekker ijsje, ongelofelijk. Wij waren helemaal gelukkig en in die waas vertelde we haar, dat we nog nooit zo lekker hadden gegeten, waarop ze haar adres gaf en wanneer we daar in de buurt zijn, dan moesten we maar langskomen en dan worden we pas echt verzorgd, want zelf was ze niet helemaal tevreden over de maaltijd. Toen de man van de zus thuiskwam (die blijkbaar een heel belangrijk persoon achter de premier moet zijn) heeft hij ons naar een goedkoop guesthouse gebracht en is het einde van de ultieme lift.

KL is tot op heden de stad van mijn dromen, zoveel verschillende stijlen van architechtuur en dan ook nog eens de Peronas twin-towers (het hoogste gebouw van de wereld, 521mtr boven de zeespiegel). Naast de diversiteit aan gebouwen is er weinig te beleven, maar als je van gebouwen houdt, dan moet je hier zeker naartoe gaan. Dus zet hem maar op je lijstje.
In KL ook meteen onze goedkope accomodatie voor Singapore veilig gesteld, we hebben het reizen echt helemaal onder de knie. We zaten ergens te eten en toen kwamen we in gesprek met een singapoorse juffrouw, van ongeveer veertig jaar, en in dat gesprek gaven we aan dat we maar heel kort daar konden blijven omdat het te duur is. Dit vond ze erg jammer en nodigde ons uit om gedurende ons verblijf in Singapore bij haar te logeren, nou ja daar zeggen wij geen nee op. Dus adres en telefoonnr. uitgewisseld en dan zullen we eens even kijken of ze een luxe appartement heeft.

Momenteel bevinden we ons in Malacca en morgen gaan we een dagje sightseeing houden, tot op heden hebben we dat nog niet gedaan, want het is echt te heet en we hebben al zoveel steden gezien, dat de nieuwsgierigheid een klein beetje minder is geworden. Zondag zullen we Malaysia verlaten en gaan we naar Singapore het is nog even afwachten wanneer we precies Indonesie aandoen.

Dat was de update wel een beetje, helaas heb ik daarnaarst iets minder nieuws, want Marcel is door mijn verhalen over studeren gaan nadenken wat hij precies na zijn reis wil gaan doen en hij is tot de ontdekking gekomen dat hij ook graag wil gaan studeren. Aangezien hij het eerst volgend schooljaar wil beginnen aan zijn studie is het beter om na Indonesie al naar huis te gaan en te gaan werken, zodat hij dan genoeg poen heeft. De kans ziet er dan ook erg groot naar uit dat hij naar anderhalve maand terugkeert naar het land onder de zeespiegel, echter is er een kleine kans dat hij doorgaat naar Australie en daar ongeveer drie maanden a viermaanden gaat werken. Hierover later meer.....

Het betekent dat welke beslissing Marcel ook maakt onze wegen scheiden, want ik ga zeker naar Australie en nadat ik daar een maand gewerkt heb, trek ik verder om meer van het land te zien. jullie hoeven jullie niet ongerust te maken, want naast de vele nadelen brengt dit ook voordelen met zich mee, vraag je maar eens af met wie ik nu de kamer moet delen, ha ha!!

Dit was dan de update, het is ook maar goed dat ik stop want ik begin een beetje flauw te worden en ik heb echt zin in fried noodles, ik zit denk ik te lang achter de computer.
in ieder geval, let goed op jezelf en op elkaar. (bron Jerry Springer)

dikke kus, en een hele lieve dikke stevige knuffel,

Mark.
ps. bedankt voor alle mails and we keep in touch.


 

> Deel 8

Horas,

He, he eindelijk vakantie, dat reizen gaat zeker niet in de kouwe kleren zitten. Redelijk afgepeigerd (pusi ah) kwamen we op Bali aan, maar ik kan nu wel zeggen dat we weer bij gekomen zijn, de nodige dagen "rust" heeft ons goed gedaan. Lekker appartementje, goed westers eten, we vinden namelijk dat we dat wel verdiend hebben na bijna zes maanden rijst en noodles, een leuk zwembadje (ondanks dat we daar officieel niet mogen zwemmen) en natuurlijk het strand en de zee. Kortom een betere afsluiting van ons gezamelijk avontuur kan niet.

Maar om jullie weer helemaal op de hoogte te brengen hoe we hier zijn gekomen, gaan we terug naar Singapore naar onze "sugarmama". We hebben namelijk bijna een week in Singapore gezeten en zonder haar was dat zeker niet mogelijk. Ze had een klein apartementje, wat ze deelde met haar 1 tandige tante en waar we in de woonkamer op de grondsliepen. In eerste instantie waren we heel blij dat we daar konden overnachten, maar al snel werd ons duidelijk dat gebruik maken van iemands gastvrijheid niet altijd zo makkelijk is. Eve onze sugarmama is een juffrouw midden veertig en redelijk eenzaam, naast haar baan heeft ze geen andere bezigheden en kijkt twee keer per dag haar hotmail. Doordat ze dus eigenlijk nooit aandacht krijgt overdrijft ze wanneer ze dit kan krijgen. Dit resulteert in kinderachtige buien als keihard giechelen, schreeuwen door het huis heen dat wij moeten komen omdat er iets grappigs op de tv is en de meest onzinnige vragen stellen en dan nog geeneens wachten op het antwoord maar er zo gebruik van maken dat ze haar eigen verhaal kwijt kan. Om echt eerlijk te zijn, ik had het echt zwaar, ik denk dat ze mij ook een stille in zichzelf gekeerde jongen vond en jullie kennen mij... kortom wat ik tijdens deze reis heb geleerd is er toen ook echt uitgekomen geduld, soms is het beter om je mond dicht te houden dan open te doen, maar het was me wel elke keer een opluchting als we samen (Marcel en ik) op straat waren zonder haar. Want aangezien ze een of andere onsteking op heuphoogte net had opgelopen (wat ze natuurlijk dolgraag aan ons liet zien) kon ze gelukig niet elke keer mee. Maar ja de positieve kanten waren er ook, wanneer we "thuis" kwamen stond het eten klaar en dit waren lekkere chinezen gerechten (aangezien ze ook van chineze afkomst was, wat niet gek is, 77% van de bevolking is chinees). Daarnaast hoefden we niet te betalen voor accomodatie en eten en daartegen hebben we haar een leuke, minder saaie tijd bezorgt. Maar ja uiteindelijk blij dat we weg waren, toch bedankt voor de gastvrijheid Eve.
Wat kunnen we van Singapore zeggen? Het is echt een gaaf juppe land, het is er redelijk duur, duurder dan Nederland, er wonen veel rijke mensen en als je gaat stappen, dan weet je waarom het een juppe land is. Daarnaast zoals bekend over Singapore is het echt schoon, het ziet er antastisch uit, niet dat je meteen een boete krijgt als je op straat spuugt, maar je ziet het buiten Chinatown bijna niemand doen. we zijn ook even wezen kijken in the Holland village, wat eigenlijk niks met Nederland te maken heeft, of je moet de link leggen met tussen de kasten van een huizen met die van nederland, maar helaas geen geschiedenis of dat er alleen maar Nederlanders wonen. Daarnaast heeft de engelsman Raffles in Singapore geschiedenis geschreven, hij heeft namelijk van Singapore een wereldwijde handelstad gemaakt.

Tijd om door te gaan naar Indonesie, waar we door verkeerde gegevens te hebben doorgekregen moesten overnachten op het eiland Batam en meteen een goede indruk hebben kregen hoe het goedkoopste hotel van Batam eruit ziet, de volgende dag met naweeen van de bednucks de boot gepakt naar Medan en de boottocht was wel geslaagd. De ruimte waar je slaapt staan ongeveer honderd bedden, die tegen elkaar aan staan, zodat je lekker tegen je buurman kan uitademen, daarnaast blijven de lampen aan en nadat ik met verschillende grootmeesters had geschaakt viel ik in slaap met mijn rugzak omarmend. De volgende dag weer om vijf uur wakker, want dan willen de moslims bidden en ondanks dat ze hier een aparte ruimte voor hebben, zijn ze zo sociaal om de rest ook te laten weten wat ze zeggen, normaliter slaap ik hier wel doorheen, maar op een boot is dat toch anders.
In medan aangekomen, kregen we meteen een goede indruk van de indonezen die daarna ook niet meer is weggegaan; lief ogend, maar listig, kortom sneeky, sneeky (voor de degene die Mister Deeds hebben gezien) in ieder geval, we kwamen van de boot af en wilde meteen doorgaan naar Bukit Lawang en een meid wilde ons wel helpen en vertelde dat iets verderop de taxi$s goedkoper zijn en dat ze dezelfde richting op moest. Eenmaal daar aangekomen, bleek dat de taxi$s helemaal niet goedkoper waren en aangezien wij toch gewend zijn te wachten, het is immers maar 38 graden, waren we niet van plan meer te betalen. Voor haar duurde het allemaal te lang en gaf aan dat ze zelf wel wilde betalen, kortom wij in de taxi en eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming bleek het haar huis te zijn en moesten we alsnog het gehele bedrag aan de taxi betalen. Wij redelijk over de zeik, maar om het goed te maken bood ze aan dat we bij haar konden douchen en met die blik in haar ogen zoals zij het zei en we daarvoor eerst haar zus ook nog hadden ontmoet werden we nog even in twijfeling gebracht, maar natuurlijk gewoon met het openbare vervoer naar het station gegaan om daar de bus te pakken naar Bukit Lawang en haar de koude douche gegeven.
In Bukit Lawang een vijfdaagse jungletocht gedaan en dat was wel een hele mooie ervaring, naast de oerang oetangs, andere apen en de reuze hagedissen, hadden we ook bijna een tijger gezien, we hebben er min of meer aan geroken....
Na een kleine week bukit zijn we naar Lake Toba gegaan, waar je voor 1 euro een bungalow tot je beschikking hebt en die ligt ook nog aan het water, een betere prijs kwaliteit verhouding hebben we tot op heden nog niet meegemaakt. Op dat eiland ook nog een flinke fietstocht gedaan, naar de hotsprings, wat bij elkaar negentig kilometer was en toen ik eenmaal van de fiets afstaptte toen merkte ik het ook wel, min of meer zakte ik even door mijn knieen heen. Mount Promo was de volgende plaats en zeker niet te missen, aantallen jaren geleden is daar een vulkaan uitbarsting geweest en je kan nu het maanlandschap bewonderen, erg mooi en indrukwekkend.
o ja voor Mount Promo zijn we in Solo geweest, waar we een erg mooie kamer hadden met een zeer relaxe zwembad, we moesten er dan ook iets meer voor betalen, maar dat mag ook. Helaas was ons doel om ook van de bedbucks af te komen, maar helaas is dat niet gelukt, me voeten jeuken nog steeds een beetje.
Bali, zoals in het begin al beschreven staat zijn we op Bali lekker bijgekomen en toen ik begon met deze mail zat ik ook nog op Bali, maar het verhaal gaat verder.....
26 april afscheid genomen van mijn beste maat en reisgenoot van de afgelopen zes maanden, vanaf nu moet ik het helemaal zelf doen. Na de nodige tranen, elkaar dan ook werkelijk losgelaten en ben ik het vliegtuig in gestapt. Bedankt Hammie, the claw is with you..

Darwin, meteen een heel ander land, alleen voor de bus naar mijn hostel moest ik al $7,50 betalen, afzetters. In het hostel meteen wat vrienden gemaakt en ben van daaruit met een Amerikaan en een Nederlander naar Kakadoo national park gegaan. We (de nederlander Matthijs genaamd, we kennen elkaar ergens van, maar we weten niet van waar!!!) hebben namelijk een vette bak gekocht, de prijs laten we even achter wegen, maar de naam van de car kan ik alvast vertellen: It$s a Tiger!!! Kortom in Kakadoo de fourwheel track met onze ford falcon gedaan en uiteraard, geen problemen. Aan het einde van de track een enorme warterval bewondert en toen verdergegaan naar Alice Spring, waar ik me momenteel bevind.
Even kort mijn bevindingen over Australie:
- Het is duur, maar zolang je op campings overnacht en je maaltijdenboven het campvuur maakt, moet mijn budget te halen zijn.
- Crocodillen, zijn echt waanzinnige dieren, maar na eenmaal naast een beekje te hebben gelegen waar een bord bij staat, pas op voor de crocodillen, slaap ik voortaan toch maar iets meer van de kant, want ik was toch redelijk bang, ik heb ook geen tent.
- Mijn reismaatje Matthijs is zeker net zo gek als ik, dus foto$s volgen.....
- bij het crocodillen springen geweest en hannibal die luste hem rauw
- Aboriginals zijn maar een raar volk, maar ze vinden onze auto te gek..
- ik moet zeggen het is hier allemaal een stuk beter geregeld, maar als je de kosten wil drukken, heb je wel echt een auto nodig, want georganiseerd is het echt onbetaalbaar.
- Er zijn duidelijk te veel Nederlanders in Oz en daarnaast is het vergeleken met Azie echt een party land, volledig gericht op backpackers, maar we hebben de alternatieve routes alweer te pakken, dus geen zorgen
- En uiteraard het belangrijkste, ha, ha ;wijn, wijn, wijn, een lief klein vier liter pakje kost ongeveer zes euro en die is goed te drinken ook. Kortom de nodige lieve kleine pakjes al soldaat gemaakt.

Nou mensen no worries, dit was dan eindelijk de lang verwachte mail, niet helemaal zoveel moeite aan besteed zoals ik zal willen, maar je weet hoe dat gaat.....

In ieder geval maak je geen zorgen om mij, ik red me prima. De planning is om naar Uluru te gaan en dan door te trekken naar Brisbane. Daar drop ik Matthijs die pakt dan het vliegtuig naar New Zealand en ik reis door naar Wollongong.

I love you all.

Mark


 

> Ozzie home

he guys,
Wat is het leven toch zwaar, effe een momentje uit het leven van een backpacker;
De wekker gaat om 7.30 in de ochtend en ik zit met drie andere gasten op mijn kamer, samen met hun en een ander engels koppel, zijn we van plan om naar de vismarkt te gaan vandaar....

Om iets over negen arriveren we op de vismarkt en kijken we rustig rond wat voor een vis we willen hebben, na eerst een paar mooie foto$s te hebben gemaakt met een tijgerhaai, die verstrengelt was in de visnetten, mogen debbie en ik de keuze maken voor de vis, wij hadden namelijk beloofd om te koken. Samen met wat hulp
van Sufka, die veel van lekker eten weet, besluiten we om een kilootje garnalen te nemen, een lief klein barramundi van meer dan twee kilo en een filet seamon. Aangezien daar ook kaas wordt verkocht besluiten we een hartige kaas te nemen, een beetje chedar achtig, een milde brie en een deep bleu, die smaakte naar een
cambozola.

Aangezien de kaas eerst even geproefd moest worden, besloten we om in de middag de kaas al op te eten en de algemene mening was, dat de kaas geslaagd was. Hierna samen met Deb naar de supermarkt gegaan en hebben we alle ingredienten voor de salade gekocht, wat aardappels en aangezien de kaas al op was, nog wat olijven en wat meer kaas. Op de weg terug een lief klein doosje van 4 liter wijn gehaald en nog twee flessen, voor bij het eten. Terug gekomen bij het hostel de garnalen in de marinade gezet en toen gewacht tot we echt aan het
eten konden beginnen. Die avond alles lekker opgegeten en het was de beste avond in tijden, iedereen had zo lang niet zo lekker gegeten, of zo lang getafeld, super. De groep was echt ideaal en ik heb er nog veel lol van beleefd. De reunie is ook al bekend; eind oktober OKTOBERFEST in Munich, daar woont ernie, dus pap dat wordt vast oefenen, want hier kom je niet onderuit.

Na het eten een video gekeken en zijn we naar bed gegaan, waar ik ook echt aan toe was, iets te veel gestapt in Sydney, maar ja ik kan moeilijk thuiskomen en zeggen dat ik het nachtleven van Sydney niet heb gezien. Iedereen denkt natuurlijk, wat nou zwaar leven!!! Het klinkt allemaal heel leuk en makkelijk, maar opstaan om 7.30 is geen pretje.

okee waar waren we Alice Spring, het centrum van Australie. Van hieruit zijn we naar uluru gegaan, waar we dankzij Dominiek (een meisje die samen met een vriend van haar dezelfde richting uit reisde) konden blijven overnachten bij een australisch koppel van rond de vijftig jaar. Hele aardige mensen, waar we twee nachten zijn gebleven en waar ze de laatste avond een enorme maaltijd voor ons
heeft gemaakt. De Uluru bezocht en toen doorgegaan naar the orga$s en dezelfde dag nog naar Kings Canyon, wat van deze drie de mooiste bezienswaardigheid was. Rondom Kings Canyon overnacht op een camping en de volgende dag weer terug omhoog gegaan zodat we richting Brisbane konden. Na een aantal overnachtingen op campings, of langs de weg, kwamen we in Mount Isa aan, waar we drie dagen zijn gebleven, om een beetje bij te komen van het velen rijden. Mount Isa is nummer drie van de wereld in het leveren van koper en heeft daarom dan ook een enorm grote mijn, deze mijn gaat zelfs een kilometer onder de grond.
Vanaf Mount Isa doorgecrost naar de zee en aangezien we een beetje laat waren moesten we het tijgertje even op zijn staart trappen, na een uurtje 160 rijden kwamen we eindelijk aan op een camping in Town 1770, waar onze auto de nodige rust had verdient, wat hij zelf eigenlijk ook al aangaf, want hij rookte iets meer dan normaal. Town 1770 ligt ten noorden van Bundaberg en hier mag niet meer worden
gebouwd, wat inhoudt dat het altijd een dorp blijft met 47 inwoners.

De eerste kapitein die wist Town 1770 te bereiken was Captain Cook en is daarom hier dan ook een vereerde kapitein. Door de riffen is het namelijk erg moeilijk om hier te komen, maar door Captain Cooks goede navigatie kon hij het wel. Drie dagen op een camping verbleven, wat de mooiste plaats was waar ik tot op heden ben geweest. We hadden het hele strand alleen, niemand te bekennen, super. Uiteindelijk moesten helaas verder naar Brisbane, waar een vriendin van ons (ik zeg elke keer ons, maar om jullie geheugen op te frissen, was ik toen nog steeds aan het reizen met Matthijs) studeerde die we hadden ontmoet in Darwin en waar we konden verblijven. Toen we wilde vertrekken konden we helaas onze sleutels van de car niet vinden, normaal slapen we buiten, met onze sleutels in de slaapzak, maar we hadden een staancaravan gevonden die open was en waar we stiekem overnachten, daarnaast is het jammere aan Matthijs dat hij net zo erg is als ik en dat we dus samen een koppel slordevossen vormen, maar ja na vier uur zoeken en meerdere malen overweegt te hebben om de auto te laten staan vonden
we onze sleutels terug en moest de hele camping lachen om onze stunt, zeker omdat ze ergens onder een plastic zak lagen.

Aangekomen in Brisbane bleek het studentenhuis van Stephanie een villa te zijn met zwembad, twee badkamers en waar in totaal vijf mensen verbleven. Kortom genieten!! Na nog een paar gave avonden met Matthijs, ging hij naar New Zealand en moest ik in me eentje de auto verkopen. Na nog een aantal dagen in brisbane te zijn geweest, het niet lukte de auto te verkopen en Stephanie mij ook een beetje op mijn zenuwen begon te werken ben ik naar Nimbin gegaan. Deze reis liep een beetje anders dan gepland, maar gelukkig wel heelhuids aangekomen. Het regende namelijk die dag en aangezien mijn ruitenwissers niet werkte, werd het op het laatst toch even spannend, in het begin kon ik prima zien, maar dichterbij Nimbin, werd het meer een bergweg. Ongeveer tien minuten voor Nimbin stond een man in de regen die wuifde voor een lift, het bleek een oude hippie te zijn en uiteraard gaf ik hem een lift en vertelde ik dat ik mijn auto graag wilde verkopen. In Nimbin besloot hij om de auto te kopen voor $350,- (kortom weer $100,- in de pocket) en reden we naar een restaurantje net buiten nimbin. De regen begon op dat moment wat heviger te worden en wanneer er een tegenligger kwam zag ik niks meer, na vijf minuten rijden kwam er weer een tegenligger aan en aangezien ik niks zag ging ik uit bescherming automatisch meer naar links, waardoor ik van de weg raakte en een stuk berm meepakte. Gelukkig hield ik de auto onder bedwang en hervatte ik mijn reis. Na vijf minuten nog voorzichter te hebben gereden, kwamen
we bij het restaurant aan en omdat het te gevaarlijk was om verder te rijden hebben we daar een oude staancaravan gehuurd. De hele avond met deze man gepraat en meer te weten gekomen over de stad Nimbin, hoe het zo gekomen is dat Nimbin is omringt met bergen en de hippie tour in the sixties (die start in Marokko en vaak eindigt in India). De volgende dag vroeg opgestaan en bij het tankstation meteen gevraagd of de ruitenwissers makkelijk te maken zijn, waarop
de tankbediende een schroevendraaier pakte, de ruitenwisser aandraaid en waarop vervolgens deze het gewoon weer doen, ja ja zeg maar niks, ik voelde me inderdaad een beetje stom. Kortom heeft hij me afgezet in het centrum van Nimbin en ben ik Nimbin gaan verkennen. Nimbin is een soort klein Nederland waar na een aquarius festival in 1973, vele hippies zijn blijven hangen en waar het dus net als in
Nederland gedoogd is om wiet te (ver)kopen. Na een hele dag daar te hebben rondgelopen en met de lokale hippies te hebben gepraat vond ik het wel mooi geweest en ben ik naar Byron bay gegaan. Daar verbleef ik in the Arts Factory, wat een van de gaafste plekken was waar ik tot nu toe ben verbleven. De arts factory is een beetje een alternatief hostel met een camping, waar je accomodatie een bus, tepee (waar ik verbleef) of een dorm kan zijn. Daarnaast kan je daar
je eigen digeridoo maken of leren spelen etc. Ik ben daar ook met een hele groep naar de sauna geweest wat in het begin erg lekker was, totdat de hele sauna volgepakt was en na er een uur te hebben gezeten had ik toch een beetje hoofdpijn, ik denk omdat ik niet gewend ben om in de sauna shotjes wijn te krijgen en iemand elke keer emmers water op de kachel gooit om het zo heet mogelijk te
maken.

Van Byron Bay een lift gekregen van een nederlands koppel Xavier en Yvonne, en met hun een leuke tijd gehad; geslapen op het strand in woolgoolga, drie dagen verbleven in een national park genaamd Dirrigo, waar we als enige op een picnic area verbleven en toen nog een nacht verbleven op een camping in Singleton.

De volgende dag hebben ze mij op de trein gezet en vervolgde ik mijn weg naar Sydney. In Sydney verbleef ik in een hostel genaamd the Pink House, wat wederom een zeer geslaagd hostel was. Het lag midden in Kings Cross, wat de hoerenbuurt en drugsbuurt van Sydney is, maar ja daarom ook goedkoop en leuk stappen.

In Sydney genoten van de mooie stad en opgetrokken met een hele leuke groep wat uit het verhaal waarmee ik deze mail begon ook wel te merken is. Een deel van deze groep ga ik dus terug zien in Munich en de rest in Londen, waar Deb en John een huis hebben.Momenteel ben ik in Wollongong en verblijf ik bij Martin and June. Gisteren ben ik hier aangekomen en het voelde meteen als thuis, het zijn hele aardige mensen en ze wonen hier erg mooi. Het komende weekend ga ik met ze en hun kinderen naar een huisje aan de zee ten zuiden van Wollongong, waar ik de rest van "mijn" familie ga ontmoeten. Ik heb trouwens Heidi al ontmoet in Sydney en ben met haar en haar vriend Neil naar een voorstelling geweest in de kelder van the Opera House. Wat een leuke voorstelling was.

Nou ik denk dat dat het allemaal wel was, sorry voor deze enorme mail en wellicht mijn slordige snelle typstijl, maar denk maar zo, het is beter dan mijn handschrift.

Ik stuur jullie nog een mail toe, waarin de foto$s van the fish festival staan.

Nou mensen bedankt voor al jullie lieve mails, ik ben erg blij om elke keer wat te horen en een dikke kus,

Mark

ps. tripple B$s zet hem op, ondanks dat er een fake one bij zit.
pss. Ome henk en tante Joke bedankt voor uw mail, ik probeer zo snel
mogelijk te reageren.
psss. Tante Lottie ik hoop dat u een goede vakantie heeft gehad en
nogmaals een fijn verjaardagsfeest.


 
Voetbalshop.nl
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University