Activiteiten > Reisverhalen

Reisverhalen



> Signapore - Berny

 

Hallo allemaal,

Er ging blijkbaar bij sommigen wat fout met het mailtje, dus ik heb deze website even snel aangemaakt. Ik hoop dat het nu wel goed gaat in ieder geval.
Hier is het verslag van de eerste paar dagen

Ik zit ondertussen al bijna een week in Singapore, dus ik dacht het wordt tijd om wat van me te laten horen.

De vliegreis hierheen is perfect verlopen, ik was in het totaal 15 uur onderweg en had tussenstops in Helsinki en Bangkok. Ik zat in het vliegtuig naast een, hoe zal ik het zeggen.., corpulent Engels echtpaar dat vooral chagrijnig voor zich uit zat te staren. Echt veel zin om contact met hun te maken had ik dan ook niet, maar gelukkig draaiden ze ook twee geweldige films in het vliegtuig ( ik hoop voor jullie dat jullie ze niet gezien hebben) Fifty first Dates en Scooby Doo 2. Gelukkig had ik wat leuke boeken van sommige van jullie gekregen dus ik kwam de tijd toch wel door.

In Singapore aangekomen meteen een taxi gepakt naar me hostel, de chauffeur was zo aardig om me al een beetje een guided tour te geven, de weg er naar toe. Daar aangekomen werd ik al hartelijk begroet door de eigenaar van het hostel, Sammy. Sammy liet me meteen me kamertje zien waar ik de eerste paar dagen in Singapore heb verbleven. Het hostel was echt een backpackers stek, zeker niet luxueus maar de basic facilities waren er wel aanwezig. Heb daar nog leuke gesprekken gevoerd met een Spaanse en een Deen, maar doordat ik de dag erop al moest beginnen met werken heb ik er eigenlijk alleen maar geslapen en verder was ik steeds onderweg. ’s Avonds ben ik met Thomas en zijn vriendin Daniëlle (Voor diegene die het niet weten, Thomas zit in Tilburg bij mij in het voetbalteam en was hier al een paar maanden, via hem heb ik ook deze stage gekregen) Aziatisch wezen eten in een zogenaamd Food Centre.

Een Food Centre is een echt Singaporees fenomeen, dit is een soort pleintje, kan zowel overdekt als onoverdekt zijn, waar een stuk of 20 eettentjes omheen staan en in het midden allemaal zitplaatsen. Je kan overal bestellen, ze brengen het gewoon naar je tafeltje toe. Je kunt hier al voor een Euro of 3 een goede maaltijd krijgen. Sommige zijn ook 24 uur per dag open, echt ideaal.

Dinsdag was al meteen me eerste werkdag, werd meteen voorgesteld aan iedereen op de ambassade, in totaal werken er 19 mensen nu op de ambassade, ze zijn allemaal heel aardig en er heerst een relaxte werksfeer. Ik werk aan 3 opdrachtjes nu, die ik in 2 a 3 maanden af moet hebben, maar dat gaat zeker lukken.

Dinsdagavond voor het eerst een beetje rondgelopen door een winkelstraat in Singapore, het is totaal niet te vergelijken met iets in Nederland. Winkelcentra van tot 10 verdiepingen hoog met alleen maar winkeltjes, en dan niet één, nee maar 10 naast elkaar. Je kijkt je ogen uit, alles is ook supermooi aangelegd. Ik moet het eerste winkelcentrum in Nederland nog vinden met een aquarium waar bijvoorbeeld ook haaien in rondzwemmen. Maar goed ik heb nog lang niet alles gezien, dus ik vertel daar later nog wel wat meer over.

Ik was ondertussen ook op zoek naar me eigen appartement, hiervoor zocht ik contact met Dr. Tham. (Waarom hij zich Doctor noemt weet niemand, ik weet alleen zeker hij het niet is). Dr. Tham is een soort huisjesmelker die door heel Singapore appartementen heeft, hij doet heel veel zaken met Duitse trainees, het contact kwam dan ook via de Duitse ambassade. Nadat ik al eerder met hem had afgesproken (hij was twee keer te laat, maar hij had het ook zo busy,busy) en bleek dat alles al bijna vol zat, liet hij mij een kamer zien waar ik momenteel ook zit. Het is een kamer in een appartement in een zogenaamd condo, oftwel groot appartementencomplex met allerlei faciliteiten. Waar ik zit hebben we een zwembad, fitnesscentrum, squashbaan en tennisbaan. Het is heerlijk vertoeven daar, er is niets heerlijker dan na een dag werken en reizen in het benauwde Singapore een frisse duik nemen in een zwembad.

Het probleem is wel dat het vrij ver reizen is vanaf het centrum, mijn twee room mates, de Duitseres Atham en Holger stagiaires bij Siemens, zijn ook op zoek naar iets dichter bij het werk en het Centrum. Met een beetje geluk kunnen we deze week nog iets vinden voor drie man. Veel op je kamer ben je namelijk niet, in Singapore is altijd wel wat te doen, zelf koken gebeurd hier eigenlijk niet, dus dichter bij waar alles gebeurd is we lfijn. Mijn werkplek ligt ook midden in het centrum aan de hoofdstraat, Orchard Road, vanaf de 12e verdieping hier heb je een mooi uitzicht op het centrum.

Even afwachten dus.

Verder is Singapore echt een geweldige plek, de temperatuur is hier altijd tussen de 30 en de 34 graden, ’s nachts wordt het hier nooit kouder dan 27 graden. Dit zorgt er wel voor dat het heel benauwd is, een aircon is dan ook echt een must hier. De mensen hier zijn ook heel aardig, hoewel wel vrij afstandelijk. Als je ze iets vraagt zullen ze altijd heel vriendelijk antwoord geven, maar een echt gesprek aanknopen zit er, tot nu toe, niet in.

Verder wat hier opvalt is dat alles erg schoon is, kreten als ‘Een beter milieu begint bij jezelf’ en ‘De maatschappij dat ben jij’, klinken heel wat minder loos als je ziet dat het ook echt kan werken. Wellicht ook door de torenhoge boetes die je krijgt als je de wet overtreedt. Voorbeeldje, eten in de metro...250 euro.

Maar goed ik laat het hier even bij.
Je horen binnenkort wel weer meer van mij.

Berny


 

Berny, 6 Sep 2004 05:08 uur
Singapore, Singapore

Mijn tweede week hier

Zoals sommigen van jullie gemerkt hebben is er vorige keer met de mail iets verkeerd gegaan en was de tekst onleesbaar.
Daarom deze website, ik ga er vanuit dat hier niets mis meegaat.

Hallo allemaal,

Mijn tweede week hier in Singapore zit er alweer op, time flies when you’re having fun.
Met mijn stage gaat alles goed, ik heb twee enquetes in elkaar gezet voor het klanttevredenheidsonderzoek, één in het Nederlands voor de Nederlandse kolonie hier en één voor de Singaporese bedrijven in het Engels. Als het goed is gaan ze deze week de deur uit, even afwachten dus wat de respons zal zijn.
Na het werk ga ik meestal een deel van stad ‘verkennen’. Ben afgelopen week in Little India en Chinatown geweest, Echt een wereld van verschil als je het vergelijkt met het moderne centrum waar de ambassade ook zit. In Chinatown heel veel verschillende kraampjes met de grootste prullaria voor geen geld. Ik heb al gehoord dat deze Chinatown niets is vergeleken met die in Kuala Lumpur of Bangkok, wellicht kom ik daar over een tijd ook nog wel zelf achter.

Verder ben ik afgelopen woensdag voor het eerst wezen stappen in Singapore, ik had afgesproken met twee Duitse stagiaires ( Marcus und Marcus) die ook in mijn appartementencomplex wonen.
Het blijkt dat de woensdagavond de expat-avond is, dat veel stagiaires gaan stappen.
Alcohol is trouwens heel duur in Singapore, daar zit een hoge belasting op. Voor een flesje bier betaal je in een café al snel 6,7 euro voor. Gelukkig kennen ze hier ook happy hours, de plek waar ik was, was van 9 tot 11 gratis drinken voor 9 euro, data valt dus weer heel erg mee.
De muziek hier is eigenlijk hetzelfde als in Nederland. Er was een livebandje die populaire rockmuziek speelde, was heel gezellig.
Donderdag een voetbaltraining meegedaan met het Hollandse Team hier, dat bestaat uit allemaal Nederlanders die hier werken, de meeste zijn dertigers. De training stelde niet zoveel voor, op een basketbalveldje werd 3 tegen 3 gespeeld, maar bij gebrek aan beter was het wel goed te doen.
Ze waren redelijk onder de indruk van me voetbalkwaliteiten, dus ik hoop vanaf komende week ook af en toe een wedstrijdje van hun mee te kunnen pikken op zaterdag. Er is hier een competitie, de Cosmo-League, waar allemaal expats-teams van verschillende landen tegen elkaar spelen.
Verder in het weekend rustig aan gedaan, zaterdag eigenlijk de hele dag aan het zwembad gelegen, was zoals altijd heerlijk weer daarvoor.
Op zondag naar de dierentuin van Singapore geweest, zag er heel mooi uit. Daar kunnen dierentuinen in Nederland wellicht nog wat van leren.

Dat was het voor deze keer, tot binnenkort.

Groeten uit Singapore,
Berny


 

> Signapore Sling - Thomas

 

Goedemiddag daar!

Even weer een korte update hier van de laatste twee weken. Leventje in
Singapore is nog steeds om over naar huis te schrijven dus vandaar dat ik de
kans maar even aangrijp. Heel veel spannende dingen maak je hier ook niet
mee als werkende man maar het moet gezegd worden, het is toch beduidend meer
een belevenis dan de intercity Tilburg- Den Haag 2x op een dag en alles wat
zich daartussen afspeelt.

Op de ambassade heb ik mijn draai inmiddels wel redelijk gevonden en heb ik
de afgelopen weken al aardig wat meters gemaakt. Vorige week dus de
transportdelegatie die met 12 duurbetaalde mannen het geavanceerde Easy Link
systeem van het Singaporese openbaar vervoer aan den lijve wilde
ondervinden. Uiteraard heb ik de dinertjes niet afgeslagen en vooral het
dinertje Singapore by night vanaf de 69e van het Equinox was niet onaardig.
Het ?haasje?heb ik inmiddels ook mogen ontvangen na mijn eerste interland
vorige week (vriendschappelijk) tegen de Belgen. Het ging niet slecht al
waren de omstandigheden nogal ongewoon (36 graden en en tropische stortbui)
voor een onvervalste derby der Lage Landen. Met 4-0 hebben we ze weer naar
huis gestuurd, maar wat ging ik kapot na welgeteld 8 minuten... Overigens
was deze stand al bij rust bereikt wat weer verklaarbaar was gezien de
gemiddelde leeftijd van ons team. Met 25 haal ik de gemiddelde leeftijd in
ieder geval significant omlaag. Aan routine zal het niet ontbreken, getuige
ook de aanwezigheid van een oud prof van SVV/Dordrecht.

Verder beetje het weekend gebeuren hier aan het verkennen met alles erop en
eraan. Niet echt een plek om je te vervelen, wel een om belachelijk veel
geld uit te geven. Pils kost meestal zo?n 7 euro in de kroeg. Eigenlijk ÍÔ
van de weinige nadelen die ik tot op heden heb kunnen ontdekken van deze
plek.

Gisterennacht nog naar Engeland-Frankrijk geweest in de Ierse pub, temidden
van een paar honderd maffe Engelsen die helemaal gek werden uiteindelijk.
Wel een aparte happening zo van 3 tot 5 ?s nachts... Zeker als je de
volgende ochtend weeer op kantoor zit.

Afgelopen weekend ook nog een heus verjaardagsfeest gevierd ter ere van mijn
kwart eeuw. Samen met mijn huisgenoten hadden we een bbq georganiseerd en
iedereen had wat vrienden uitgenodigd. Mijn ?vrienden? waren ook van de
partij en het was uiteindelijk echt een gezellige bedoeling die eindigde in
een zwembad nabij ergens in de ochtend. Het leuke is dat iedereen weer
vrienden meebrengt die allemaal in hetzelfde schuitje zitten. De meesten
zijn wel wat ouder en hebben ook een gezin. Met 25 ben je wel echt een
broekie hier en dat klopt dan ook.

Morgen de kraker: heb mijn oranje kloffie al klaarhangen om ?s avonds naar
de Hollandse Club te gaan. Volgens mij letterlijk een enorme ballentent maar
als we die Duitsers maar pakken vind ik alles best. Ben benieuwd hoe die
wedstrijd in Nederland beleefd wordt.

Komend weekend staat er waarschijnlijk een tripje Maleisie op het programma
samen met stagiair Joost die mij heel erg graag plagend ?baas?wenst te
noemen, vooral als er anderen bij zijn... Aangezien mijn werkvergunning ook
nog steeds niet binnen is, krijgt het wellicht nog een verplicht karakter
ook.
Ik ga het hier even bij houden. Ik hoor of lees jullie ongetwijfeld wel weer
van jullie. Veel plezier morgen!

Groeten Thomas


 

Afzien in Singapore en omgeving...

Na een maandje zonder bericht (=goed bericht) vond ik het wel weer eens tijd worden voor een nieuwe mail. De afgelopen maand volop aan de gang geweest met een inburgeringscursus waarvan ik nu kan zeggen deze tot tevredenheid te hebben afgerond. Als het ergens makkelijk je weg vinden is dan moet het in Singapore wel zijn. Het leven in Singapore heeft zijn normale vormen aangenomen wat qua ritme niet heel erg afwijkt van hetgeen we in Nederland gewend zijn. Toch realiseer ik me elke dag als ik op Orchard Road de metro uitstap en 2 minuten later vanuit mijn kantoor een blik werp over downtown Singapore, dat ik in een bevoorrechte positie zit. Ik probeer dan ook elke dag te genieten van de situatie die over 4 maanden al weer ophoudt te bestaan. Ik moet wel zeggen dat ook het randgebeuren hier het verblijf nog een stuk plezieriger maakt. Wat is er de afgelopen maand zoal de revue gepasseerd? Uiteraard was daar het EK met elke keer weer in het holst van de nacht de tocht naar de Hollandse club. Als uitgedoste oranje mafkees hopen dat je een taxi kon aanhouden die je voor een paar euro op de “Club” zou afzetten. Een enorme ballentent waar het gemiddelde lid een dikke contributie neerlegt om in een ver oord tenminste het gevoel te kroijgen ergens bij te kunnen horen. En de verzameling ballen mag er zijn hoor. Ik moet bekennen dat ik er normaal gesproken ook eenmaal per week kom aangezien onze trainingen daar op het basketbalveld plaatsvinden. Grasvelden of astroturf velden zijn hier schaars en als je er op tijd voor intekent kan je eens in de twee weken op een kunstgrasveld terecht. Voordeel van de club: de handdoekjes liggen er voor je klaar, douches met airco en een heerlijk zwembad om na afloop met alle bezwete oude mannen in te duiken. En et vaste recept natuurlijk... Maar op de avonden dat het Nederlands elftal speelde was alles anders. Uit alle hoeken en gaten (en dat zijn er nogal wat in Singapore) kwamen die gekke Hollanders te voorschijn om zich zelfs op een doordeweekse avond ter plekke te goed te doen aan Heineken en bitterballs, het vaste recept. Zelfs de volledige KLM crew die de volgende avond weer terug zou vliegen naar Amsterdam, stond zich tegoed te doen aan liters laffe pils, uiteraard de piloot in geruite oranje blouse met het hoogste woord voorop. Voor twee van de nationale tv zenders bleek dit alles rede genoeg om met volledige uitgeruste cameraploegen tijdens de oranje wedstrijden naar de club te togen. En uitgerekend na de desastreuze wedstrijd tegen de Portugezen moesten ze ondergetekende nog even interviewen, om 5 uur ’s nachts welteverstaan met iets te veel pils in de mik. Ik denk dat ik er goed aan gedaan heb de volgende dag niet terug te kijken. Op het nieuws NB, zoveel gebeurt er hier dus in Singapore. Gelukkig had de ambassadeur die ochtend het nieuws een keer aan zich voorbij laten gaan.... Overigens een prima kerel die ambassadeur, een van de weinige personen met ‘macht’ zonder irritante pretenties en hoogdravendheid (is dat een woord?). Zijn residentie mag er wezen en is regelmatig het toneel van een aangeklede borrel zoals we dat dan noemen. Een buffet mag sowieso nooit ontbreken natuurlijk, zeker niet als de ambassadeur de gastheer is... Gelukkig ben ik afdrachtplichtig in Nederland en hoef ik me niet schuldig te voelen. Verder begonnen met de discovery tour door Maleisie. Toch min of meer verplicht door onze roots ben ik samen met Menno (Shell stagiair) naar Malacca geweest. Grappig om het stadthuys te zien en een kerk met Nederlandse grafstenen. Men is hier positiver over de Nederlanders dan de Portugezen en zeker dan de Engelsen die alles hier zo’n beetje kort en klein hebben geslagen (wat dat betreft verandert er toch weinig in zo’n 300 jaar tijd). Verder een beetje een ingeslapen stadje waar we in alle rust genoten hebben van een fantastisch dinertje. Ook nog een bejaarden eiland bezocht waar we voor het eerst het beloofde witte zand hebben mogen ervaren. Tussendoor zijn mijn nichtje Julie en haar vriendje Tim ook nog langsgeweest, op de weg terug vanuit Nieuw-Zeeland. Ook zij hebben even het genoegen van Singapore mogen ervaren en hebben hier hun laatste weekje van een mooie reis kunnen besluiten. Persoonlijk hoogtepunt tot nu toe was toch wel het afgelopen weekendje duiken. Dit was tevens het praktijk “examen” voor mijn PADI Open Water. Het pakket bestond uit 2 theorielessen, 3 zwembad sessies en een weekendje Pulau Tioman (Maleisie) waarin 5 duiken gemaakt zouden worden. Theorie examen zat al in de knip en het weekend zijn we in totaal met 11 leerlingen, 2 masters, een instructeur en 2 jongens van de crew op pad geweest. Echt genieten dus van al het moois dat de Zuid Chinese zee te bieden heeft. Eten, slapen, relaxen op de MV Vincent. De eerste twee duiken waren weliswaar nog vooral gericht op de vaardigehden die al in het zwembad geoefend waren, daarna mochten we voor het echie. Lastig te beschrijven wat je zoal te zien krijgt maar de verscheidenheid aan leven onder water is echt ongelooflijk. Meest aansprekend waren wellicht de zeeschildpad, de zwarte tip haai (?), de enorme napoleonvis en een fraai soort rog. Op het moment dat je boven komt, wil je het liefst meteen weer naar beneden, echter de hoeveelheid nitrogen in je lichaam en de bijna lege zuurstoftank weerhouden je hiervan . Je hebt ook dat heerlijke gevoel van gewichtloosheid te pakken en met je ademhaling heb je volledig controle over je “buoyancy” zoals ze dat hier noemen en bepaal je echt volledig zelf welke ruimte je 3D als de volgende gaat benutten. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende duik die hopelijk over twee weken ergens op Bali of Lombok zal plaatsvinden. Papa en mama zitten nu nog in Jakarta maar zullen over enkele dagen richting Bali gaan waar ik ze zal vergezellen voor een dag of 9. Voor die kant op te gaan, staat er eerst nog een weekendje Bangkok op het programma. Tsja, het leven is zwaar als rijkstrainee in Singapore.... Werken doen we ook nog natuurlijk... vanaf eind deze maand zullen er enkele zeer interessante artikelen over Singapore te vinden zijn op de TWA site van EZ. Voor al jullie Nederlandse belangen in Singapore weten jullie me te vinden he. Ben benieuwd hoe alle vakanties elders worden ervaren. We spreken elkaar weer!

Thomas


 

> Russia - Pjotr

Na alweer bijna 2 maanden in het Siberische Tomsk vond ik het weleens tijd worden voor een verhaaltje over mijn belevenissen hier. Om maar te beginnen met een antwoord op de altijd terugkerende vraag over de temperatuur: de Siberische lente begint wat frisjes, een graad of 3 onder nul vandaag, met op sommige plekken een cm of 70 sneeuw (zojuist nog lekker op de schaats gestaan). Overigens schijnt de zon hier wel enorm vaak en dat in combinatie met een bijna altijd stralend blauwe hemel zorgt ervoor dat je niet de hele dag onder de warme dekens wilt blijven. De komende dagen gaat de temperatuur in de plus wat als gevolg zal hebben dat straten rivieren worden. Begin Mei kan ik met een beetje geluk zomaar mijn zwembroek aantrekken: er heerst hier een extreem landklimaat. Bomen en planten doen er nauwelijks 2 weken over om tot volledige bloei te komen. Afgelopen weken waren redelijk aan de koude kant (-5 tot - 25 overdag) wat zelfs hier in Tomsk ongewoon is in Maart. Februari daarentegen was zacht waardoor ik onder andere een aantal keer hebben kunnen langlaufen.
De lente begint hier op de kalender trouwens officieel op 1 maart en na 4 a 5 maanden echt winter moet dat gevierd worden ook: nog meer mensen dan gewoonlijk drinkend op straat. Ik kijk er sowieso al niet meer vreemd van op als ik een enkeling om 8.00 s’ochtends met een biertje in de hand naar het werk zie lopen.

Om maar meteen door te gaan op het cliché beeld dat veel buitenlanders van Russen hebben: ja Russen en drinken kunnen inderdaad niet los van elkaar worden gezien. Veel Russen werken nog steeds 50 uur in de week (incl. zaterdagochtend) voor een hongerloontje, maar als ze eenmaal vrij zijn gaan ze ook los, jong en oud. Feestdagen bijvoorbeeld worden hier vaak dagen achtereen gevierd en uiteraard hoort daarbij een slokje... 8 maart bijvoorbeeld was ‘internationale dag van de vrouw’ en dat willen de dames hier weten ook!

Zal later meer vertellen over ‘de Rus’ en het leven hier in Tomsk. Jullie willen waarschijnlijk eerst weten hoe het gaat met Zhenya. Antwoord: geweldig! Hoewel ik officieel op de campus woon in een flat voor internationale studenten, ben ik het grootste deel van mijn (vrije) tijd met haar: dat zegt genoeg denk ik. We hebben natuurlijk ook wat in te halen na 6 maanden

In mijn flat ben ik met name om te studeren en natuurlijk om biertjes te drinken! Heb vooral contact met een aantal (Grieks) Cyprioten, een kerel uit India en met 2 meiden van het British Council: een Ierse en een Schotse.

Kort even een paar woorden over Tomsk: de stad wordt hier weleens het Siberische Oxford genoemd: er zijn 6 universiteiten en een aantal instellingen/instituten voor onderzoek. In de stad wonen 500.000 mensen, waarvan ongeveer 1 op de 6 student is. Lokale Russen zijn trots op hun stad en hebben daarom nog een 2e nickname bedacht: het Siberische Athene. Kan me wel ietwat bij voorstellen: het centrum bestaat uit een hoofdstraat (Lenin Prospekt) en wat zijstraten met daarin vele mooie klassieke gebouwen van vaak nog voor de Sovjet tijd. Daarnaast zie je overal traditionele Siberische houten huisjes die de stad een sprookjesachtig aanzicht geven. Buiten het stadcentrum is het echter zoals overal in Rusland: eindeloze straten met monotome vaak grauwe woonflats. Vooral de contrasten zijn soms erg groot: er lijkt nauwelijks een midden tussen mooi en lelijk: het ene moment sta je voor een schitterende Orthodoxe kerk en een seconde later de hoek om loop je ineens in een straat met rokende schoorstenen en roestende containers die dienstdoen als garages. Het straatbeeld is bijna nostalgisch: soms waan ik me echt in de jaren 80 (op zich een mooie tijd dus waarom niet nog een keer…). Dit komt bijvoorbeeld tot uiting in de vele Ladaatjes die hier nog volop rondcrossen (met daartussen moderne Westerse en Japanse wagens) en de kleine (altijd te volle) busjes met bloemetjesgordijnen voor de ramen die af en aan rijden (voor wie in Turkije is geweest: het Dolmus idee)

Toch doet zeker niet alles ouderwets of achterhaald aan, integendeel: verbaas me soms hoever mensen hier zijn (Rusland is ook een van de hoger opgeleide landen ter wereld). De contrasten zijn gewoon enorm groot: tussen ouderwets en modern en tussen arm en rijk. Dat extreme zie je ook terug in het karakter van ‘de Rus’ en in het dagelijks leven (daarover later meer).

In Tomsk zien ze (in tegenstelling tot Novosibirsk) niet echt veel westerlingen: de stad is pas sinds 1993 vrij toegankelijk voor ons, dit omdat hier een km of 50 vandaan in Sovjet tijd in het geheim wapens ontwikkeld werden. De plaats waar dat gebeurde, Seversk, staat nog steeds niet op officiele kaarten. Voel me daarom hier op straat soms net een toeristische attractie: altijd nieuwsgierige, onderzoekende of geinteresseerde blikken. Ja, er lopen hier inderdaad relatief veel mooie dames; wat het natuurlijk alleen maar mooier maakt!

Het uitgaansleven springt hier momenteel als een paddestoel uit de grond: er waren al veel nachtclubs en casino’s en de laatste tijd opent er volgens mij zo’n beetje elke week een restaurant, pizzeria of café. Er wordt sowieso veel gebouwd in Tomsk: in het najaar bestaat de stad 400 jaar en dus moet een en ander aangekleed worden.

Tomsk ligt aan de rivier Tomsk en wordt voor een groot deel omsloten door ‘Taiga’: het grootste oerbos ter wereld. Ga daar over een paar weken zeker een kijkje nemen, wie weet heb ik het geluk oog in oog te komen staan met een beer of wolf…

Er moet natuurlijk ook gestudeerd worden:
Mijn onderzoek verloopt lekker. De support vanuit Tomsk Polytechnic University (TPU)is erg goed. Hoorde toevallig gisteren dat mijn universiteit is gekozen tot de 3e beste technische universiteit van Rusland. Heb het met name getroffen met mijn afstudeerbegeleider: een symphatieke man met vele relaties binnen de universiteit waardoor ik bij management en docenten overal zo naar binnen kan lopen. Voor de geinteresseerden een paar woorden over mijn topic: ik onderzoek de rol van extra-curriculaire activiteiten in de ontwikkeling van het onderwijs binnen TPU. Daartoe interview ik (vanuit een sociaal constructionistisch paradigma) TPU management, docenten, studenten en managers en werknemers in grote bedrijven/instellingen hier in Tomsk.

De Russische taal leer je niet in een paar weken, maar het gaat inmiddels de goede kant op! Heb 8 uur in de week priveles op de Universiteit, samen met een Amerikaan die hier een bedrijf heeft in de meubelindustrie. De feeling voor de taal is er, grammaticaal kom ik stap bij stap verder en op straat red ik me wel met een paar woorden. Het is nu vooral woordjes leren: nagenoeg elk woord wordt uitgesproken met een bepaalde stress op een lettergreep: stress je verkeerd dan verstaan mensen je simpelweg niet. Het is echt een uitdaging de taal volledig onder de knie te krijgen en daarnaast ook wel handig omdat denk ik maar 10 tot 20 % van de mensen hier enigzins redelijk Engels spreken (en dat zijn dan vooral studenten).

De wil bij mensen om Engels te leren is er wel: globalisering doet zich ook hier duidelijk gelden: business is hot (hoewel nog niet volledig vrij van regulaties) en uiteraard kennen ze ook hier MTV. Ik ben gevraagd om een paar uur in de week Engels te doceren aan een groep vrouwen van middelbare leeftijd uit het lokale bedrijfsleven. Dit in het American Institute van Tomsk State University, een andere universiteit hier in de stad. Doe dit inmiddels 2 weken en moet zeggen: bevalt wel!

Om even terug te komen op die globalisering: ik drink hier ook gewoon Bavaria (hoewel ik Tinkov en Sibirski Corona prefereer) en ook aan Campina toetjes geen gebrek. Enerzijds mooi, aan de andere kant ook wel een beetje jammer…

Over eten (en drinken) gesproken: schoonmoeder doet haar best in de keuken: heb inmiddels kennisgemaakt met heel wat keukens uit de voormalige USSR: oa. Oezbeeks, Oekraiens, Georgisch, Dagestaans en natuurlijk typisch Russisch gegeten. ‘Galoepsi’ blijft toch wel favoriet: een mix van gehakt, rijst, ui en wortel gerold in gekookte wittekoolbladeren met een special sausje: lekkerrr.

Wat doe ik zoal in mijn vrije tijd naast Zhenya, lekker eten en biertjes drinken?

Heb heb inmiddels tegen een balletje getrapt: met een team van Cyprioten gespeeld in tournooitje tegen ‘locals’. Omstandigheden: ‘slechts’ – 4, in de sneeuw 5 tegen 5 op een veld ter grootte van een zaalvoetbalveld in een stadion/kooi te midden van 4 flats en wat schijnwerpers. Luid opzwepend muziekje aan, huppelende dames langs de kant, zagende tegenstanders en dronken teamgenoten: het leven kan mooi zijn! Uiteraard wel dik ingemaakt (mijn longen waren na 5 minuten bevroren en sneeuwvoetbal is net als pleintjesvoetbal net ff anders dan de groene weide) maar dat telt natuurlijk niet.

Elke donderdagavond is ‘English Club’: een meeting van buitenlandse zakenlui in town, Russen uit het lokale bedrijfsleven, enkele docenten en soms studenten van mijn universiteit en (hoe kan t ook anders) vrouwen voor wie dit wel een aantrekkelijk gezelschap is. Inhoud: wodkaatje drinken en ouwehoeren over vanalles en nog wat.

Verder de afgelopen tijd onder andere een weekendje weg geweest naar een ontspanningsoord even buiten de stad met als ingredienten: Russisch badhuis, sauna (uiteraard incl. een duik in de sneeuw), langlaufen en relaxen. Het nachtleven in Tomsk is wel ok, wat me vooral opvalt is dat er hier enorm veel wordt gedanst. Los op trance en huppelen op volksdansjes: kan makkelijk samen. Het in Nederland bijna vergeten ‘slowhalfuurtje’ is hier ook nog vaste prik. De ‘piusplein formule’ kennen ze niet in Tomsk: wil je hier naar een café zaterdagavond dan moet je reserveren!

En verder:

Een week of 3 terug was er een Miss verkiezing van mijn Uni, heb een dance-contest meegemaakt (Zhenya heeft meer dan 10 jaar op hoog niveau gestijldanst), sta graag op de schaats, speel weereens een potje schaak en bovenal geniet ik van de vele nieuwe indrukken. Op cultureel gebied is hier ook best veel te doen (o.a. theater) en over een paar weken wordt er weer afgetrapt door de plaatselijk trots: ga zeker een potje bijwonen.

Begin mei gaan we een week rondtrekken en klimmen in het Altaj gebergte: een (naar horen zeggen en zien op internet) wonderschoon natuurgebied gelegen in het grensgebied van China, Mongolie, Kazachstan en Zuid- Siberie: hier een km of 700 naar het zuiden. Daarnaast ben ik van plan, als het even uitkomt met de studie, een stukje Transsiberie Express te doen met als bestemming Irkutsk, gelegen aan het Baikalmeer. Op de terugweg (maar daar wil ik nu nog niet aandenken) uiteraard een daggie Moskou. Roma, Zhenya’s broer, woont er en heeft me al aangeboden de stad te laten zien.

Even wat opmerkingen over de Rus in het algemeen: Russen hebben het lachen op straat inderdaad niet uitgevonden en nors kijken lijkt hier soms net een sport, maar met vrienden onder elkaar is het een omgekeerde wereld! Gek is niet gek genoeg. De cynische humor van ‘de Rus’ is vaak ook echt geweldig.

Als mensen je eenmaal kennen doet men veel voor je. Met name de gastvrijheid die ik ervaar is hartverwarmend. (misschien heb ik wel gewoon geluk gehad...)

Daar staat dan weer tegen over dat het niet vanzelfsprekend is een ouder iemand in een bus een zitplaats aan te bieden…

Het is onmogelijk om een Rus snel door te hebben: eigenlijk zijn ze onvoorspelbaar en op sommige momenten verre van rationeel. Dat kan best irritant zijn, maar over het algemeen kan ik de passie die daarbij hoort wel waarderen.

Regels zijn hier nog steeds zeer geliefd: echter je moet weten welke regels gecontroleerd worden en welke niet: draait er een nieuwe film dan liggen de DVD’s en video’s ervan gelijktijdig in de winkel voor geen geld: iedereen weet het, niemand die er wat aan doet. Zo’n beetje elk bedrijf betaalt hier wit en zwart naast elkaar: controle is er nauwelijks. Wil je daarentegen een vriend uitnodigen uit het buitenland dan laat men je rustig 4-6 weken wachten voor het bemachtigen van een uitnodiging door allerlei regels, controles en bureaucratie. En dat is nog maar 1 voorbeeldje…

Het communistische (hier zegt men socialistische) ideaal zie je uiteraard perfect terug in de woonflats die symbool staan voor gelijkheid en ‘samen de armen ineen slaan’. Wel opmerkelijk in dit verband: stroom en gasverbruik kan je in veel flats bij elkaar aflezen, omdat de meters niet in - maar buiten de woningen zijn geplaatst. Echter deuren van woningen zouden niet misstaan als kluisdeur en velen hebben nauwelijks contact met de buren…Betaalt je buurman de waterrekening niet op tijd dan zit jij ook gewoon lekker zonder (koud!) water…

Kan nog wel even doorgaan maar tot zover even…. Later meer over mijn belevenissen hier en over zaken die me opvallen. Ik wil nog niet naar huis, nog lange niet...

Groeten Pjotr


 

> Zuid Afrika - Jos

Hoi,

Het is alweer een tijdje geleden dus hier volgt een update van de gebeurtenissen uit Zuid-Afrika. Twee weken geleden zijn we op zaterdag naar Kaapstad gereden om daar een Rugbywedstrijd te bezoeken, het ging hier om de belangrijke wedstrijd tussen de Western Province en The Blue Bulls(dat jullie dat wel even weten), de nummer twee tegen de nummer drie. s’ Ochtends vroeg al richting Kaapstad gereden om tickets te halen en daarna een beetje in Kaapstad op het terras gezeten, het weer was namelijk erg lekker en de wedstrijd begon pas aan het eind van de middag. Voor de hoofdwedstrijd waren nog twee wedstrijden. Eerst speelden de jeugdteams van beide clubs tegen elkaar en daarna de tweede teams. Rugby is hier dus een beetje wat voetbal in Nederland is, alleen dan nog wat groter en leeft het meer dan het voetbal in Nederland. Voor de wedstrijd, rond half 4 zijn we nog naar een parkeerterrein naast het stadion geweest waar honderden mensen zaten te bbqen, erg gezellig en apart om te zien. Daarna rustig het stadion ingegaan, er zaten uiteindelijk zo’n 40.000 mensen en er konden er 50.000 in, kortom het zat aardig vol. Hoewel ik weinig van de sport begreep, pik je dat tijdens de wedstrijd vrij snel op zodat het al met al best leuk was om te zien. Het mooie aan Rugby is dat de supportersgroepen van beide clubs gewoon naast elkaar zitten en dat ze van alles en nog wat schreeuwen om hun team aan te moedigen zonder dat het leidt tot vechtpartijen tussen de supportersgroepen onderling. Enige minpuntje was dat behalve Eefje, nog twee Nederlandse meisjes meegingen en dat ze, omdat ze dat een keertje op tv hadden gezien, dachten dat het wel leuk was als ze hun gezicht zouden schminken(‘want dat doet iedereen daar hoor, we zagen het zelf op tv!’). Kortom, in het hele stadion waren zo’n 10 mensen die schmink op hadden(dus zo’n 39.990 die er normaal uitzagen), waaronder dus 3 gillende vrouwen die naast mij zaten. Nou val je al op als je met 3 vrouwen naar een rugbywedstrijd gaat, maar als ze dan ook nog verf op hun kop hebben….. De zondag erna lekker uitgeslapen en de Botanische Tuinen van Stellenbosch bezocht, op zich wel grappig al die plantjes alhoewel ik er absoluut geen verstand van heb. Maar het weer was goed en midden in die tuinen was een mooi terras dus ik vond het allang goed. Aan het eind van de middag nog een potje gevoetbald met een groep internationale studenten tegen een lokaal team dat op het veld stond maar waarvan de tegenstander niet kwam opdagen. Erg leuke wedstrijd, die mannetjes stonden klaar in hun tenue, wij komen met 11 bijeengeraapte studenten uit 6 verschillende landen en speelden die mannetjes, tot hun grote ergenis, met dubbele cijfers van het veld. Ik speelde zelf als laatste man en speelde samen met een Duitse knoest in de verdediging. Onder het motto’ zo wordt er nou eenmaal gespeeld in Europa’ raakten we alles wat we raken konden en bezorgden we onze keeper een rustige middag..

Afgelopen weekend was het weer helaas wat minder en hebben Eefje en ik Castle of Good Hope bezocht, een kasteel dat de VOC indertijd gebruikt heeft om de bemanning van haar schepen te voorzien van vers voedsel. Op zich wel leuk om te zien, helaas regende het nogal zodat we daarna maar hebben afgezien van een bezoekje aan het centrum van Kaapstad. We waren sowieso pas laat van huis vertrokken aangezien we de vorige avond met twee duitse vrienden op stap waren geweest. Lekker voor 80 eurocent per flesje Amstel bier gedronken en de theorie van één van die Duitsers aangehoord waarom hij zo moeilijk trouw kan blijven aan z’n vriendin (ik heb gewoon zoveel liefde in mijn lijf, dat is gewoon teveel voor één vrouw!). Zondags hebben we de Bergen rond Stellenbosch beklommen, het weer was inmiddels weer goed en vanaf de Bergen had je een aardig uitzicht over Stellenbosch. s’ Middags weer een potje gevoetbald met internationale studenten, dit keer een rustig potje elf tegen elf. Al met al is het weer hier nogal wisselend, de ene dag geweldig en de andere dag regent het dat het giet,. Ik begin een tv ook wel een beetje te missen, vooral op zondagavond tussen 19.00 uur en 20.00 uur en als compensatie voor het gemis aan een tv gaan we hier elke week maar naar de bioscoop. Tussendoor heb ik trouwens ook nog een potje gevoetbald met het universiteitsteam van Stellenbosch en zowaar met 3-2 gewonnen. En net als in de vorige wedstrijd heeft ondergetekende weer een geel kaartje meegepakt. Volgens de scheidsrechter mocht ik bij het uittrappen niet buiten mijn 16 meter gebied landen!? Ik heb toen de scheidsrechter maar even uitgelegd dat dit alleen gold wanneer ik de bal nog in mijn handen had. Omdat ik daarna zonodig de scheidsrechter nog op de hoogte moest brengen van het feit dat er een boekje met spelregels bestaat waar dat allemaal instaat en dat het raadzaam is om dat eens rustig door te bladeren, zodat hij de volgende keer tenminste iets van het spelletje begrijpt, vond de man het nodig om mij op een gele kaart te trakteren. Natuurlijk had ik ook deze keer weer gelijk, maar of het slim is om altijd een discussie aan te gaan…..(van wie zal ik dat geleerd hebben Tommie?) Nou, komend weekend staat er waarschijnlijk een bezoekje aan een wedstrijd van Ajax Cape Town op het programma, in hetzelfde stadion waar de rurgbywedstrijd plaatsvond, alleen dit keer ga ik wel zonder geschminkte vrouwen, voetbal is en blijft natuurlijk gewoon een mannensport…..

Groeten Jos


 

> Senegal - Thomas

 

Hallo lieve vriendjes en viendinnetjes,

Tijd voor een mail vanuit een compleet nieuwe wereld , Senegal dus. De ergste culture schock ben ik inmiddels overheen dus nu voor het eerst ff tot bezinning komen om een fatsoenlijk mailtje te tikken. In het kader van de rubriek de maffe Senegalees heb ik nog niet echt bijster veel indrukken opgedaan, wie weet gaat die er in een later stadium alsnog komen. Donderdagavond dus geland in het broeierige Dakar samen met reisgenote Sarah, erg bevlogen en begaan met alles en iedereen en tot op heden een ideale aanvulling op hetgeen ik hopelijk in te brengen zal hebben : Zij spreekt namelijk wel fatsoenlijk frans (verstaan lukt me wel vrij goed) en aangezien ik niet vloeiend wolof spreek is dit dus wel handig. Eerst’e induk : zwart vanachter de tralies en een heel onwennig gevoel wat nog steeds niet echt went moet ik zeggen. De tralies waren overigens de afscheiding waarachter iedereen diende te wachten voor het ophalen. In alle hectiek vonden wij onze chauffeur die ons naar het hotel wist te manouvreren. Dag 1 : micro kredieten , frans, frans, veel mensen allemaal wat voor ons zouden moeten gaan betekenen, en lunchen op zijn senegalees met veelerlei dioppen en n’diayes (de nederlqnse jansen n de vries maar dan nog vaker), dwz graaien in een schaal met daarop veel kip en soort van rijst, buiten elke voorstelling om. De ene collega was getouwd met 2 vrouwen al wilde ie niet zeggen welke leuker was (daar moet je nooit aan beginnen natuurlijk). Behalve dat ze er allemaam hetzelfde uitzien, lijken het allemaal jonge goddelijke negers en blijken ze even later toch al 47. Eentje meende te moeten opmerken dat ik zoiets als 42 was/leek. Ik houd het er maar op dat ie de 2 en de 4 door elkaar haalt. Verder erg vriendelijk, gastvrij, te enthousiast. Ze halen ons binnen alsof wij de verlossers zijn.Vrees dat ik aan dat verwachtingspatroon in ieder geval niet ga voldoen. Twee vergaderingen op een dag, wel allemaal erg goed uitgedacht en georganiseerd. Te veel van dezelfde negers dus, warvan ik dus alleen de achternamen kan onthouden. Gelukkig heb ik mijn secretaresse die het allemaal bijhoudt. We kunnen onze borst nat maken de komende weken: eerst 25 dagen in het ene gat daarna 25 in een ander settlement. Tussendoor worden we af en toe van stal gehald om het een en anderte kunnen ondernemen. We krijgen allebei een aparte kamer met dienstmeid inbegrepen. Ze schijnt te kunnen koken en wassen dus das niet verkeerd.

Inmiddels 1e dagje ertussenuit te pakken gisteren . Slaveneiland, erg indrukwekkend, ile de gouree. Dit was het punt waar volgens de overlevering alle slaven verscheept werden naar Amerika, de nederlanders hebben hier ook nog een dubieuze rol gespeeld overigens. Een indrukwekkende tekst voor de intellectuelen onder ons. Deze tekst stond op een bordje naast de poort met blik op de oneindige horizon: de cette porte, pour un voyage sans retour ils allaient, nos ancetres martyrs, les yeux fixés sur l’infini de la souffrance….

Maar we werden dus meteen een dagje uit genomen door de familie van één van onze contacten. Ook eten daar aanliggend als goden ; we mochten niet eens een hand uitsteken om te helpen. Vandaag voor het eerst een dagje zonder gids, wel lekker dus. Nog maar wat micro-krediet literatuur doornemen… en frans oefenen. Het vakantie gevoel is er dus niet echt al heb ik de eerste zwem meters in l’atlantique al wel te pakken. Heb geen idee hoe vaak ik kan mailen aangezien mijn vertrouwen tav de infrastructurele faciliteiten hier nogal beperkt is. Smsen kan waarschijnlijk wel al krijg ik bepaalde berichten maar liefst 23 keer door . Vanaf morgen zitten we dus ergens in een hutje, ver van de bewoonde wereld: Ik geloof dat een paard met kar het enige voertuig in de wijdev omtrek is. Wel heb ik een sengalees mobiel nummer gekregen : 00221 5657673, weet nog niet of het werkt. Maar eigen mobiel dus ook. Ik ga het voor gezien houden. Hoop iets van jullie te horen.

Veel groeten vanuit Thiès, morgen N’Goundiane (fraai he)

Thomas

 

Hallo allemaal,

Aangezien mijn laatste mail niet bij iedereen goed is doorgekomen nu snel weer een follow-up met het allerlaatste nieuws vanuit Sénegal waar ik als docterandus van het leven mag genieten. Vrijdagavond, op de veranda van het gemeentehuis, avondzonnetje, een al zichtbare volle maan, wegebbende geluiden van spelende kinderen, krekels die het zomeravond gevoel kweken en een welverdiende rust na een dag van intensieve arbeid. Zit ik dan met mijn geleende laptopje verwend moe te wezen, iets dat in schril contrast met de arbeid die verricht is door het overgrote deel van mijn dorpsgenoten. En voor hen wacht niet eens een weekend… De stieren en de geiten keren weer terug via de zandpaden in het dorpje, voortgedreven door kinderen van een jaar of tien. Over een half uurtje zal het pikdonker zijn en zal het dorpje weer zoals altijd een oase van rust zijn waar op het ! maanlicht en het schijnsel van een enkel kaarsje na geen licht meer zal schijnen tot zonsopgang morgenvroeg.

Mooi moment om even terug te blikken op de afgelopen ‘werkweek’ die nou niet bepaald als standaard de boeken in zal gaan. Niet dat ik tot op heden ooit een standaard werkweek heb mogen meemaken maar toch… Als ambtenaar zal daar ongetwijfeld verandering in gaan komen.

Dinsdag dus uiteindelijk hier gedropt door de PLAN Senegal staf, een dorpje dat de kern vormt van een ruraal gebied met daarin 15 kleinere dorpjes. In elk dorp woont één familie en in het grootste dorp waar wij huizen wonen maar liefst 2000 Ngoms, dus sinds dinsdag heet ik Malick Ngom. Trouwpartijtjes kunnen hier dus met recht een familie aangelegenheid genoemd worden… Overigens heb ik nog geen trisomeren kunnen ontdekken maar dat terzijde. Dit dorp heeft het gemeentehuis binnen zijn grenzen staan en aan ons de eer om dat te bewonen. Samen met de ‘burgemeester’ hebben wij de beschikking over de sleutel van dit stenen pand. Dit betekent voor ons een slaapkamer naast de werkkamer van de president van het rurale gebied en zo’n beetje als enige van het hele dorp de beschikking over elektriciteit. Nou treffen wij het ! dat er ventilatoren en een koelast geregeld zijn waardoor ik de exclusiviteit bezit in de wijde omtrek de beschikking te hebben over koude pils. Moslims drinken namelijk geen alcohol, laat staan koude pils, en zondaars moeten het voor straf met lauwe pils doen. Vantevoren waren wij ingelicht over de mogelijkheid dat er een koelkast zou kunnen zijn dus hebben we deze kans aangegrepen om verse mango’s, kaas, pate en koude pils hierin op te slaan. Een gelukkig man ben ik op dit moment dus zeker gezien het vooruitzicht straks ruim 3 weken in een dorp te zitten zonder enige stroom. Batterijen voor fototoestel, discman en telefoon kunnen nu tenminste nog af en toe opgeladen worden. Na het weekend zullen we voor even weer in staat gesteld worden om in de bewoonde wereld het een en ander met PLAN Thies regiokantoor door te spreken en een mail te verzenden naar het thuisfront. Waarvan acte dus.

Extremistisch zijn de moslims (meer dan 90% van de bevolking) hier trouwens niet te noemen al schijnt wel degelijk een Al Quaeda netwerk actief te zijn in Senegal. In de binnenlanden nog weinig van gemerkt moet ik zeggen en zelfs meneer Bush schijnt zijn bliksembezoek aan Dakar zonder kleerscheuren door te zijn gekomen. Wel mag hierbij aangetekend worden dat enkele honderden personen zijn veiligheid achter de schermen hebben moeten garanderen en volgens de Senegalese krant is zelfs het internet afgezocht op mogelijke aanwijzigingen. Waarschijnlijk heeft bij het lezen van mijn eerste email de president dus meegelezen en mag dit dus ter kennisgeving aangenomen worden.

Maar deze week dus…

Een nieuwe moeder en dan bedoel ik ook echt een moederende moeder, in de lieve zin van het woord. Dag en nacht tot onze beschikking al beperk ik me wat dat betreft tot overdag. Verder een heel lief hulpje dat nu naast me zit op de ‘veranda’ samen met Sarah en dadelijk onze afwas met alle plezier gaat doen. Helpen mogen we haar niet, we betalen haar dan ook een vorstelijke vergoeding van in totaal een euro per dag (samen). Inmiddels hebben we ook onze stadswandeling erop zitten. Hierbij bleek dat het dorp de trotse bezitter is van een maternelle, de plek waar moeders hun teerlingen werpen. In de praktijk hield dit in: een soort van schuur met een bed waar we een moeder troffen met het kroost dat ze net een paar uurtjes geleden had geworpen, moedersziel alleen en geen zuster of wat dan ook die zich om haar bekommerde… De dorpstour leidde ons verder langs veel kinderen, w! aarvan de meeste nog nooit een toubab (=blanke) hadden gezien. Bijna allemaal waren ze door het dolle heen; enkele moesten spontaan huilen vanwege zoiets vreemds. Gelukkig heb ik een paar foto’s kunnen maken met mijn nieuwe speelgoedje, de digitale camera. Voor de meeste kinderen was de aanblik van zichzelf op mijn lcd-scherpje ook iets totaal nieuws aangezien een spiegel in de Afrikaanse binnnenlanden als een zeldzaam fenomeen kan worden beschouwd. Zal best schrikken geweest zijn voor een aantal, toch vonden ze het allemaal erg grappig. Super lieve kindjes (om spontaan mee naar huis te nemen) , waarvan sommigen al op zeer jonge leeftijd één of beide ouders hebben verloren vanwege een ziekte (zoals dat hier wordt gezegd, wat dus waarschijnlijk op aids duidt). Verder deze week kennis gemaakt met de chef de village, zeg maar de oudste dorpsgek die nogal wat aanzien geniet en niet één woord frans verstaat (dit geldt voor bijna alle dorpsbewoners hier dus vandaar dat we ons maa! r aan het bekwamen zijn in het sereh), de leraar van de dorpsschool te genover ons verblijf, en de hele staf van de MEC, de bank waar het hier om draait en wat in feite de rede is voor onze aanwezigheid hier. Wat opvalt is toch wel de degelijke organisatie en de vastberadenheid van de locals hier om er samen iets van te maken. Solidariteit staat dan ook hoog in het vaandel bij ze. De afgelopen dagen hebben we ons vooral beziggehouden met een tijdsplanning en een onderzoeksopzet, en vandaag deze opzet besproken met de projectleiders van PLAN Senegal. De eerste vragenlijsten zijn samengesteld dus het feest kan maandag echt beginnen. Gelukkig niet voordat we komend weekend de hele omgeving hebben verkend, morgen staat er een tour des villages op het programma met als doel ons werkgebied en de bijbehorende gemeenschappen beter te leren kennen. Vanaf volgend weekend zullen we echt weekend kunnen gaan vieren wat wil zeggen dat we relatief vrij zijn om te gaan en staan waar we willen. Nadeeltje hierbij is het feit dat we om uit deze rurale streek te k! omen afhankelijk zijn van PLAN chauffeurs die ons willen transporteren. Inmiddels heb ik in gedachten al wat mooie strandjes gespot, spontaan feestje erbij en het enorme contrast is daar. On verra….. zoals ik hier pleeg te zeggen. Om toch in de lokale sferen af te sluiten nog even het volgende: ’s middags en ’s avonds wordt er dus voor ons gekookt. Elke dag is er het ‘keuzemenu, dwz kip met rijst, vlees met rijst of vis met rijst. Prima bereid ( daar heeft onze vriendin een heuse dagtaak aan) al laat de diversificatie van haar bestaande portfolio nog wat te wensen over. Sarah heeft als vegetarier pas echt een fijne keuze: wortels, navétes en sla, daar valt geen speld tussen te krijgen. Na afloop van dit festijn is het dan ook vaste prik: afella (=lekker), afacha (=super) en afaaga, maar dan alleen als het bordje helemaal leeg is…..

Tot wederhoors!
Thomas

Zal zo ook nog wat foto’s doorsturen die eeb beetje een sfeerimpressie zouden moeten geven…


 

Beste vrienden,

Na afwezigheid van ruim twee weken weer nieuws vanuit het Senegalese waar we inmiddels de laatste week zijn ingegaan van ons verblijf in Ngoundiane (of all places). Komend weekend zullen we de transfer gaan maken richting eeen volgend ‘centre du monde’ maar daar zo wat meer over. Ons onderzoek vordert inmiddels al blijven we in het hele gebeuren erg afhankelijk van de beschikbaarheid van de voertuigen en de welwillendheid van de chauffeurs. Wat dat betreft is ons nog weinig frustratie bespaard gebleven (ochtenden wachten op een auto die uiteindelijk niet blijkt te komen die dag) en hebben we inmiddels al een aardige smoezen toptien samen kunnen stellen. ‘Benzine was nergens meer verkrijgbaar’, ‘ik heb zojuist een dodelijk ongeluk gehad’ tot ‘ik had mijn telefoon bij mijn schoonmoeder laten liggen’. In het kader van de efficientie kan men nog wel het een en ander leren al denkt men wel te weten wat effectief vergaderen is: ‘we vergaderen immers de hele dag’ is steevast het antwoord als we de verschillende leden van de bestuursorganen raadplegen. Gelukkig zijn het vrijwilligers en hoeven we ons geen zorgen te maken of het geld van de duizenden donateurs in Nederland wel goed besteed wordt. Ik heb van niemand de opdracht gekregen om een promopraatje of iets dergelijks te houden maar als ik inmiddels ergens van overtuigd ben, is het de enorme invloed die een slimme investering hier kan hebben. Dus (studenten!) mocht je nog geld overhebben dan weet je nu waar het nuttig besteed kan worden. Geeft waarschijnlijk een stuk beter gevoel dan kansloos die gokkast bij, ik noem maar wat, de Boekanier volgooien..... Senegal is overigens het land dat het meeste steun van donorlanden ontvangt ter wereld, wat waarschijnlijk te maken heeft met een politiek ‘correcte’ regering en redelijke infrastructurele voorzieningen.

Maar het onderzoek heeft ons inmiddels langs vele kleine dorpjes en grote families gebracht. Topper was wel het dorp waar maar liefst 131 mensen woonden wat neer kwam op 4 gezinnen voor zover je daar nog van kan spreken. In dit soort dorpjes gebeurde het dan ook menigmaal dat kinderen bij mijn verschijning huilend wegliepen op zoek naar moeders omdat de ‘tubab’ (=blanke) eindelijk zou zijn gekomen. Het verhaal hierachter zit hem in de associatie met de ‘Afrikaanse’ zwarte piet die zou zijn gekomen om kinderen te straffen en wellicht ook in een of andere zak mee te nemen. Verder bestaat de communitiet uit veel akkers die opgesierd worden met de boababs (typische afrikaanse apenboom) en ontsierd worden door de uitgemergelde kadavers van ooitte dorstige runderen en veel kleine dorpjes waar we overal even vriendelijk en gastvrij ontvangen worden. Of men al dan niet tijd heeft voor een interview hoeft niet eens gevraagd te worden, het begrip tijd kennen ze hier sowieso niet en deze lijkt dan ook al eeuwen stil te hebben gestaan. De middeleeuwen zonder ridders en kastelen zou misschien in de buurt kunnne komen al hadden ze toen geen slaven maar horigen geloof ik. En ook geen televisies meen ik, al zijn ze hier in de dorpjes ook erg schaars. In ons dorp werden we zo vorige week uitgenodigd om een avond televisie te komen kijken. Groot feest, hele happening, halve dorp verzameld. Er werd thee gezet voor ons (de rest kreeg niks) en een levende ventilator werd ons toegewezen die al wapperend ons de zwoele zomeravond moest doen vergeten. Wat wat er op de tv? Een mexicaanse serie met alleen maar tubabs, die zich afspeelde omstreeks het begin van deze eeuw onder de welgestelde klasse daar. Ik hoop niet dat dit het beeld is dat zij hebben van hoe wij buitenlanders leven want dit zou nog weleens op bepaalde misverstancen kunne stuiten. Overigens werd er Frans gesproken op tv (ondertiteling kennen ze niet) wat maar welgeteld 2 familieleden van de aanwezigen 65 leden machtig bleek. Eén van hen was een meisje van 12 wat dus mijn gesprekspartner voor die avond werd. De rest was anderhalf uur lang gefascineerd door dat kastje waar witte mensen die een taal spreken die ze niet kenden op te zien waren, slechts onderbroken door een reklameblokje van welgeteld één reklame, te kort om het erf af te lopen om je blaas ergens te kunnen legen (waar maakt niet uit, liever toch maar niet op het eigen erf, doe maar tegen die strohut van de buurman, die ziet niks aangezien hij hier toch tv zit te kijken). De magie van de tv dus... ook mooi.

Om toch iets meer te kunnen zien dan ons dorp en de communitiet en iets anders te kunnen eten dan de 3 traditionele Senegalese gerechten in al hun mogelijke variaties, gebruiken we de weekenden om weer even in de bewoonde wereld terug te zijn. Zo zijn we vorig weekend in St Louis (Jazz Town) dat tegen de grens in het noorden met Mauritanie ligt, geweest. De traditionele bevolkinng daar leeft van de visserij en bevaart dagelijks in kleine visserbootjes de visrijke wateren voor de Senegalese en Mauritanische kuststrook. Op het moment was het grote paniek daar vanwege het feit dat de zeeen leeggevist werden door met name Aziatische mamoetvisserschepen. De regering verkocht de rechten om voor de kust te mogen vissen aan het buitenland om op die mannier toch nog een bron van ‘export’ te hebben naast de enorm schrale pindateelt die het hele land onvruchtbaar heeft gemaakt. V! erder een leuk stadje, prachtig gelegen dus, een beetje het eiland idee van Manhattan zonder Central Park, met ook heel veel gladde nergers die maar al te graag als gids wilden fungeren om ons verblijf daar te veraangenamen. Inmiddels hebben het tot kunst verheven om ook zonder negers ons prima te vermaken. Hoogtepunt was toch onze boottocht (weliswaar met aan het roer een neger) over de monding van de rivier die uiteindelijk uitmondde in de oceaan. De rivier loopt over een afstand van 30 kilomter parallel aan de zee, slechts gescheiden door een kuststrookje van maximaal 300 meter, om zich uiteindelijk in de zee uit te storten. Eerst dus een duik in de oceaan, paar meter lopen en dan lekker afspoelen in het zoete water van de rivier gadegeslagen door honderden palikanen en andere vogeltjes. Dit scheen nu dus plek te zijn waar ook een aantal van onze vogeltjes in de winter naar toekomt om te overwinteren, omdat de plek is met het eerste permanente zoete water onder de Sahara. Het is dat maar dat jullie het weten... Verder de terugweg gedaan in een afgeladen Senegaless busje dat me inmiddelijk deed denken aan de hachelijke taferen in Boliva. Nadeel was dat we pas na anderhalf uur vertrokken omdat het busje eerst vol moest zitten (wel efficient op het eerste oog dan). Van de 23 waren wij nummer 19 en 20 dus ik heb maar niet aan mijn buurman, die zo’n beetje op mijn schoot zat, durven vragen hoe lang hij heeft moeten wachten.....

Dit weekend teruggeweest in Dakar waar we kennis hebben gemaakt met studenten (was inmiddels behoorlijk gaan twijfelen of die wel bestonden hier), en wel van Aiesec Senegal wat neer kwam op welgeteld één Senegalees, drie Ivorianen, een meisje van Haiti, een Congolees en twee Canadezen. Weinig moslims dus tijd voor een feestje met zelfs een biertje erbij, het moet niet gekker worden. Wel leuk om ook een keer samen met iemand anders een biertje of wijntje te kunnen drinken ipv alleen maar kansloos en lafjes in mijn eentje mijn verslaving voeding te geven. Uiteindelijk na wat omzwervingen beland in een heuse discotheek. Nu was ik recentelijk met de mannen van Merlijn in Duitsland al in een ‘schwarze disco’ geweest (R&B zaal van de E-Dry) maar deze, howel het de naam niet droeg, was een echte. Na een paar biertjes stond ik daar dan als tubab tussen al die glimmende, swingende, ranke negers in hun soeple, wulpse (poppie!) tred. Een redelijk vreemde gewaarwording moet ik zeggen.... De mensen van Aiesec waren in ieder geval super gastvrij, we kregen samen een hele kamer tot onze beschikking wat onze gastheer noopte om elders bij familie de nacht door te brengen... Twee nieuwe ervaringen die nacht: samen met Sarah in één bed (hoort blijkbaar bij de Global Experience) en letterlijk badend in het zweet wakker geworden (beter gezegd wakker gebleven), de ventilator had een mechanish probleem. Zondag gerelaxed op een mooi strandje en getuige geweest van wat ze hier een familiefeest noemen. Kennisgemaakt met bijna alle 40 (!) broertjes en zusjes van Olei (de vrouw van onze gastheer hier die voor PLAN actief is). Haar vader had in totaal vier vrouwen waar hij gemiddeld dus een tiental kinderen heeft verwekt. Als men hier spreekt over zusje dan bedoelt men automatisch halfzusje. In het geval van een volle zus zegt men erbij ‘meme père’, over tegenstellingen gesproken.

Inmiddels terug uit Dakar en dus voor dat laatste weekje in Ngoundiane. Vrijdag de grote verhuizing richting Tassette. Heb net het idee hier wat namen van mensen te kunne onthouden maar we krijgen weer een nieuw blik dat opengetrokken wordt. Nadeeltje daar dus: geen elektriciteit (dwz geen discman, geen ventilator, geen batterijen voor mijn fototoestel, geen telefoon en tenslotte: geen lamp om de vroeg invallende duisternis op te kunnen lichten), dat wordt dus veel kaarsen kopen om Tassette niet als een groot zwart gat de boeken in te laten gaan (spreekt de verwende westerling). Bijkomend nadeeltje is dat PLAN vanaf de 18e augustuis en masse op vakantie gaat en we dus zeker geen chauffeur tot onze beschikking hebben, dit typend en me tegelijkertijd realiserend dat het er vandaag waarschijnlijk ook niet meer in zal zitten.Dat wordt dus lekker opgaan in de ano! nimiteit van het dorpje. Na afloop van dat avontuur zullen we nog drie weken hebben om de rapporten te schrijven en eventueel wat rond te reizen. Voor nu laat ik hier ff bij, lang genoeg jullie kostbare (vakantie)tijd verbruikt. Leuk om ook een beetje op de hoogte te blijven van jullie vakantties en andere spannende bezigheden. Tot snel weer!

Thomas

Er zitten dus ook weer wat foto’s bij voor de sfeerimpressie:

Delta: daar waar de rivier de zee treft (Langue de Barbarie, St. Louis)

Diack: kinderen die een tubab in de auto met camera wel interessant vinden

Kindstrand; strand St. Louis bij visserswijk

Land: hardwerkend zoals bijna 90% van de bevolking hier

Ngoundiane: op visite bij de familie van onze hulp

RivierStLouis: leuk restaurantje aan de rivier


 

Hallo allemaal,

Aangezien mijn laatste mail niet bij iedereen goed is doorgekomen nu snel weer een follow-up met het allerlaatste nieuws vanuit Sénegal waar ik als docterandus van het leven mag genieten. Vrijdagavond, op de veranda van het gemeentehuis, avondzonnetje, een al zichtbare volle maan, wegebbende geluiden van spelende kinderen, krekels die het zomeravond gevoel kweken en een welverdiende rust na een dag van intensieve arbeid. Zit ik dan met mijn geleende laptopje verwend moe te wezen, iets dat in schril contrast met de arbeid die verricht is door het overgrote deel van mijn dorpsgenoten. En voor hen wacht niet eens een weekend… De stieren en de geiten keren weer terug via de zandpaden in het dorpje, voortgedreven door kinderen van een jaar of tien. Over een half uurtje zal het pikdonker zijn en zal het dorpje weer zoals altijd een oase van rust zijn waar op het ! maanlicht en het schijnsel van een enkel kaarsje na geen licht meer zal schijnen tot zonsopgang morgenvroeg.

Mooi moment om even terug te blikken op de afgelopen ‘werkweek’ die nou niet bepaald als standaard de boeken in zal gaan. Niet dat ik tot op heden ooit een standaard werkweek heb mogen meemaken maar toch… Als ambtenaar zal daar ongetwijfeld verandering in gaan komen.

Dinsdag dus uiteindelijk hier gedropt door de PLAN Senegal staf, een dorpje dat de kern vormt van een ruraal gebied met daarin 15 kleinere dorpjes. In elk dorp woont één familie en in het grootste dorp waar wij huizen wonen maar liefst 2000 Ngoms, dus sinds dinsdag heet ik Malick Ngom. Trouwpartijtjes kunnen hier dus met recht een familie aangelegenheid genoemd worden… Overigens heb ik nog geen trisomeren kunnen ontdekken maar dat terzijde. Dit dorp heeft het gemeentehuis binnen zijn grenzen staan en aan ons de eer om dat te bewonen. Samen met de ‘burgemeester’ hebben wij de beschikking over de sleutel van dit stenen pand. Dit betekent voor ons een slaapkamer naast de werkkamer van de president van het rurale gebied en zo’n beetje als enige van het hele dorp de beschikking over elektriciteit. Nou treffen wij het ! dat er ventilatoren en een koelast geregeld zijn waardoor ik de exclusiviteit bezit in de wijde omtrek de beschikking te hebben over koude pils. Moslims drinken namelijk geen alcohol, laat staan koude pils, en zondaars moeten het voor straf met lauwe pils doen. Vantevoren waren wij ingelicht over de mogelijkheid dat er een koelkast zou kunnen zijn dus hebben we deze kans aangegrepen om verse mango’s, kaas, pate en koude pils hierin op te slaan. Een gelukkig man ben ik op dit moment dus zeker gezien het vooruitzicht straks ruim 3 weken in een dorp te zitten zonder enige stroom. Batterijen voor fototoestel, discman en telefoon kunnen nu tenminste nog af en toe opgeladen worden. Na het weekend zullen we voor even weer in staat gesteld worden om in de bewoonde wereld het een en ander met PLAN Thies regiokantoor door te spreken en een mail te verzenden naar het thuisfront. Waarvan acte dus.

Extremistisch zijn de moslims (meer dan 90% van de bevolking) hier trouwens niet te noemen al schijnt wel degelijk een Al Quaeda netwerk actief te zijn in Senegal. In de binnenlanden nog weinig van gemerkt moet ik zeggen en zelfs meneer Bush schijnt zijn bliksembezoek aan Dakar zonder kleerscheuren door te zijn gekomen. Wel mag hierbij aangetekend worden dat enkele honderden personen zijn veiligheid achter de schermen hebben moeten garanderen en volgens de Senegalese krant is zelfs het internet afgezocht op mogelijke aanwijzigingen. Waarschijnlijk heeft bij het lezen van mijn eerste email de president dus meegelezen en mag dit dus ter kennisgeving aangenomen worden.

Maar deze week dus…

Een nieuwe moeder en dan bedoel ik ook echt een moederende moeder, in de lieve zin van het woord. Dag en nacht tot onze beschikking al beperk ik me wat dat betreft tot overdag. Verder een heel lief hulpje dat nu naast me zit op de ‘veranda’ samen met Sarah en dadelijk onze afwas met alle plezier gaat doen. Helpen mogen we haar niet, we betalen haar dan ook een vorstelijke vergoeding van in totaal een euro per dag (samen). Inmiddels hebben we ook onze stadswandeling erop zitten. Hierbij bleek dat het dorp de trotse bezitter is van een maternelle, de plek waar moeders hun teerlingen werpen. In de praktijk hield dit in: een soort van schuur met een bed waar we een moeder troffen met het kroost dat ze net een paar uurtjes geleden had geworpen, moedersziel alleen en geen zuster of wat dan ook die zich om haar bekommerde… De dorpstour leidde ons verder langs veel kinderen, w! aarvan de meeste nog nooit een toubab (=blanke) hadden gezien. Bijna allemaal waren ze door het dolle heen; enkele moesten spontaan huilen vanwege zoiets vreemds. Gelukkig heb ik een paar foto’s kunnen maken met mijn nieuwe speelgoedje, de digitale camera. Voor de meeste kinderen was de aanblik van zichzelf op mijn lcd-scherpje ook iets totaal nieuws aangezien een spiegel in de Afrikaanse binnnenlanden als een zeldzaam fenomeen kan worden beschouwd. Zal best schrikken geweest zijn voor een aantal, toch vonden ze het allemaal erg grappig. Super lieve kindjes (om spontaan mee naar huis te nemen) , waarvan sommigen al op zeer jonge leeftijd één of beide ouders hebben verloren vanwege een ziekte (zoals dat hier wordt gezegd, wat dus waarschijnlijk op aids duidt). Verder deze week kennis gemaakt met de chef de village, zeg maar de oudste dorpsgek die nogal wat aanzien geniet en niet één woord frans verstaat (dit geldt voor bijna alle dorpsbewoners hier dus vandaar dat we ons maa! r aan het bekwamen zijn in het sereh), de leraar van de dorpsschool te genover ons verblijf, en de hele staf van de MEC, de bank waar het hier om draait en wat in feite de rede is voor onze aanwezigheid hier. Wat opvalt is toch wel de degelijke organisatie en de vastberadenheid van de locals hier om er samen iets van te maken. Solidariteit staat dan ook hoog in het vaandel bij ze. De afgelopen dagen hebben we ons vooral beziggehouden met een tijdsplanning en een onderzoeksopzet, en vandaag deze opzet besproken met de projectleiders van PLAN Senegal. De eerste vragenlijsten zijn samengesteld dus het feest kan maandag echt beginnen. Gelukkig niet voordat we komend weekend de hele omgeving hebben verkend, morgen staat er een tour des villages op het programma met als doel ons werkgebied en de bijbehorende gemeenschappen beter te leren kennen. Vanaf volgend weekend zullen we echt weekend kunnen gaan vieren wat wil zeggen dat we relatief vrij zijn om te gaan en staan waar we willen. Nadeeltje hierbij is het feit dat we om uit deze rurale streek te k! omen afhankelijk zijn van PLAN chauffeurs die ons willen transporteren. Inmiddels heb ik in gedachten al wat mooie strandjes gespot, spontaan feestje erbij en het enorme contrast is daar. On verra….. zoals ik hier pleeg te zeggen. Om toch in de lokale sferen af te sluiten nog even het volgende: ’s middags en ’s avonds wordt er dus voor ons gekookt. Elke dag is er het ‘keuzemenu, dwz kip met rijst, vlees met rijst of vis met rijst. Prima bereid ( daar heeft onze vriendin een heuse dagtaak aan) al laat de diversificatie van haar bestaande portfolio nog wat te wensen over. Sarah heeft als vegetarier pas echt een fijne keuze: wortels, navétes en sla, daar valt geen speld tussen te krijgen. Na afloop van dit festijn is het dan ook vaste prik: afella (=lekker), afacha (=super) en afaaga, maar dan alleen als het bordje helemaal leeg is…..

Tot wederhoors!
Thomas

Zal zo ook nog wat foto’s doorsturen die eeb beetje een sfeerimpressie zouden moeten geven…



 

Hallo lieve vriendjes en viendinnetjes,

Tijd voor een mail vanuit een compleet nieuwe wereld , Senegal dus. De ergste culture schock ben ik inmiddels overheen dus nu voor het eerst ff tot bezinning komen om een fatsoenlijk mailtje te tikken. In het kader van de rubriek de maffe Senegalees heb ik nog niet echt bijster veel indrukken opgedaan, wie weet gaat die er in een later stadium alsnog komen. Donderdagavond dus geland in het broeierige Dakar samen met reisgenote Sarah, erg bevlogen en begaan met alles en iedereen en tot op heden een ideale aanvulling op hetgeen ik hopelijk in te brengen zal hebben : Zij spreekt namelijk wel fatsoenlijk frans (verstaan lukt me wel vrij goed) en aangezien ik niet vloeiend wolof spreek is dit dus wel handig. Eerst’e induk : zwart vanachter de tralies en een heel onwennig gevoel wat nog steeds niet echt went moet ik zeggen. De tralies waren overigens de afscheiding waarachter iedereen diende te wachten voor het ophalen. In alle hectiek vonden wij onze chauffeur die ons naar het hotel wist te manouvreren. Dag 1 : micro kredieten , frans, frans, veel mensen allemaal wat voor ons zouden moeten gaan betekenen, en lunchen op zijn senegalees met veelerlei dioppen en n’diayes (de nederlqnse jansen n de vries maar dan nog vaker), dwz graaien in een schaal met daarop veel kip en soort van rijst, buiten elke voorstelling om. De ene collega was getouwd met 2 vrouwen al wilde ie niet zeggen welke leuker was (daar moet je nooit aan beginnen natuurlijk). Behalve dat ze er allemaam hetzelfde uitzien, lijken het allemaal jonge goddelijke negers en blijken ze even later toch al 47. Eentje meende te moeten opmerken dat ik zoiets als 42 was/leek. Ik houd het er maar op dat ie de 2 en de 4 door elkaar haalt. Verder erg vriendelijk, gastvrij, te enthousiast. Ze halen ons binnen alsof wij de verlossers zijn.Vrees dat ik aan dat verwachtingspatroon in ieder geval niet ga voldoen. Twee vergaderingen op een dag, wel allemaal erg goed uitgedacht en georganiseerd. Te veel van dezelfde negers dus, warvan ik dus alleen de achternamen kan onthouden. Gelukkig heb ik mijn secretaresse die het allemaal bijhoudt. We kunnen onze borst nat maken de komende weken: eerst 25 dagen in het ene gat daarna 25 in een ander settlement. Tussendoor worden we af en toe van stal gehald om het een en anderte kunnen ondernemen. We krijgen allebei een aparte kamer met dienstmeid inbegrepen. Ze schijnt te kunnen koken en wassen dus das niet verkeerd.

Inmiddels 1e dagje ertussenuit te pakken gisteren . Slaveneiland, erg indrukwekkend, ile de gouree. Dit was het punt waar volgens de overlevering alle slaven verscheept werden naar Amerika, de nederlanders hebben hier ook nog een dubieuze rol gespeeld overigens. Een indrukwekkende tekst voor de intellectuelen onder ons. Deze tekst stond op een bordje naast de poort met blik op de oneindige horizon: de cette porte, pour un voyage sans retour ils allaient, nos ancetres martyrs, les yeux fixés sur l’infini de la souffrance….

Maar we werden dus meteen een dagje uit genomen door de familie van één van onze contacten. Ook eten daar aanliggend als goden ; we mochten niet eens een hand uitsteken om te helpen. Vandaag voor het eerst een dagje zonder gids, wel lekker dus. Nog maar wat micro-krediet literatuur doornemen… en frans oefenen. Het vakantie gevoel is er dus niet echt al heb ik de eerste zwem meters in l’atlantique al wel te pakken. Heb geen idee hoe vaak ik kan mailen aangezien mijn vertrouwen tav de infrastructurele faciliteiten hier nogal beperkt is. Smsen kan waarschijnlijk wel al krijg ik bepaalde berichten maar liefst 23 keer door . Vanaf morgen zitten we dus ergens in een hutje, ver van de bewoonde wereld: Ik geloof dat een paard met kar het enige voertuig in de wijdev omtrek is. Wel heb ik een sengalees mobiel nummer gekregen : 00221 5657673, weet nog niet of het werkt. Maar eigen mobiel dus ook. Ik ga het voor gezien houden. Hoop iets van jullie te horen.

Veel groeten vanuit Thiès, morgen N’Goundiane (fraai he)

Thomas


 

Volgende Beste vrienden!

Nieuws vanuit het Senegalese front, het heeft even geduurd en ook de nodige inspaningen gekost maar hopelijk blijkt het de moeite waard. Hij is wat aan de lange kant geworden dus bij deze zijn jullie vast gewaarschuwd. Op het moment van schrijven, het is nu zaterdag, moet ik wel blijk geven van enige frustratie omdat we ‘slechts’ 31 uur aan het wachten zijn op iemand die ons vanuit Tassette naar Dakar zou moeten brengen om daar met ons rapport te kunnen gaan beginnen. Gelukkig schijnt de zon, zodat de zonnepanelen ons energie verschaffen om toch iets te kunnen tikken op de laptop en hebben we het password van de haas kunnen kraken dat ie ons was vergeten te melden om vervolgens twee dagen lang zijn voicemail aan te hebben staan. Mijn acceptatie- en tolerantie vermogen groeit hier dan ook noodgedwongen met de dag. Gelukkig hebben we binnen het dorp inmiddels een verhuizing ondergaan zodat we nu in de kindergarten van de communiteit zitten met zelfs een toilet in het gebouw. Ik denk niet dat er mensen in deze communiteit zijn die in deze grote luxe kunnen voorzien.

Maar de afgelopen anderhalve week dus in Tassette, waar we aanvankelijk echt back to basic begonnen zijn, dwz zonder elektriciteit en stromend water. Vergeleken met hier was Ngoundiane echt het paradijs, al heb ik na enig zoeken toch de nodige voordelen van ons verblijf in Tassette tov Ngoundiane kunnen ontdekken, de belangrijksyte ff op een rijtje: er is geen sleutel van de poort, die kan je dus ook niet kwijtraken. Geen matras waar je als in een kuil inligt aangezien je zeg maar op de vloer slaapt. Watervoorziening (ton) is multifunctioneel. Je kunt hier meerdere vliegen in één klap slaan (ook letterlijk door een genocide aan te richten onder de vliegenpopulatie zodra ze zich weer eens met zijn allen op je broodkruimel hebben gestrort) door water te halen voor het toilet, het koken, het tanden poetsen en het wassen. Als je ‘s nachts naar het toilet gaat hoef je niet bang te zijn alleen in het donker: je bent in goed gezelschap op het toilet van vriend kakkerlak en zijn familie, die door het schijnsel van onze old school olielamp (lekker campinggevoel) overal op de muur en het plafond te onderscheiden zijn. Ten slotte hoef je je niet druk te maken over de stroom die af en toe uitvalt, die is er immers niet. Het enige echte nadeel is dat in het kot waar we aanvankelijk gestald werden ik geen oog dicht heb kunnen doen vanwege de hitte, het begrip kamertemperatuur heeft hier zijn geheel eigen dimensie (zeg maar een dubbele). Daar kwam nog bij dat ik een weekje fysiek wat minder was, waardoor het besef in wat voor enorme ‘gewone’ luxe wij in Nederland leven alleen maar toennam. Maar ondanks (of dankzij) al deze ‘voordelen’ is het ook hier weer genieten om te kunnen zien en meemaken hoe de mensen leven. En daar op onze manier voor een klein gedeelte deel van uit kunnen maken. Leuk om deze communiteit, die ook weer door twee andere ethnische groeperingen bewoont wordt te vergelijken met de vorige. Zelfs tussen arm en arm bestaan nog enorme verschillen waar ik zeker nog niet bij stil gestaan had. Het enige Franse woord dat ze hier allemaal kennen is dan ook ‘cadeau’. Cadeaus hebben we niet, een glimlach kunnen ze krijgen en onze goede wil natuurlijk.
Ook hier hebben we de beschikkijng over een meid, die zonder enige twijfel in de categorie ‘schaap’ te plaatsen valt. Verder dan wat laf geblaat is ze nog niet gekomen. Overigens eten we hier prima al hebben we één keer met het schaamrood op de kaken ons eten bijna in zijn geheel laten staan. Gortdroge couscous, zelfs nadat ik het vermengd had met het daarvoor bedoelde lauwe schaaltje melk, bleek echt niet aan ons besteed. Toen ik me later realiseerde dat dit voor veel mensen dagelijkse kost is, moest ik wel een keer extra slikken.... Overigens is de varieteit voor de meeste Senegalezen sowieso niet al te groot, verder dan de 3 nationale gerechten komt men meestal niet. Het feit dat wij met bijna alles in Nederland een enorm scala aan keuzemogelijkheden hebben, maakt ons in dat opzicht in ieder geval extreem rijk tov de mensen hier.

Ons onderzoek heeft hier niet echt de impuls gekregen waarop we gehoopt hadden. Aangezien de beschikbaarheid van het transport nog steeds te wensen overliet (waar we inmiddels al ruimschoots aan gewend waren), leek het me een goed idee om onszelf eens uit te nodigen voor de jaarlijkse budgetverdeling van de program unit PLAN Thies. We wisten dat er een conferentie zou zijn met vertegenwoordigers van PLAN, de bank presidenten en de ‘burgemeesters’ van de rurale communiteiten. In het kader van je eigen kansen creeeren en met het idee dat er altijd wel enkele afwezigen zouden zijn, zijn we toen met ons rugzakje op pad gegaan. Dit jaarlijkse ‘festijn’ dat als een soort beloning gezien kan worden voor de betrokkenen, vond plaats in een tropisch resort aan het strand gelegen waarvan ik niet kon vermoeden dat zoiets bestond op een uurtje afstand van ons Tassette. We werden met open armen ontvangen en kregen ieder een eigen bungalow met alles erop en eraan toegewezen (er bleken inderdaad gasten te zijn afgehaakt). Het feit dat het congres in het Ououlof was deed verder niet terzake. Onze aanwezigheid werd gewaardeerd als afgevaardigden van PLAN Pays Bas. Voor mij persoonlijk was een groter contrast binnen zo’n korte tijd niet denkbaar geweest. Wat me overigens het meeste opvalt van de vergaderingen die ik hier in Senegal heb bijgewoond, is het feit dat men, zelfs als voorzitter van de vergadering, alles gewoon door laat gaan. Mobiele telefoons worden gewoon tot 6(!) keer toe opgenomen, kindjes hangen lurkend aan de tiet, je kunt het zo gek niet bedenken. Zie het al voor me bij ons...

Aansluitend hebben we het weekend benut om een nieuws stukje Senegal te ontdekken: de Sine-Saloum delta. Al liftend, varend, en per kar achter een paard hebben we ons door dit gebied verplaatst. Wel sloeg ons even de schrik om het hart toen een van onze ‘lifts’ een revolvertje te voorschijn toverde uit zijn handschoenenkastje en deze te hand nam. Gelukkig bleek dit slechts beroepsmatig te zijn. In het dagelijks leven was hij als een soort spionnage douanier verantwoordelijk voor de preventie van illegaal smokkelwaar dat Senegal inkwam. Verder behalve het natuurschoon ook nog enkele andere noemenswaardigheden: voor het eerst een neger priester gezien en een kerk hier. Ongeveer 5% van de Senegalezen is katholiek en dat gedeelte bevindt zich met name in deze regio. Op een eiland dat bijna geheel van schelpen is opgebouwd leven christenen en moslims in volledige harmonie met elkaar, zo kan het dus ook meneer Bin Laden en meneer Bush... Verder een prachtige tocht gemaakt op een karretje achter een paard met als hoogtepunt een jochie van 8 die een metershoge palmboom in klom om daar enkele kokosnoten voor ons te plukken en voor ons de ultieme bounty ervaring creerde. Verder de beste Senegalese vis tot nu toe gegeten, de baracuda, waar dat restaurant (tevens ons hostel) ook zijn naam aan te danken had. Op zich niet echt verwonderlijk: dit gerecht was het enige dat op de kaart stond en tevens het ‘plat du jour’ dat voor elke dag gold, dit in het kader van de specialisatie en de ‘learning curve’ vermoed ik.

Overigens hadden we het weekend hieraan voorafgaand ook al een topper gehad. Toubab Dialao, een pitoresque, typisch Senegaless plaatsje dat gelukkig nog niet door het toerisme is ontdekt. Sprookjesachtig hotel, geheel in Tolkien stijl, met uitzicht over de oceaan. Ook nog actief geweest daar, de ondergaande zon tegemoet gereden te paard (in galop, jaja) en op zondag op de mountainbike door het landschap on uiteindelijk op een ongerept strandje neer te vleien. Om Sarah een beetje te blijven prikkelen en op de kast te krijgen, heb ik haar doen voorkomen dat het voor mij net een burgerlijk, zondagmiddag fietstochtje was. Lukte!
Mooie route gefietst, onderweg zelfs nog een varaan gespot, maak je dat ook weer mee. Mijn reputatie als ‘sloper’ heb ik ook weer te gelde gemaakt door de ketting te breken (tegen zoveel kracht is niks bestand natuurlijk). Deze reputatie had al vorm gekregen doordat ik een laptop en panne had geholpen toen ik meende deze wat theewater te moeten geven en te gast zijnde in Dakar tijdens een wilde droom de hele gordijnrails naar beneden had weten te halen, maar dat terzijde. Verder in Tubab Dialao daar nog de broer van de heilige profeet (de maraboet) van Senegal ontmoet. Een geweldig gastvrije, vrolijke en optimistische neger die ons (zonder enige tegenprestatie, wat hier vrij uitzonderlijk is) het hof maakte. Zijn overgrootvader en daar weer de opa van of zoiets (ik weet het niet precies meer) was stamhoofd van de animisten hier op het moment dat de Franse hier kwamen koloniseren. Volgende week gaan we naar het bedevaartsoord Touba, het Mekka van Senegal en hopen we de geschreven boodschap die hij ons meegaf voor zijn broer over te kunnen brengen. Waarschijnlijk zal dit uitmonden in een soort van desillusie aangezien je de paus in het Vaticaan ook niet even een persoonlijk briefje kan overhandigen. We gaan het zien! Overigens ook nog en heuse stapavond meegepikt. Sarah netjes in haar mandje gelegd en met een paar robuuste negers de plaatselijke dorps discotheek (voor zover het deze naam kan hebben) onveilig gemaakt. Niet echt klantvriendelijk daar moet ik zeggen, 35 graden en het presteren om in die hele tent (waar denk ik zo’n 45 mensen waren) nergens een drankje te verkopen. Het enige dat er te koop werd aangeboden waren negerinnen (zelfs voor niks), in het kader van de integratie, huhu... Tsja als je geen geld wil verdienen wordt ontwikkelen wel erg lastig... Maar desalniettemin een geweldige avond gehad met een iets te droge keel.

Verder nog even de moeite van het vermelden waard de ‘dag van de geadopteerde kinderen’ die hier onlangs in Tassette georganiseerd is. Alle gezinnen in de communiteit (ruim 2000) hebben dus een kind dat geadopteerd is door ouders uit het westen. Allen waren uitgenodigd en gelokt met een gratis maaltijd. In dit kader werd de dag ervoor in onze tuin een stier geslacht (door PLAN gekocht), waar als het goed is een foto van doorkomt. De hele dag door werden die ouders en kinderen doodgegooid met sketches over het nut en het werk van PLAN. Uiteindelijk konden kinderen een cadeautje winnen als ze door de microfoon wisten te vermelden wat hun identificatie nummer was, en interessanter, de naam van hun PLAN adoptie ouders en het land waar ze vandaan komen. PLAN Nederland is de grootste donor (voorheen Foster Parents) met als gevolg dus een echo van namen als Slingerland, Alkema, Van de Berg en Van Paesch. Erg geestig om kleine kinderen deze namen op zijn Senegalees uit te horen spreken en ze daarna vol opwinding een plastic bal in ontvangst te zien nemen. Overigens heb ik hier ook een bal aangeschaft, waar onlangs een heuse wedstrijd mee is gespeeld. Voetballende Senegalese negers zijn toch weer heel anders dan voetballende Bolivianen. Bovendien wordt er op een inmense zandvlakte gespeeld waar geen grasprietje te bekennen valt. Qua fanatisme zullen ze niet veel voor elkaar onderdoen en als deelgenoot van hun wedstrijd heb ik de vliegende tackle in al zijn verschijningsvormen mogen bewonderen. Het halve dorp loopt dagelijks uit voor de ‘avondshow’ en het feit dat een toubab daar deel van uitmaakt zorgt voor hilariteit alom, zeker als deze dan in zijn witte kippenborstje het met de ‘ontblote negers’ opneemt tegen de ‘niet-blote negers’. Mooi om eens meegemaakt te hebben. Vanavond weer denk ik (ervan uitgaande dat onze haas ons vast nog wel een dagje laat wachten). Via een van de lokale spelersmakelaars kreeg ik overigens vanochtend al een contract aangeboden... De afgelopen week heb ik dan ook al drie ochtenden kilometers asfalt verslonden, gadegeslagen door stoeten opgewonden en schreeuwende kinderen en wat vee. Ik moet natuurlijk wel mijn transferwaarde in stand houden...

Aangezien PLAN en masse op vakantie gaat dit jaar, gaan we nu dus hopelijk zo snel mogelijk richting Dakar waar we in iets meer dan een week het rapport hopen te kunnnen schrijven en presenteren. Het blijft wel echt vervelend om afhankelijk te zijn van een bepaald persoon (de coordinator, wat een enorme haas is dat zeg...) zoals nu dus het geval. Wachten is vaak het gevolg. Inmiddels is het zondagmiddag, en wachten we dus al twee dagen. Gelukkig gaan we volgens de voorlopige planning (niets is zeker hier) de laatste 10 dagen lekker op reis, in ieder geval nog richting Gambia. De terugreis is nog niet geboekt, maar zal ergens in de 2e week van september plaatsvinden.

Zal proberen jullie nog wat fotootjes mee te sturen. Heb ze in de laagst mogelijke resolutie gezet om jullie mailboxen niet helemaal vol te gooien. Kwaliteit is dus wat minder maar het gaat om het idee. Misschien dat de foto’s via de email van Sarah doorkomen. Geniet in ieder geval van de vakantie voor zover die niet alweer voorbij is en van de rest natuurlijk, waar jullie ook mogen zijn. Veel groeten.

Thomas

 

> Ølnsuh - Wouter

Hey Mensen,

Na Asad’s vermakelijke meels uit de grote appel kan ik vanuit het pittoreske Denemarken natuurlijk niet achterblijven.

Hier in Odense (spreek uit: Olnsuh) gaat alles perfectos. Goede, grote kamer, alles bij de hand, veel interessante mensen, het kan niet op.

Ik ben neergestreken in het uiterste westen van Odense, de studentendormitory genaamd Rasmus Raskkollegiet, befaamd om zijn bar, met wel erg flexibele openingstijden. D.w.z. dat de bar dichtgaat wanneer iedereen vertrokken is. Bovendien zijn er al behoorlijk wat goede feesten geweest in de laatste drie weken. Ook niet onplezierig is dat hier bier geschonken wordt tegen ”Nederlandse prijzen”, 12 kroner alias E1,70, vergeleken met soms 30 kroner downtown, meer dan het dubbele dus. Maar ook daar zijn ze in het weekend een stuk vrijer in sluitingstijden. Tot 6 uur kun je overal terecht. Kan NL nog wat van leren. Overigens is de mindere kant dat je je gezicht hier zondag tot woensdag in het centrum niet hoeft te laten zien. Nagenoeg niks open. Maar goed, dan kunnen mijn Noorse roomie Harald en ik altijd nog naar de bar op nog geen 50 meter van ons appartementje. Je deelt hier je appartement met 1 persoon, mini-keukentje, badkamertje en kasten zijn gezamenlijk. De kamer zelf is eigenlijk verdomde groot, maar dat kan ook optisch bedrog zijn, omdat het erg minimalistisch ingericht is: bed, bureau, stoel en tafeltje. Harald en ik zijn nog steeds op een langdurige, vermoeiende en helaas nog vruchtenloze zoektocht naar een 2e hands tv-tje om onze inboedel te verruimen. Ook hebben we een ”common room” met grote keuken, oven en stofzuiger. Natuurlijk was die van mij weer gesloten wegens slecht onderhoud, maar we hebben hem laten openen, alles schoongemaakt, en als beloning gisteren voor de 5e keer op rij pizza geconsumeerd uit ons gekoesterde oventje. Als buren heb ik, je raad het al, onder meer een Nederlander. Tot nog toe slechts een Nederlander, Marcel, getraceerd, en jawel hoor, hij woont recht tegenover mij. Aan de andere kant woont de Italiaanse clan, met een wel heel klein hondje, of rat, of konijn, we zijn er nog niet uit, maar wat we wel weten is dat er de gehele dag verrassend luide en irritante geluiden uit het beestje komen. We zijn al aan aan het brainstormen over een mogelijk ”ongelukje”. Rattengif, in de oven proppen, kaal plukken en verkopen als Bifi-worstje, het is moeilijk kiezen. Verder veel international studenten hier, dus het is altijd prima toeven in de bar, waar we dan ook altijd te vinden zijn. (Wat moet je ander zonder tv? Ook bewijst de tv zijn waarde maar eens, zonder tv zit iedereen elke avond in de bar bier te consumeren, niks geen slechte invloed dus).

Wat betreft de universiteit, ik zal jullie niet vervelen met technische verhalen over minitieuze verschillen enz. Keywords: Lelijk gebouw (foto’s waren mooier), warrig ingericht, open 24(!) per dag middels pasje, half uur fietsen, råår tøetsenbørd, golfkarretje sjeesen erdoorheen met 40 km/h, bij lunch drinkt meerderheid al bier, boeken tegen woekerprijzen, 16:00 is het gebouw nagenoeg verlaten. Wat verder het vermelden waard is, is dat na twee weken les ondergetekende de lichtgewicht vakken alweer eruit gevist heeft, en allemaal goedgekeurd door de UvT. Bovendien worden ze ECTS-puntgewijs nog rijkelijk beloont ook. Wel verdraaid veel leeswerk.

Wat de vrouwen betreft, moet ik toch bekennen dat ik lichtjes teleurgesteld/niet bijster onder de indruk ben in de Deense vrouwen. Misschien lag mijn verwachtingspartoon te hoog, maar waar zijn alle blonde godinnen? Ach ja, tussen alle internationale studenten lopen ook nog behoorlijk wat vrouwelijk schoon rond. Vooral Duitse, zoals ik van dichtbij heb mogen meemaken. En als Dutchmen from Holland/The Netherlands ben je natuurlijk behoorlijk interessant. Ja, Asad, ook ik heb de Marihuana?-vraag al vaak gehoord. In Kopenhagen zit een park waar je legaal kunt blowen, dus er ligt al een afspraak met enkele Fransen om dat park binnenkort onveilig te maken.

Voetbal stel ik nog even een paar weekjes uit, het kwik wil maar niet structureel boven de nul uitkomen hier. Overigens ga ik binnenkort als de Deense voetbalcompetitie weer begint, natuurlijk wel een paar wedstrijdjes van de plaatselijk trots Odense BK volgen. Het stadion ligt op zo’n 500 meter van mijn residence af, loopafstand dus.

Okay, tot laters allemaal, ik vermaak me hier wel,
ik hoop dat jullie hetzelfde doen in NL, see you…

Wouter

Merlijn 3: Prachtige overwinning op Broekhoven! Sterk onderhandt, JW. Nog ongeslagen in 2003 ook. Euh… moet ik vrezen voor mijn plaats?


 

> El Rey in Madrid - Justus Kox

 

Hallo vrienden, bekenden en familieleden,

Ben nu een weekje weg uit Nederland en het is wel tijd om eens iets van me te laten horen. Vorige week maandag vetrokken met de wagen en de pa van Willem (die gast waarmee ik samen ben voor degenen die dat niet weten) en die heeft ons in twee etappes binnen 15 uur naar Madrid gebracht. Na eerst een nachtje in een hotel te hebben doorgebracht konden we woensdag terecht op de universiteits campus waar we een kamer gehuurd hebben voor de komende maanden. We hebben een behoorlijk mooi kamertje met een keukentje, badkamer en een woonkamer waar ook twee bedden staan. We hebben de zaak al behoorlijk ingericht en de muren al redelijk volgehangen met onze spullen. De mensen op de campus zijn heel aardig voor ons en doen wel redelijk wat stapjes extra voor ons, zeker als ik kom aansukkelen met mijn krukken.

Afgelopen dagen steeds de stad in geweest, wat zo´n 20 minuten is met de bus vanuit de universiteit. Echt een gaaf stadje met veel oude gebouwen, grote parken midden in het centrum en (te) veel horecagelegenheden. Eten doet de gemiddelde spanjaard namelijk niet veel thuis. ´s Ochtends en ´s middags wordt er sowieso buiten de deur gegeten. Ook het nachtleven van Madrid heeft ons al mogen begroeten, en ook dit is een prettige kennismakening geweest. Je hebt hier ongelofelijk veel barretjes en disco´s in het centrum en zeker in het weekend is het enorm druk en erg gezellig.

Zondag zijn we voor het eerst naar een voetbalpot geweest op het hoogste spaanse niveau. Aangezien Real Madrid uitverkocht was zijn we maar naar het ´kleine broertje´ Rayo Vallecano gegaan. Deze volksclub ligt ergens in een achterstands wijk van Madrid, maar druk en gezellig is het daar wel. De helden van de lokale bevolking (en ook wel een beetje van ons) wisten met 2-1 te winnen van het Malaga van Kiki Musampa. Enkele bekende namen van Rayo voor de kenners: Onopko, Bolic en de echte lokale held Mitchel I (Mitchel II bestaat ook nog).

Vanochtend een beetje rondgelopen in Getafe, dat is de voorstad (200.00 inwoners) waar de universiteit is gevestigd, en wat opviel was dat er wel 60 kapper waren en 75 schoenenzaken, dus blijkbaar houden deze zaken de Spanjaard aardig bezig. In de middag hadden we onze eerste bijeenkomst op de uni met wat globale informatie. Het kwam er een beetje op neer dat we deze week alleen maar een intro weekje hebben voor buitenlandse studenten en dat de studie pas volgende week rustig gaat beginnen.

Nou dit was hem dan weer, ik zal jullie een beetje op de hoogte blijven ouden als je het op prijs stelt. Mailen kan natuurlijk altijd op dit adres (justuskox@hotmail.com), maar voor de volledigheid zal ik mijn spaanse adres gegevens even geven

Justus Kox
Residencia ´Fernando de los Rios´
Habitacion 151
Avda. de las Ciudades, 1
28903 Getafe (Madrid)
España

Telefoonnumer 0034 91 77 127 00, dan krijg je een bandje en draai je 151.

Groeten Justus


 

Hallo,

Ondanks dat ik al een hele tijd niet veel meer heb laten horen van mezelf leef ik nog en vermaak ik me nog prima. Dus zal ik even een update geven van mijn belevenissen hier.

Laat ik beginnen bij waar ik gebleven was namelijk half februari. Vanaf toen zijn de colleges begonnen, al moet ik wel zeggen dat het tot en met eind februari relatief rustig was. Er is hier namelijk een introductie periode van twee weken waarin je mag kijken of de vakken je bevallen en vanaf 1 maart moet je je definitieve keuze maken. Ik doe momenteel een vijftal vakken, sommigen zijn makkelijk te volgen andere wat moeilijker. Dit hangt vooral af van de docent. Bepaalde docenten praten namelijk behoorlijk snel Spaans en maken geen of weinig aantekeningen terwijl andere rustiger praten en een beetje presenteren met sheets. Een docent is zelfs aan het roken tijdens college en als je zin hebt kun je gaan wanneer je maar wilt. Het spaans gaat wel steeds beter dus op zich moeten de vakken ook steeds makkelijker worden. Op zich is het ook nog best wel leuk op de universiteit want alle andere buitenlandse studenten komen daar ook steeds naar toe dus is het echt een beetje een ontmoetingspunt, beter als in Tilburg dus. Ik ga dan ook elke dag netjes naar school toe en in de weekenden doe ik wat andere dingen.

Op zaterdag 15 februari bijvoorbeeld naar een super groet anti-oorlog demonstratie geweest waar 1,3 miljoen mensen op af waren gekomen, echt enorm en al die gekke spanjolen helemaal door het dolle heen, zingen en dansen enzo. Was wel leuk om een keertke mee te maken en in ieders geval ook wat grootser dan die nederlandse betogingen op het Malieveld.
Het weekend daarna was Marit deze kant opgekomen omdat je met Virin Express voor 12 Euro naar Madrid kon en die kans konden we natuurlijk niet laten schieten. Het was een heel gezellig weekendje en heb natuurlijk als een volleerd gids haar de stad laten zien (ik kwam wel regelmatig plekken tegen waar ik zelf niet was geweest maar met behulp van een boekje wist ik daar ook nog best leuk over te vertellen).

Maandag ochtend vertrok ze weer en begin het zware leven weer, maar gelukkg niet voor lang want ook in Spanje kennen ze Carnaval! We hebben toen met een groep van 15 uitwisselingsstudenten een trip naar Zuid-Spanje geboekt, want in Cadiz is op zaterdag namelijk het grootste carnavalsfeest van heel Spanje.
We vertrokken op vrijdag middag en kwam in de avond aan in Sevilla. Daar hadden we namelijk een hotel voor de vrijdagnacht. ´S avonds in Sevilla gaan stappen in een grote discotheek en dat was erg leuk. In de ochtend nog even wat van de stad gezien (jaja ´s avonds een vent ´s ochtends een vent!), jammer genoeg niet veel want het is echt super mooi daar, en daarna vertrokken richting Cadiz.

Halverwege hebben we nog een tussenstop gemaakt in Jerez de la Frontera. Daar wordt namelijk sherry gemaakt en we hebben daar nog een rondleiding gehad in een bodega, ofwel een sherry-fabriek. Toen zijn we doorgereden naar Cadiz waar we om 5 uur in de middag aankwamen en begon het carnaval. Wat een feest zeg, anders dan in Nederland maar zeker gaaf. Meer dan een miljoen mensen en iedereen bevindt zich op straat want daar gebeurt het (kan natuurlijk ook wel met 25 graden). Muziek en dansende mensen en iedereen is natuurlijk verkleedt. We hebben doorgehaald tot 5 uur in de ochtend want toen vetrok de bus weer richting Madrid voor een lange zware tocht van 9 uur.

Vorig weekend ben ik naar Salamanca geweest samen met Willem en Rob. Een vriend van Rob studeert daar namelijk dus hadden we mooie slaapplekken aldaar. Salamanca ligt op ongeveer 2 ½ uur rijden van Madrid. Salamanca ligt op ongeveer 2 ½ uur rijden van Madrid en het is dé studentenstad van Spanje. Er wonen in totaal 180 000 mensen waarvan 80 000 studenten. Het is een supermooie stad en er zijn ongelofelijk veel uitgaansmogelijkheden. En wat heel belangrijk is super goedkoop, 1 liter pils kostte bijvoorbeeld 2 euro! Vrijdag en zaterdag zijn we daar gaan stappen en zaterdag overdag ook nog de stad bezichtigd en zondag zijn we weer naar Madrid terugegaan. O´ja de bussen zijn hier echt te relaxted, royal class met leren stoelen, maar drie op een rij, krantje erbij en een koptelefoon voor radio en tv.

Afgelopen weekend zijn we gewoon in Madrid gebleven. Zaterdag was er een of andere voetbalbeurs in de plaatselijke Rai die we met een bezoekje vereet hebben en ´s avonds was het groot Carnavalsfeest op de campus waar we wonen. Wij ons zelf weer verkleden en lekker met de spaanse medebewoners lopen feesten. Het was erg leuk en ook wel goed om op deze manier de contacten aan te halen met de buren. Gister middag de tweede spaanse voetbalwedstrijd bezocht namelijk Atletico tegen Celta de Vigo. Het was niet veel en Atletico heeft ook nog verloren, al met al niet echt de moeite waard dus.

De temperatuur is ook nog aan het minderen. Was het vanaf eind februari bijna 25 graden, momenteel zakt het kwik een beetje weg en moeten de lange broeken en jas weer gezocht worden. Hopelijk wordt het weer snel beter van voor minder dan 20 graden doe ik het niet in maart.

Sorry voor de lange mail, zal de volgende keer wat regelmatiger mailen zodat ze ook wat minder lang zijn, maar ja als er zon is in februari/maart dan ben je als nederlander al snel verwent heb je niet echt veel zin om binnen te zitten.

Groeten en bedankt voor alle mail die jullie sturen, is namelijk erg leuk en zal proberen om terug te mailen,

Justus


 

> Apple$s black Pearl - Asad

 

Hallo allemaal,

Daar is ie dan, de lang verwachte mail van Asadius en zijn avonturen in US of A. Ik zal jullie niet vervelen met een reisverslag, k kan het zeer kort samenvatten: Vroeg, Lang, slecht eten en relaxte films.

Ik werd met open armen ontvangen door de locale BROTHERS. Relaxte gasten trouwens. Toen ze wisten dat ik uit "halland" kwam was de volgende vraag onvermijdelijk: IZ U GOT SOME WEED? En ze waren zo aardig geweest om me maar meteen de toepasselijke "black" list te geven, een must om het hier in de kou uit te houden volgens hun..In het kort is dat een boek met namen en nummers van makkelijke smachtjes.

Ik woon in een comfortable dorm in downtown (in het centrum). We hebben Cable, internet connection (ik heb helas geen computer) en een mega walk in colset. Tegenover me woont STARSKY a.k.a. Sisqo (hij lijkt onwijs op sisqo), die mij al in de eerste avond meenam naar een booty call (aaaaaight) bij wijze van "initiation" (ontgroening) daar kan olof nog wat van leren. Naast me wonen melissa (Bi sexueele vrouwtje, dus een triootje kan nog altijd) en latoya. Ik ben maandag en disdagavond wezen stappen met de gasten van Down tha hall: George (de griekse dekhengst), Pedro(een mexicaanse playa), Damian( Da weed brother) Bubba ( de dikke redneck). en natuurlijk ontbreekt het niet aan vrouwelijke schoon. met name Engelse vrouwtjes zijn er in overvloed.

De campus is NOG groter dan Druten (de metropool waar ik vandaan kom) met een heuse football field, baseball field, soccer field, 2 grote indoor gyms, 5 wolkenkrabbers, een burger king, Een hotel, bioscoop, n paar restauranten en tal van andere gebouwen. dus dat was wel even wennen.

We zijn natuurlijk al een paar keer wezen knallen. dat is bizar hier. ID controle aan de ingang, geen muziek in de kroegen ( als je muziek wil moet je op zoek naar de dichtsbijzijnde jukebox). Wat wel opvalt is dat mensen hier heel aardig zijn. In de bar wordt je spontaan aangesproken door mensen. En ooh ja het is hier zooooooooooo makkelijk om te scoren (en niet zoals in NL alleen zoenen als jullie begrijpe aaaaaaaaaaaaiight). In tilburg zijn dinsdag en donderdag de studentenavond hier is dat alle 7 dagen van week. er is altijd wel een party ergens in town en als international student ben je onwijsss populair.

Wat Voetbal betreft kan ik heeel kort zijn hier. 2 woorden die het spelletje onmogelijk maken: KOU en SNEEUW van allebei niet zo n beetje ook.

Ik verwacht dat jullie onwijss kampion worden maar dat spreekt natuurlijk voor zich. Ik hoop zowiezo op 2de maximaal 3de plaats. Jongens maak me trots.

Nadelen? ja die zijn er ook.Ik en de Brotherz hebben het maar moeilijk met de kou hier(-16). het eten is mega VET, de dorm heeft een eigen dinning hall en daar kun je net zoveel eten als je kan, maar voor een boterham met kaas moet je wel betalen, go figure. maar gelukig biedt de gym uitkomst in dit geval. Want in the spring break gaan we naar Acapulco of cancun met een groep van 10 man. en dat belooft wel wat te worden volgens de gasten.

Ik moet er nu maar mee stoppen want ik ga sporten maar ik mail snel weer.

Dit was Asad From tha EASTSIDE


 

Waz uup My Pipps,

Ja hoor daar is ie weer. Tha Man aka Animal aka Asad meldt zich weer. Ik weet dat t lang op zich heeft laten wachten maar ja ik was zeer druk and. So many places 2 go so many faces 2 c. u dig?

Genoeg bullshit. Het waren weer leuke dagen geweest hier in upstate New York. Ik kan dan ook veilig concluderen dat the US of A goed geweest is voor Tha Brother.

Na een puberale gedrag in de eerste weken heb ik besloten om wat van de cultuur van de mensen hier te proeven. After all ik ben Mr. Mature himself. Anyway, cultuur in dit geval is dan ook de WWR (voormalige WWF voor de echte kenners): juist, wrestling. We hadden geluk want de RAW tournament werd vorige week hier in de plaatselijke arena gehouden. RAW is kort gezegd een stelletje kleerkasten die een soort wrestling marathon houden. als je uit de ring gesmeten wordt dan moet je weg (last man standing ). aanwezigen waren o.a. HULK, THE ROCK en de rest ken ik niet.

Alsof dat niet genoeg was zijn we ook naar THE MONSTERTRUCKS geweest en daar kan ik zeer kort (en krachtig) over zijn, Grote pickups op tractor wielen die zoveel mogelijk kleine autos verpletteren. Zeer hoogstaand artistiek werk.

Genoeg cultuur voor een week. Wat is er nog meer gebeurd? Heb mijn rooster zo dat ik maandag en vrijdag vrij heb. Uiteraad heb ik me niet afzijdig gehouden van het bloeinde nachtleven hier. na de kroegen waren de Discos aan de beurt. Voor t eerst naar een DISCO geweest hier. ooooh man BIZARR. Ten eerste wordt er in elke disco veel R&B en Hip Hop gedraaid, Er is maar liefst 1 trance uurtje in SOMMIGE discotheken, Jullie snappen wel dat het de walhalla is van ASAD.
BLANK EN ZWART iedereen hier heeft ritme. Ja ook the white boys kunnen onwijsss goed dansen, iedereen heeft hier ook baggy clothes en Alle vrouwen shaken hun kont op, wat ze hier, reggae noemen (in NL beter bekend als Bobbeling).

DIT IS ALLEEN VOOR DE GASTEN!!
de vrouwen hier shaken hun kont op elke muziek en als gast zijnde mag je ELKE (vrijstaand) vrouw claimen (lees tegen ze aanrijen, van achteren natuurlijk). Toen ik vroeg $$wat doen jullie man" antwoorden tha brothaz $$aint no shame, just do ur thang$$ naar wat aarzeling heb ik besloten om het maar op te wagen en ja hoor, wat een paradijs. het is gewoon sex op de dansvloer. aaaaaaaaaaight.

Natuurlijk heb ik ook wat aan school gedaan. Dat vooroordeel dat het makkelijk is hier KLOPT. aaaaight, ik ben al de favoriet van de leraren want ik weet gewoon alle antwoorden. ik volg laatste jaars Economics undergratuate vakken en laat ik het zo zeggen; zelfs IBers kunnen het volgen, 4real.

En dan is er nog het fenomeen SUPER BOWL! Vergelijkbaar met een WK/EK finale met oranje als finalist. Pizzas en chicken wings wordt in overvloed geconsumeerd en uiteraad vloeit het bier rijkelijk. Een echte happening. En dan zijn er nog de SUPERBOWL COMMERCIALS. sommige mensen kijken naar de superbowl alleen voor de commercials. Wel coole. Superbowl is trouwens american football finale voor de niet kenners.

In middels heb ik de eerste hollander hier gespot, een of andere mad proffessor ( ik meen het) maar wel een relaxte gast. Hij geeft portugees hier op de Universiteit. ik heb hem bij toeval ontmoet. Hij heeft me uitgenodigd voor een etentje bij zijn familie thuis dus dat komt wel goed.

Met voetbal schiet het niet echt op. als je football zegt denken de mensen aan (american) football. Ik heb inmiddels een tv en het enige wat mij kalmeert is de wekelijkse wedstrijd in de mexicaanse league met als leukste item de commentator. Zo wordt mijn spaans ook nog wat bijgeschaafd.

Ik heb zoveel te vertellen maar ik zal jullie precious time niet verdoen. volgende keer meer nieuws uit the upstate New york baby. EASTSIDE

Asad

ps. Bedankt allemaal voor de mail en sorry dat ik sommige niet terug kon mailen maar ik beloof dat ik dat zo snel mogelijk zal doen.

ps2. zou iemand dit door kunnen mailen aan Jan orthmann en andreas en tanja. thanx.

Shout outs

La Funky familia
My african queen
Lange stengel (aaaaaaaaaaaaaight)
My German connection (loddi doddi)
Geile Kreeke (biaaaatch)
Gaultier, workin on ur project baby
Eve, veel plezier
Robbertinho, waz up B.A.N.
Mona lisa, hoe gaat het daar in mexico
Beenie man, hoe hangt die? (zou je dit door kunnen mailen aan Merl. 3?)
Geheele Merlijn 3
Schoofs, hoe gaat het daar? k heb nog geen telefoon, ik bel asap
Stephen, hoe gaat het daar in memphis player
Warner, alles kits in de lage landen?


 

> Asian - Mark

 

Dag Allemaal,

Ja hoor we zitten eindelijk in Bangkok en dat is ook wel te mrken ook, dit is nu de derde keer dat ik mijn reis probeer in te tikken en elke keer als ik klaar ben dan gooien ze me eruit, dus ik hoop voor jullie dat het nu lukt anders stop ik er namelijk mee, sorry.

We zitten nu aan de khao san Road, dit is de meest toeristische straat van Bangkok en hebben daar een hotel geregeld. Maar voordat we hier zijn gekomen hebben we toch al de eerste problemen meegemaakt, ten eerste kregen we beiden de dag voor vertrek last van buikgriep (dankzij onze goede vrienden Evert en Margot) en stonden we dus ook op schihol niet al te scherp uit onze ogen te kijken, toen we vervolgens wilden inchecken kregn we te horen dat we met deze tickets niet naar Bangkok kunnen, aangezien je in Thailand moet kunnen bewijzen dat je daar niet de rest van je leven blijft en met een enkele reis is dat moeilijk te bewijzen, dus omdat de vliegmaatschappij ons anders niet laat gaan hebben we meteen een enkele reis van Bangkok naar Kathmandu geboekt.

De reis is daarnaast goed verlopen van de tien uur vliegen heb ik volgens mij negen uur geslapen en de rest van de tijd heb ik voornamelijk thee gedronken, eenmaal aangekomen in Bangkok zijn we zo snel mogelijk naar een hotel gegaan en zijn we daar verder gaan slapen.

Groetjes Mark

ps. de vorige keren dat ik deze tekst in tikte was het een stuk leuker, maar ja....


 

Hallo lieve vrienden en familie

Na tien dagen in Thailand te zijn geweest zitten we nu al een paar dagen in Kathmandu. In thailand was het erg leuk, nadat we op het bounty eiland Ko Sanmet zijn geweest, zijn we daarna teruggegaan naar Kosan Road, waar Marcels "oom" ook was. We hebben toen een paar dagen opgetrokken met hem en hij heeft ons het echt bangkok leren kennen. Toen zijn we donderdag naar Kachamburi gegaan, wat leuke foto$s gemaakt van het dodenspoor en de brug over de river kwai. De dag erop met het openbaar vervoer naar het vliegveld gegaan en het vliegtuig gepakt naar Kathmandu....

Na een vier uur reis ongeveer kwamen we aan op het vliegveld in Kathmandu en stonden we in onze korte broek voor het gebouw en kwamen meteen verschillende mensen op ons af om ons een taxi rit te geven naar hun hotel, naar veel schreeuwen en trekken zijn we maar met de meest rustige persoon meegegaan, welke ons naar twee andere personen brachten en we stapten bij hun in. Aangezien de mauoistische bewegingen nog steeds actief zijn moesten we eerst langs een paar leger afzettingen en brachten ze ons naar hun hotel, waar we $3 per persoon moesten betalen, aangezien het al laat was hadden we geen zin om verder te kijken.
De mensen van het hotel waren uiterst vriendelijk maar de volgende dag besloten we toch om verder te kijken naar een goedkoper hotel, aangezien we al gehoord hadden dat het hier heel goedkoop is. De zoektocht naar een goedkoper hotel was op zich niet zo moeilijk, maar iedereen op straat spreekt je aan iedereen wil wat van je en je wordt er helemaal gek van. In ieder geval we hebben nu een hotel en we betalen 125Rps per nacht voor de kamer dat is ongeveer 1,5 Euro voor beiden, dus ik denk dat we het wel redelijk doen.

Nepal, Je moet hier echt een keer geweest zijn, de eerste dag hadden we echt een beetje last van een cultuurschok, al die mensen die of gewoon vrienden willen zijn, e-mail adressen uitwisselen, of proberen iets te verkopen, okee ik ben ook in landen geweest waar mensen aggressief verkopen, maar hier claimen ze je echt. Daarnaast hebben ze de meest afschuwelijke gewoonten, iedereen om je heen vrouwen en mannen halen elke keer hun neus flink op, schrapen hun keel luidruchtig en tuffen dan op de meest afschuwelijke manier voor je neus, of gewoon op straat en dit is iets waar ik echt niet aan kan wennen elke keer horen we het weer en dan moeten we weer lachen. De mensen zijn wel heel vriendelijk, maar uiteindelijk willen ze allemaal wat van je, dus echt oprecht vriendelijk kan je niet echt zeggen.

We proberen nu naar Tibet te gaan, maar dat is ook een verhaal apart, het reisbureau zegt dat de regels verandert zijn en dat het onmogelijk is, een ander reisbureau zegt dat het helemaal niet kan en dat we moeten wachten en weer een reisbureau zegt dat het gewoon kan en dat er helemaal geen problemen zijn, dus het kost nog wel wat tijd om uit te zoeken hoe het precies in elkaar zit.

Ik wil de mensen bedanken voor hun lieve mailtjes, maar ik merk ook dat de mailtjes niet altijd goed gaan, dus wil ik jullie vragen wanneer jullie mij mailen om een copy te sturen naar Marcel, mijn reisgenoot, want blijkbaar komen niet alle mailtjes bij mij aan. Het e-mail adres: Marcel.Verboom@e-mv.com

Groetjes Mark


 

Hallo lieve vrienden en familie,

Zijn jullie al lekker aan het schaatsen, ik hoorde namelijk dat het al vriest, dus het zal wel niet meer zo lang duren of de noren worden weer uit de kast getrokken......

In ieder geval zitten wij nu in Xi$an(waar het kwik ook rond het
nulpunt zit) en waar we gister voor het eerst een echt lekker stukje mals vlees gegeten, hond genaamd, vonden het wel weer tijd worden voor een flinke update:

Zoals in het begin van onze reis als vaststond wilde we graag naar Tibet. Vanuit Kathamndu probeerde we dan ook tibet binnen te komen, maar helaas ging dit niet zo makkelijk. Elk reisbureau vertelde een ander verhaal en sommigen vertelden zelfs dat het nmogelijk is om Tibet over de grond binnen te gaan, want de chinese regering had namelijk net de regels verandert. Het andere probleem was dat je als groep Tibet moet binnen gaan en verlaten, de groepen die naar tibet
reisde gingen ook weer terug naar Kathmandu en wilde juist naar china doorreizen.
Uiteindelijk een groep gevonden die ook vanuit Tibet (Lhasa) naar China wilde reizen, moesten we, om de groep een beetje tegemoet te komen, alleen ons reisschema een beetje aanpassen, in plaats van tibet te verlaten in het oosten (Chengdu) moesten we Tibet verlaten in het noorden (Golmud). Kortom de reis geboekt met zijn vijven (de groep bestond uit twee amerikanen, love couple, een gekke Belg en natuurlijk wij) en we konden gaan.
Na vijf dagen in een jeep te hebben gezeten en onderweg in
verschillende dorpjes te hebben overnacht, hebben we al een goed beeld van de tibetanen kunnen vormen:

- Ze lopen elke dag tientallen kilometers
- Maken gebruik van kleine traktors, paarden of ezels, allen zwaar beladen
- Zijn de meest hardnekkige bedelaars (blijven voor je staan, houden je vast of ze spelen op hun zelfgemaakte instrument en proberen daarbij te zingen)
- Ze zijn uiterst nieuwsgierig
- Ze hebben amper een hele tand in de mond en wanneer dit wel het geval is dan is deze van goud

Ondanks het bovenstaande zijn het zeer vriendelijke mensen en blijven ze altijd lachen, niemand van onze groep heeft nog nooit zulke mensen ontmoet.In Lahsa wordt het echt duidelijk hoe vriendelijk deze mensen zjn, iedereen zegt je gedag en ook hebben ze niks willen ze nog steeds alles met je delen. het leuke is vooral om deze mensen blij te maken en dat je doe je vooral door ze een foto van de Dalai Lama te geven, de tibetanen mogelijk namelijk geen foto$s van de Dalai Lama hebben en deze foto$s zijn dan ook nergens in China te verkrijgen. In een restaurant gaf Francois (onze belgische reisgenoot) een foto aan een klein meisje, wat de dochter was van de eigenares, het meisje was zo blij dat ze aan iedereen (natuurlijk waren er alleen maar tibetanen in het restaurant) de foto liet zien en iedereen pakte even de foto hield deze even boven hun hoofd, als een soort zegening en iedereen bedankte ons wel duizend keer. Dat is echt raar om mee te maken, je bent als toerist in een onderdrukt land, de mensen kunnen geeneens vrijuit praten en wanneer ze over deze verboden persoon praten dan gebruiken ze afkortingen als FTDL, oftwel fourteenth Dalai Lama. Ja Tibet is echt een ervaring op zich. Maar ja na verschillende boedhistische tempels te hebben bezichtigt en de dagen van ons groepsvisum begonnen te tellen hebben we de slaapbus gepakt van LAhsa naar Golmud (dit was trouwens de vierde van December, om een beetje tijdgevoel te geven). Deze slaapbus is ingedeeld in drie rijen, met in elke rij twee bedden boven elkaar en de grootte van de bedden zijn speciaal voor chinezen mensen (50cm breed en 150cm lang). Kortom de busreis duurde ongeveer vierentwintig uur en om het halfuur werd je wakker, omdat je zij pijn deed en moest je je omdraaien. Daarnaast was de weg niet geasfalteerd (praat maar rustig van een -zeer- hobbelige weg) en konden we zelfs onze discman, met antishock, niet luisteren.

Aangekomen in Golmud (waar de lonely planet trouwens gelijk in heeft; een uiterst droevige, stijve, stoffige en typisch chineze stad) begon ons PSB verhaal.
PSB staat voor Public Security Bureau en dit bureau is speciaal voor toeristen (visa en andere reisvisa$s). aangezien wij (onze groep) nog geen entreestempel hadden voor onze zelfstandige visa, wel op onze groepsvisa, probeerde we deze bij de PSB te halen. De PSB in Golmud had deze stempel niet, wat erg raar is voor een grensstad van Tibet, en nadat de PSB-agent naar Xining had gebeld vertelde hij ons dat we onze stempel in Xining konden krijgen. Als groep moesten we toch allemaal die kant uit dus het was nog niet echt een probleem.

Eenmaal bij de PSB in Xining bleek dat een entree stempel helemaal niet mogelijk was en dat we onze groepsvisa moesten verlengen, wat voor ons geen optie was, we wilden namelijk niet bij elkaar blijven. Na een heel gedoe (ambassade gebeld, familie van de Amerikanen die in China wonen) en veel gepraat, kon iedereen een apart visa krijgen. Je moest dan wel een bedrag van 200 yuan pp (25,- Euro) betalen, de Amerikanen zelfs 500 yuan pp en terecht. Kortom iedereen betaalde dit bedrag en na nog wat biertjes te hebben gedronken met onze vriendelijke Belg ging ieder zijn eigen weg. Marcel en ik hadden ons natuurlijk niet van de groepvisa afgehaald, wij hadden geen zin om die smeerlappen van een chinezen nog meer geld te geven( ons visum in holland koste al 35 Euro, dan die groepsvisa $43,- en nu nog een ander visa, bekijk het even) en we dachten we zien het wel aan de grens.

Lanzhou, na twee en half uur op onze derriere te hebben gezeten, probeerde we in te checken bij ons Hotel. Normaliter kijken ze nooit naar ons visum, maar nu moesten we onze groepsvisa erbij pakken en voordat we het wisten hadden we de PSB-agent van Lanzhou aan de telefoon:"Of we even langs wilden komen", vroeg de agent in zijn beste engels. De PSB-agent, CAi genaamd, was een zeer aardige, behulpzame man en legde ons uit dat het toch verstandig is om legaal verder te reizen. Aangezien de rest van de groep van de groepsvisa af was konden we de groepsvisa (waar alleen MArcel en ik dus opstaan) verlengen voor 200 Yuan totaal (dat scheelde ons dan toch weer 200, dan wanneer we dit in Xining hadden gedaan)

Het is nu de derde dag dat we in Xi$an zijn en het is de bedoeling om morgen verder te reizen naar Chengdu. De planning na Chengdu is nog een onduidelijk, door ons PSB avontuur hebben we onze groepsvisa maar met vijftien dagen kunnen verlengen (misschien was het toch beter om een zelfstandig visa te hebben, deze is namelijk zestig dagen geldig) we kunnen dus maar tot de 22ste in China blijven of we moeten onze groepsvisa weer verlengen, over dit laatste zijn we nog uit. Zoals het er nu naar uitziet laten we Hong Kong rechts liggen en trekken we door naar Laos. Tot nu toe kunnen we alleen zeggen dat wanneer jullie meer willen weten dat jullie toch even moeten wachten op de volgende mail.


Liefs Mark

Ps. Bedankt voor al jullie lieve mails en ook al denk je dat je niks meemaakt toch blijven mailen, want ik waardeer het zeer als ik al die dagelijkse dingen hoor, zo blijf ik toch nog een beetje op de hoogte en omdat ik de dagelijkse dingen niet meer meemaak is het toch altijd leuk om te lezen.

Britta- Hoe zijn je sollicitaties verlopen? Ik hoop dat je een leuke
baan hebt kunnen vinden.

Carolien- Ik kwam, voordat Teun het zei, eral achter dat ik je e-mail niet had genoteerd, ik hoop dat het nu allemaal goed is.


 

Sabaideeeeee!!!!

Sorry dat ik zo laat mail, maar Laos is niet zoals de andere landen waar we zijn geweest, in het noorden was helemaal geen internet en in het midden van Laos was het zo duur dat ik dacht ik wacht wel tot ik in de hoofdstad ben en ja hoor plenty of internetpubs.

Dus bij deze wil ik iedereen het beste toewensen maak er een mooi, gelukkig jaar van en let op elkaar. Wat betreft de goede voornemens, ik zit nu in het oosten en dan vergelijk je dat met Nederland en dan is er maar een goed voornemen, vooral als ik terug ben: RELAX er moet meer gerelaxed worden, al die haast waar is die voor nodig, morgen is er nog een dag.

Mijn viering van de overgang van het oude naar het nieuwe jaar was zeer oke. Voor tien dollar hebben we onbeperkt kunnen eten en drinken en dat was echt een droom; in deze twee maanden hebben we nog geen een keer zo lekker gegeten, er was zoveel vlees, malse biefstukjes, lekkere steaks, kip, noem het maar op. Na twee maanden noodels en rijst te hebben gegeten was alleen het eten voor ons al een feest apart. Daarnaast hebben we ook genoten van de nodige biertjes en aangezien we op redelijk wat mensen moesten drinken, waren we om twee uur helemaal afgetankt. Eigenlijk wilde ik nog wel naar een nachtclub, maar toen ik de ogen van mijn reispartner zag wist ik al snel dat het daar niet van zal komen, maakt niet uit het was een geslaagd feest met een gezellige groep (een Brazilliaan, een Amerikaan, twee Franzen waarvan een 42jaar is een oudmannenmodel die nog samen met Cindy Crawford heeft gewerkt en wij)

Ja het is helaas weer een kort verslag, ik was alleen met het lezen van al de mails al drie uur bezig en de tent gaat zo sluiten.
We trekken verder naar het zuiden van Laos, Savannakhet en vandaar uit wat verder naar het oosten, om met onze bungalow aan de watervallen te zitten, even relaxen, al dat reizen is echt vermoeiend, je zult het niet geloven.

Iedereen nogmaals maak er een mooi jaar van, zorg goed voor jezelf en maak je vooral niet druk om mij, ik hou het hier prima uit.

Dikke nieuwjaarsknuffel en kus

Mark

ps. ik kreeg over de mail te horen dat ik meer als een man moest overkomen, niet afsluiten met liefs ofzo, sorry maar ik ben een emotionele jongen en I LOVE YOU ALL en een goed voornemen is ook om dit soort dingen meer tegen elkaar te zeggen, tear tear.


 

Dag lieve vrienden,

Het is een tijd geleden, maar daar ben ik eindelijk weer. Aangezien het reizen steeds normaler wordt, hebben we beiden het gevoel dat er steeds minder te melden is, vandaar dat het een tijd heeft geduurd.

In ieder geval kreeg ik te horen, dat mijn reisschema onduidelijk was en dat sommige mensen het waarderen om via de kaart mijn route bij te houden. Nou pak de kaart er maar bij en we beginnen in China, namelijk de laatste update was in Xi$an. Van Xi$an zijn we zuidwaarts gegaan naar Chengdu. In Chengdu, naar aanleiding van het verhaal van Nick, de zo gevreesde hotpot gegeten, Nick kon namelijk een half uur niet praten. "Hotpot is een ketel vol pepers en hete saus, dat werkt als een soort fondue, stokjes met vlees en groente kan je hierin dippen". Sorry Nick, maar na aanleiding van jouw verhaal hebben we ons te goed voorbereid en viel de hotpot uiteindelijk harstikke mee, eigenlijk een beetje tegen. Van Chengdu naar Kunmin, waar we, voor ons en zeven anderen, voor het eerst hebben gekookt. Wij, met onze grote mond, zeiden in een kroeg dat wij wel wilden koken en voordat we het wisten was er een appartement beschikbaar en zeven meeeters. De volgende dag boodschappen gedaan in een van de grootste supermarkten, je gelooft je ogen niet, emmers vol met padden, schildpadden, vissen, etc.. Alles wat te eten zou kunnen zijn eten ze. $s Avonds een redelijke pasta op tafel gezet en dat haaden onze "gasten" nog nooit gezienof gegeten, maar ze vonden het erg lekker. Kortom een geslaagde avond.

Van Kunmin de grens over naar Luang Nam Tha (Laos) en deze oversteek is ons precies een uur voordat de grens dicht ging en onze visaas niet meer geldig zijn gelukt.

Luang Nam Tha naar Muang Sing, daar de kerstdagen gevierd.

Terug naar Luang Nam Tha en van daaruit naar Luang Prabang gegaan.

Van Luang Prabang naar Vang Vieng, waar we onderweg een aantal lieve dieren dood zagen liggen en aangezien onze instelling is: When you$re in Rome, do as the Romans do!! Hebben we de baby panter, de ratten en de vos laten liggen, maar hebben we de eekhoorn soldaat gemaakt. Om eerlijk te zijn, niet echt een aanrader, vooral de ingewanden smaakten een beetje vreemd.

In Vang Vien een aantal grotten bekeken en toen verder gegaan naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Zoals julie weten hebben we hier oud en nieuw gevierd.

Van Vientiane naar Savannakhet, eenmaal aangekomen een lekker biertje gedronken. Daarna werden we, nog steeds zoekend naar een guesthouse, uitgenodigd om met vijf anderen oude mannen Lao Lao(erg sterke zelf gebrouwde "whisky") te drinken. Daarna door twee scootermuizen naar een goedkoop guesthouse gebracht, maar aangezien wij het nog goedkoper wilden met ruzie weggegaan en uiteindelijk voor 3 euro inclusief avondeten in een huis op de grond geslapen.

Savannakhet, Pakse, Dom Dhet, dit is een eiland in de onderste punt van Laos. Hier zijn we even tot rust gekomen en hebben we de uiterst zeldzame zoetwater dolfijnen gezien, deze zijn 2,5 meter lang (Ja Robbie, we hebben er zelfs mee gezwommen). Wegens vergeten te pinnen, moesten we het eiland vroegtijdig verlaten en zijn we bij Pakse de grens overgegaan.

De eerste stad in Thailand was Ubon Rachtathani. Vanaf hier zijn we begonnen met liften en na eerst drie keer naar hetzelfde treinstation gebracht te zijn, is dit tot op heden echt een succes. We hoeven maar vijf minuten te wachten of we worden al opgepikt.

Van Ubon naar Nang Rong en daar in de buurt een Angkor monument bezocht, de Phanom Rung.

Van Nang Rong naar Phimai en ook hier weer een tempel bezocht, die een voorganger is en lijkt op de Angkor wath in Cambodja.

Phimai, Kalasin, Lam Pao Dam(ik ben benieuwd of die bij jullie op de kaart staat), we wilden een natuurgebied in het oosten bezoeken, zodat we het konden vergelijken met het weten en omdat het hier een stuk minder toeristischer is. Eenmaal daar aangekomen bleek dat we echt in de middel of nowhere waren en dat daar geen voorzieningen waren om te overnachten of we moesten er redelijk voor betalen. We hadden ondertussen al wel gezien dat er een soort feest aan de gang was en gingen daar maar even kijken. Aangekomen op het feest vroegen we of we iets konden eten en aangezien het de vooravond was van een bruiloft werd de tafel bedekt met de meest lekkere dingen. De avond was erg gezellig en we hoefden voor het eten niks te betalen, die dagen zullen waarderen we het meest. Aangezien Marcel min of meer al was uitgehuwelijkt, werden we door zijn toekomstige bruid uitgenodigd om bij haar te blijven slapen. Stel je er maar niet te veel van voor, want we lagen op een verhoging en we hadden en rieten dak boven ons hoofd, maar het was gewoon in de tuin en in de buitenlucht. De volgende dag weer lekker gratis onbeten en een deel van de bruiloft meegepikt.

Lam Pao Dam, Loei en van Loei naar Chang Mai. In Chang Mai, waar het echt te toeristicht is lekker genoten van de westerse invloeden. Bioscoopje geweest(mr. Deeds gekeken en dit was echt een topper, zeker een aanrader), lekker gegeten, wijn gedronken (helaas maar 1 karafje, want de wijn is hier erg prijzig en dat is erg jammer, want ik er achter gekomen dat ik de wijn mis) en hebben we zelfs getennist. Maar ja het feest is afgelopen, terug naar super low budget, want volgens onze laatste controle zitten we nog steeds boven ons budget.

De planning is om hierna naar Mae Hong Son te gaan en daar de langnek mensen lastig te vallen. Daarna naar Pai en dan naar Changrai, om een extra stempel in ons paspoort te krijgen moeten we daar de grens over en weer terug. Hierna zullen we zuidwaarts trekken en ons voorbereiden op de fullmoon party!!

Ik hoop dat alles duidelijk is en zoals gewoonlijk zal het wel even duren voordat de volgende update komt. In ieder geval het beste en de groeten.

Pome chop koon

Mark

ps. bedankt voor al jullie mails, hoe meer hoe beter, desnoods zit ik zes uur achter de computer het blijft altijd leuk om de nederlandse verhalen te horen


 

Dag lieve vrienden en familie,

Je gelooft het bijna niet, maar deze jongen was er bijna niet meer en ondanks dat vele van jullie dat nog geen eens zo erg vinden, leef ik nog steeds, Ha Ha.

Nee grapje, op zich valt het allemaal wel mee, het hoort weer bij de verhalen onder het kopje: How harder the travel the sweeter the memory".

Het verhaal.
Drie dagen geleden wilden we liftend naar Mae Hong Son gaan en aangezien het liften niet lukte vanuit Chang Mai, hebben we eerst de bus gepakt naar een klein plaatsje op weg naar Pai. Vanuit dat plaatsje kregen we al snel een lift van een blanke man en zijn donkere thaise vriendin, die op weg waren naar hun guesthouse, welke tussen Pai en Mae hong Son ligt. Toen we uiteindelijk aankwamen bij hun guesthouse besloten we om daar te blijven, want het zag er echt ongelovelijk uit. Het guesthouse had niet voor niets de naam Wilderness, want het lag echt werkelijk midden in de jungle, geen elecriciteit, alleen een dak boven je hoofd, geen zijwanden, oftewel zo enorm puur. We werden wakker door de ochtendzon die door de laaghangende wolken op ons gezicht viel en nadat we genoten van al het groen en de jungle geluiden zijn we opgestaan.

Rondom dit jungle guesthouse kon je verschillende wandeltochten doen en wij besloten om een tweedaags dagtrip te doen waarbij we overnachten in een klein dorp. Na zo$n vijf uur midden door de jungle gelopen te hebben en echt geen blote kont tegen gekomen te zijn, kwamen we eindelijk aan in het dorpje. In het dorpje werden we hartelijk ontvangen en werd ons meteen eten aangeboden, wat wij gretig accepteerde aangezien wij de gehele dag nog niks hadden gegeten, behalve een appeltje, wat we trouwens nog samen moesten delen ook. Kortom die vrouw pakt wat hout bij elkaar en maakt een mooi kampvuurtje, waarop zij ten eerste de rijst klaar kookt en terwijl de rijst afkoelt, werd in de roerbakpan de groente klaargemaakt worden. Om even een duidelijk beeld te geven, we zitten dus in een klein hutje op palen, alles van hout en in het midden van de hut een plaat waarop het vuur wordt gemaakt, hoe bedoel je terug naar de middeleeuwen. Na het hele huis leeg te hebben gegeten en met veel moeite met het hele dorp te hebben gepraat zijn we na onze vermoeide looptocht, naast het kampvuur, in een diepe slaap gevallen. De volgende dag na wederom een flink ontbijt en de vrouw des huizes, die ons trouwens van alles probeerde te verkopen, een flinke fooi te hebben gegeven, waren we weer vroeg op pad. Na weer een aantal uren lopen en een keer de verkeerde routen te hebben gepakt, kwamen we eindelijk uit bij de grotten. Het mooie van deze grot is dat wanneer je de grot helemaal doorloopt, wat ongeveer een anderhalf uur duurt, je aan de andere kant van de berg uitkomt. Dus na eerst de grootste grot bekeken te hebben, bleek volgens ons plattegrond dat er twee grotten moesten zijn welke 50 meter hoger en zuidelijker van de grote grot zit, waar we in moesten om aan de andere kant van de berg te komen. Aangezien wij nooit zin hebben om om te lopen, zijn we tegen de moderrige helling van de zijkant van de berg gaan klimmen. Na veel vloeken, verschillende keren onze "sandalen" opnieuw vastmaken en levensgevaarlijke taferelen stonden we voor de keus of de makkelijke route naar een grot of nog een helse klimpartij naar de andere. Ik was natuurlijk voor de helse klimpartij en na het spelletje schaar, vuist of papier gespeeld te hebben, won mijn grot en dat heb ik geweten ook!!!

Na dus weer een helse klimpartij kwamen we aan bij de grot, waar we voordat we de grot binnen gingen eerst nog een mooie foto hebben gemaakt van het uitzicht. Eenmaal in de grot bleek dat we een donker gat in moesten en waarneer we naar beneden schenen met onze zaklampen leek het zo$n vijf a zes meter diep. Met behulp van een bamboeladder, moest het donkere gat betreden worden. Kortom aangezien het mijn grot was mocht ik als eerst van de ,niet zo sterk uitziende, ladder af. Na nog geen twee treden begaf de ladder het en viel ik op mijn rug in de donkere grot. De schrik was er meteen, met mijn handen zocht ik om me heen naar mij zaklantaarn en naar mijn tanden, want ik merkte dat mijn onderste twee tanden door mijn zaklamp eruit geslagen waren. Naar Marcel schreeuwde ik: "Mijn tanden, mijn tanden", waarop Marcel antwoorde dat ik daar zo snel mogelijk vandaan moest gaan, want er stond meer bamboe op het punt te vallen. Met veel moeite klom ik overeind en zag het hout hangen, Marcel schoof het andere hout ook naar beneden, zodat het niet meer op mijn hoofd kon vallen. Ondertussen merkte ik dat mijn ondertanden nog in mijn mond zaten, maar ongeveer negentig graden naar voren ten opzichte van de andere tanden, dus aan de ene kant was ik nog opgelucht. Hierna teruggegaan in de duisternis en met behulp van de waterbestendige lucifers, die echt klote aan te krijgen zijn, bedankt Niels en Lidy, gezocht naar mijn zaklamp, helaas tevergeefs. Uiteindelijk besloten om via de wand terug te klimmen en zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan. Het omhoog klimmen klinkt makkelijker dan het is, maar dankzij de hulp van Marcel heb ik het gehaald en ook daar was ik weer blij om. Het enige wat me dwars zat, was dat me tanden nooit meer goed zouden komen en mede daarom vergat ik de pijn in mijn rug. De reis terug door de jungle ging redelijk snel, want ondanks dat ik bij elke afdaling moest zitten want ik kon me rug niet bewegen, had deze enorme rambo nog steeds de scherpheid en slimheid van een vos, waardoor we een shortcut namen naar de weg, wat ons nu maar een uur duurde.

Eenmaal op de weg(een zandweg, midden in de jungle, waar je bijna niet kan keren) stond er een auto met meerdere thaise mensen van het dorp dichtbij. Toen we die mensen probeerden uit te leggen wat er was gebeurd en mijn gebit liet zien, begonnen ze allemaal te lachen en fallang (een minder positieve naam voor blanke mensen) te roepen en wilde ze 400 bat hebben om ons naar ons guesthouse te brengen, wat ongeveer een halfuur rijden is. Ondanks dat dit niet veel geld is, ongeveer 10 euro, kon ik het niet accepteren de manier waarop ze lachten en zijn we doorgelopen. Na ongeveer anderhalf uur lopen is Marcel naar de grote weg gerend om een auto tegen te houden. De auto$s zijn daar helaas erg schaars en het duurde weer enige tijd voordat we een auto hadden en bij het guesthouse aankwamen. Van het guesthouse naar het ziekenhuis in Mae Hon Son gegaan en daar meteen naar de tandarts. Eenmaal in de stoel van de tandarts kwam de tandarts aangelopen en zoals in heel Thailand (je word er zelfs voor gewaarschuwd) was de tandarts een Ladyboy, ongelovelijk!! Marcel en ik moesten natuurlijk een beetje lachen, maar aan de andere kant weet je al dat het verkeerd zit en dat we naar Chang Mai moeten. En ja hoor ons vermoeden werd bevestigd, want het eerste wat hij/zij zegt:" Je tanden moeten eruit" . Waarop ik natuurlijk vroeg of het niet beter was om een foto te maken en dat vond "ze" wel een goed idee, duhu!! Na de foto waren er twee mogelijkheden, eruit halen of naar Chang Mai vliegen en door een specialist laten behandelen. Dat laatste natuurlijk gedaan en na een vlucht van twintig minuten, werden we daar door de ambulance opgewacht en konden we meteen naar het ziekenhuis. De tandartse daar oogte al meteen een stuk professioneler en na zes verdovingsspuiten, waar twee op mijn verzoek waren, drukte ze met haar blote handen mijn tandjes even terug en noemde ze mij tot drie keer toe een grote jongen. Blijkbaar omdat ik zo$n aansteller was. In ieder geval weer een mooi draadje op mijn tanden en ik zie er weer uit als nieuw!
Na de tandarts, door de verpleger, in mijn rolstoel (had geen zin om zelf te lopen en mijn nek deed pijn) naar de eerste hulp gereden en daar nog een paar foto$s gemaakt van mijn nek en rug en uiteindelijk met een doos vol medicijnen, door wederom de ziekenwagen naar ons guesthouse gebracht.

Vandaag terug geweest bij de tandartse en maandag mijn eerste
afspraak, want dan worden mijn tanden dooboord en krijg ik een
zenuwbehandeling (zoals zij het zegt, worden mijn zenuwen eruit
gehaald).Kortom weer een aantal dagen in deze hoerenstad, sorry voor mijn taalgebruik, maar hier loopt echt geen fatsoenlijke vrouw rond of zie je niet een oude viespeuken met een leuk, fijnmazig (volgens Marcel correct nederlands) meisje lopen. Mede de reden dat we proberen morgen naar Changrai gaan en vandaaruit naar de grens om ons paspoort te verlengen, want daar is het heel goedkoop.

Ik hoop niet jullie erg zijn geschrokken, maar ik ben weer helemaal de oude, vandaag al een pizza op (ik moet wel kleine stukjes afscheuren en heel voorzichtig kauwen, maar als Mark trek heeft dan moet er gegeten worden en niet zoals gister alleen maar soep!) en ik heb redelijk wat verschillende pillen tegen de pijn.

Nou mensen dat was het dan weer tot de volgende keer, met weer nieuwe leuke en spannende verhalen van Marcel en Mark.

Doeiiiiii

Mark.

ps. mijn speciale dank gaat uit naar mijn reisgenoot en vriend genaamd Marcel Verboom, want zonder hem zat ik nu waarschijnlijk nog steeds in dat donkere gat. Thanks buddy.


 

Dag allemaal,

Momenteel zitten we in Malaysia, in de plaats Malacca, misschien voor sommige bekend, want Nederland heeft hier namelijk redelijk geschiedenis geschreven. Helaas door de franse bezetting moesten we de administratie overlaten aan de Engelsen en hebben we uiteindelijk Mlacca geruild voor Jakarta. Het leuke aan deze plaats is dan ook dat ze een echt welgenaamd stadhuys hebben en we hebben een flinke molen gespot.


Na deze mooie geschiedenisles wil ik verder gaan vanaf Changmai, want daar eindigde de vorige update. Vanuit changmai zijn we verder gegaan naar het zuiden, waarbij we eerst een weekie in bangkok hebben gezeten. Een week is zeker lang in die rookstad, maar Marcel moest op zijn rode schat wachten uit Nederland, want die had zijn schoenen voor hem meegebracht. Die week hebben we ons ook zeker vermaakt, we hadden een groep thaise vrienden ontmoet en die hebben ons bangkok leren kennen, kortom karaoke!!

Nadat Marcel zijn rooie schat fatsoenlijk had bedankt voor de schoenen, zijn we eindelijk naar Ko Tao gegaan, het duikeiland. Hier droomde we al de hele tijd over, want we keken erg uit naar iets actiefs. Ko Tao was dan ook zeker geslaagd, drie dagen van een gekke half Indonesisch, hollandse instructeur les gehad en toen onze paddi gehaald. Wat betreft het duiken, het is echt een aanrader, het is super mooi, de meest fantastische beesten en planten gezien, er gaat een nieuwe wereld voor je open!! Natuurlijk helemaal verslaafd aan het duiken hebben we heel even overwogen om de advance cursus te doen, zodat we op een diepte van vijfendertig meter, echt gek kunnen doen, maar helaas is het duiken niet echt goedkoop, dus zat dat er niet in, wie weet misschien in Indonesie. Op de foto$s die zijn bijgevoegd kunnen jullie ons bewonderen in duikuitrusting, helaas aangezien het een zeer goedkope duikschool was, moesten we op de kwaliteit van de brillen een beetje inleveren, maar ja uiteindelijk raak je daar wel aan gewend. Van Ko Tao naar het party eiland Ko Pangang gegaan, om daar de fullmoon party mee te pikken en temidden van vijfduizend mensen zijn we flink uit ons dak gegaan. Helaas niet zo erg uit ons dak gegaan als we wilden, want de bekende bucket had me de dag ervoor al genekt. In ieder geval een leuke ervaring en voor de gabberpieten zeker een aanrader.

Van Ko Tao naar Ko Samui, waar we na een flinke scootertocht een rustig en goedkoop hutje vonden en waar ik voor de zoveelste keer ben bestolen van de meest stomme dingen, ik weet niet wie er stiekem achter me aan zit, maar het begint echt vervelend te worden; Het begon in Laos, waar ik mijn korte broek buiten had gehangen om te drogen en de volgende dag was die weg, toen in de bus naar vientiane stelen ze mijn portemonnee, okee deels mijn eigen fout, dan in Vientiane heeft een stomme backpacker dezelfde slippers als die van mij, alleen die van mij zijn natuurlijk van een betere kwaliteit, dus wanneer die uitcheckt neemt die mijn slippers mee, waardoor ik de hele tijd zwarte voeten krijg van zijn slippers. Dus eenmaal op Ko Samui hebben we beiden onze soort sarong (doek)en onze slippers buiten staan/hangen, zijn de volgende dag mijn sarong weg en die stomme zwarte slippers, terwijl de spullen van Marcel er nog leuk zijn. Ik weet echt niet wat ik er van moet denken???? Maak jezelf bekend!!

Na de boot te hebben gepakt om van het eiland af te komen zijn we weer vrolijk gaan liften, wat niet echt een succes was, het duurde namelijk wat langer dan normaal. Dus besloten we maar om een keer met een truck mee te gaan en die rijden sloom, een gemiddelde snelheid van zestig km per uur, kortom een afstand van 250km afgelegd in vier uur, we waren echt blij toe we eindelijk in Hat Jay aankwamen. De volgende dag de bus naar de grens van Malaysia gepakt en eenmaal de grens over meteen een lift te pakken. In een soort suzuki alto hebben we ons opgevouwen en gas op de plank en met gas op de plank dan bedoel ik dat die voet er ook niet vanaf komt ook, het was zelfs zo dat hij soms zijn spiegel inklapte, zodat hij alsnog kon inhalen. Maar ja ze hebben ons heelhuids bij de pont gebracht, dus van daaruit de oversteek gemaakt naar Penang, Georgetown en daar kregen we de eerste indrukken van Malaysia. Nu kan ik ook wel zeggen, na meerdere plaatsen in Malaysia bezocht te hebben dat Malaysia een leuke miks is tussen Chinezen (ongeveer 50%), Indiers (10%) en de Maleiers. kortom veel afwisselend eten en elke straat heeft wel weer wat anders. Daarnaast is het een moslim land, dus in de avonden is er weinig te beleven en lopen er vele mensen met hoofddoeken rond. Daarna een poging gedaan om liftend naar het Nationale park Taman Negara te komen en helaas was dit wederom niet een succes, in eerste instantie wel een lift te pakken, maar later ging er blijkbaar niemand meer dezelfde richting uit en moesten we in een onbekende plaats overnachten. De volgende dag weer vroeg in de veren en hebben we de bus maar gepakt. Eenmaal aangekomen in het park bleek het een enorm toeristisch gebeuren te zijn, terwijl we eigenlijk hoopte op buiten slapen, vuurtje maken (zelfs net een pan gekocht) en lekker naakt zwemmen in de rivier. Ondanks de vele toeristen, hebben we toch een geslaagde jungletocht kunnen ondernemen. De eerste dag in het gebied rondgelopen, waar het verantwoord was om zonder gids rond te lopen en toen aan het eind van de dag de oversteek gemaakt, naar het gedeelte waar het niet verantwoord is om zonder gids rond te lopen, maar volgens de reisorganisatie konden we daar in een hide (soort uitkijkpost) overnachten, maak je maar geen zorgen mam! in de Hide stonden wel bedden, alleen geen matrassen, dus hebben we lekker op de planken geslapen en het was $s avonds echt fantastisch, al die geluiden, vuurvliegen, zeker leuk. De volgende dag alsnog onze gewensde naakte ochtendduik in de rivier gemaakt en toen, sorry mam, toch even stiekem wezen kijken in jungle waar het beter is om met een gids te gaan. Na drie uur in de jungle te hebben gelopen en waarna meerdere bloedzuigers zich op mijn voet hebben genesteld, hebben we maar besloten om dezelfde route terug tenemen, want we vonden het toch wel erg lang duren, voordat we op het punt aankwamen, waar we volgens het punt op onze kaart moesten zijn. Dit is echt iets wat we normaliter nooit doen, dezelfde route teruglopen, van die val partij blijkbaar toch wel iets geleerd. Bij deze nog even een Maleise tip:

Never go in the jungle without your sigarettes en dat heeft niks te maken met het feit dat de meeste Maleiers drie pakken sigaretten per dag roken, maar dat wanneer je een bloedzuiger van je lichaam af haalt, dat het dan enorm gaat bloeien (bloeden) en dat je dan wat tabac erop moet doen en dan stopt het bloeden.

Na niet echt hele bijzondere dieren te hebben gezien zijn we verder gegaan na KL en op de weg ernaartoe hadden we de ultieme lift te pakken. We konden met hem meegaan naar KL, maar we moesten wel even met hem mee naar zijn zus, om de kinderen te zien, want die vinden het natuurlijk prachtig twee van die blanda$s. In het huis van zijn zus was zijn moeder ook en je weet hoe oma$s zijn, altijd even lief en zorgzaam, dus voordat we het door hadden stond me daar toch een lekkere maaltijd op tafel; nasi goreng met inktvis en garnalen, een paar extra gepeperde eitjes, wat groente en als afsluiting een lekker ijsje, ongelofelijk. Wij waren helemaal gelukkig en in die waas vertelde we haar, dat we nog nooit zo lekker hadden gegeten, waarop ze haar adres gaf en wanneer we daar in de buurt zijn, dan moesten we maar langskomen en dan worden we pas echt verzorgd, want zelf was ze niet helemaal tevreden over de maaltijd. Toen de man van de zus thuiskwam (die blijkbaar een heel belangrijk persoon achter de premier moet zijn) heeft hij ons naar een goedkoop guesthouse gebracht en is het einde van de ultieme lift.

KL is tot op heden de stad van mijn dromen, zoveel verschillende stijlen van architechtuur en dan ook nog eens de Peronas twin-towers (het hoogste gebouw van de wereld, 521mtr boven de zeespiegel). Naast de diversiteit aan gebouwen is er weinig te beleven, maar als je van gebouwen houdt, dan moet je hier zeker naartoe gaan. Dus zet hem maar op je lijstje.
In KL ook meteen onze goedkope accomodatie voor Singapore veilig gesteld, we hebben het reizen echt helemaal onder de knie. We zaten ergens te eten en toen kwamen we in gesprek met een singapoorse juffrouw, van ongeveer veertig jaar, en in dat gesprek gaven we aan dat we maar heel kort daar konden blijven omdat het te duur is. Dit vond ze erg jammer en nodigde ons uit om gedurende ons verblijf in Singapore bij haar te logeren, nou ja daar zeggen wij geen nee op. Dus adres en telefoonnr. uitgewisseld en dan zullen we eens even kijken of ze een luxe appartement heeft.

Momenteel bevinden we ons in Malacca en morgen gaan we een dagje sightseeing houden, tot op heden hebben we dat nog niet gedaan, want het is echt te heet en we hebben al zoveel steden gezien, dat de nieuwsgierigheid een klein beetje minder is geworden. Zondag zullen we Malaysia verlaten en gaan we naar Singapore het is nog even afwachten wanneer we precies Indonesie aandoen.

Dat was de update wel een beetje, helaas heb ik daarnaarst iets minder nieuws, want Marcel is door mijn verhalen over studeren gaan nadenken wat hij precies na zijn reis wil gaan doen en hij is tot de ontdekking gekomen dat hij ook graag wil gaan studeren. Aangezien hij het eerst volgend schooljaar wil beginnen aan zijn studie is het beter om na Indonesie al naar huis te gaan en te gaan werken, zodat hij dan genoeg poen heeft. De kans ziet er dan ook erg groot naar uit dat hij naar anderhalve maand terugkeert naar het land onder de zeespiegel, echter is er een kleine kans dat hij doorgaat naar Australie en daar ongeveer drie maanden a viermaanden gaat werken. Hierover later meer.....

Het betekent dat welke beslissing Marcel ook maakt onze wegen scheiden, want ik ga zeker naar Australie en nadat ik daar een maand gewerkt heb, trek ik verder om meer van het land te zien. jullie hoeven jullie niet ongerust te maken, want naast de vele nadelen brengt dit ook voordelen met zich mee, vraag je maar eens af met wie ik nu de kamer moet delen, ha ha!!

Dit was dan de update, het is ook maar goed dat ik stop want ik begin een beetje flauw te worden en ik heb echt zin in fried noodles, ik zit denk ik te lang achter de computer.
in ieder geval, let goed op jezelf en op elkaar. (bron Jerry Springer)

dikke kus, en een hele lieve dikke stevige knuffel,

Mark.
ps. bedankt voor alle mails and we keep in touch.


 

Horas,

He, he eindelijk vakantie, dat reizen gaat zeker niet in de kouwe kleren zitten. Redelijk afgepeigerd (pusi ah) kwamen we op Bali aan, maar ik kan nu wel zeggen dat we weer bij gekomen zijn, de nodige dagen "rust" heeft ons goed gedaan. Lekker appartementje, goed westers eten, we vinden namelijk dat we dat wel verdiend hebben na bijna zes maanden rijst en noodles, een leuk zwembadje (ondanks dat we daar officieel niet mogen zwemmen) en natuurlijk het strand en de zee. Kortom een betere afsluiting van ons gezamelijk avontuur kan niet.

Maar om jullie weer helemaal op de hoogte te brengen hoe we hier zijn gekomen, gaan we terug naar Singapore naar onze "sugarmama". We hebben namelijk bijna een week in Singapore gezeten en zonder haar was dat zeker niet mogelijk. Ze had een klein apartementje, wat ze deelde met haar 1 tandige tante en waar we in de woonkamer op de grondsliepen. In eerste instantie waren we heel blij dat we daar konden overnachten, maar al snel werd ons duidelijk dat gebruik maken van iemands gastvrijheid niet altijd zo makkelijk is. Eve onze sugarmama is een juffrouw midden veertig en redelijk eenzaam, naast haar baan heeft ze geen andere bezigheden en kijkt twee keer per dag haar hotmail. Doordat ze dus eigenlijk nooit aandacht krijgt overdrijft ze wanneer ze dit kan krijgen. Dit resulteert in kinderachtige buien als keihard giechelen, schreeuwen door het huis heen dat wij moeten komen omdat er iets grappigs op de tv is en de meest onzinnige vragen stellen en dan nog geeneens wachten op het antwoord maar er zo gebruik van maken dat ze haar eigen verhaal kwijt kan. Om echt eerlijk te zijn, ik had het echt zwaar, ik denk dat ze mij ook een stille in zichzelf gekeerde jongen vond en jullie kennen mij... kortom wat ik tijdens deze reis heb geleerd is er toen ook echt uitgekomen geduld, soms is het beter om je mond dicht te houden dan open te doen, maar het was me wel elke keer een opluchting als we samen (Marcel en ik) op straat waren zonder haar. Want aangezien ze een of andere onsteking op heuphoogte net had opgelopen (wat ze natuurlijk dolgraag aan ons liet zien) kon ze gelukig niet elke keer mee. Maar ja de positieve kanten waren er ook, wanneer we "thuis" kwamen stond het eten klaar en dit waren lekkere chinezen gerechten (aangezien ze ook van chineze afkomst was, wat niet gek is, 77% van de bevolking is chinees). Daarnaast hoefden we niet te betalen voor accomodatie en eten en daartegen hebben we haar een leuke, minder saaie tijd bezorgt. Maar ja uiteindelijk blij dat we weg waren, toch bedankt voor de gastvrijheid Eve.
Wat kunnen we van Singapore zeggen? Het is echt een gaaf juppe land, het is er redelijk duur, duurder dan Nederland, er wonen veel rijke mensen en als je gaat stappen, dan weet je waarom het een juppe land is. Daarnaast zoals bekend over Singapore is het echt schoon, het ziet er antastisch uit, niet dat je meteen een boete krijgt als je op straat spuugt, maar je ziet het buiten Chinatown bijna niemand doen. we zijn ook even wezen kijken in the Holland village, wat eigenlijk niks met Nederland te maken heeft, of je moet de link leggen met tussen de kasten van een huizen met die van nederland, maar helaas geen geschiedenis of dat er alleen maar Nederlanders wonen. Daarnaast heeft de engelsman Raffles in Singapore geschiedenis geschreven, hij heeft namelijk van Singapore een wereldwijde handelstad gemaakt.

Tijd om door te gaan naar Indonesie, waar we door verkeerde gegevens te hebben doorgekregen moesten overnachten op het eiland Batam en meteen een goede indruk hebben kregen hoe het goedkoopste hotel van Batam eruit ziet, de volgende dag met naweeen van de bednucks de boot gepakt naar Medan en de boottocht was wel geslaagd. De ruimte waar je slaapt staan ongeveer honderd bedden, die tegen elkaar aan staan, zodat je lekker tegen je buurman kan uitademen, daarnaast blijven de lampen aan en nadat ik met verschillende grootmeesters had geschaakt viel ik in slaap met mijn rugzak omarmend. De volgende dag weer om vijf uur wakker, want dan willen de moslims bidden en ondanks dat ze hier een aparte ruimte voor hebben, zijn ze zo sociaal om de rest ook te laten weten wat ze zeggen, normaliter slaap ik hier wel doorheen, maar op een boot is dat toch anders.
In medan aangekomen, kregen we meteen een goede indruk van de indonezen die daarna ook niet meer is weggegaan; lief ogend, maar listig, kortom sneeky, sneeky (voor de degene die Mister Deeds hebben gezien) in ieder geval, we kwamen van de boot af en wilde meteen doorgaan naar Bukit Lawang en een meid wilde ons wel helpen en vertelde dat iets verderop de taxi$s goedkoper zijn en dat ze dezelfde richting op moest. Eenmaal daar aangekomen, bleek dat de taxi$s helemaal niet goedkoper waren en aangezien wij toch gewend zijn te wachten, het is immers maar 38 graden, waren we niet van plan meer te betalen. Voor haar duurde het allemaal te lang en gaf aan dat ze zelf wel wilde betalen, kortom wij in de taxi en eenmaal aangekomen op de plaats van bestemming bleek het haar huis te zijn en moesten we alsnog het gehele bedrag aan de taxi betalen. Wij redelijk over de zeik, maar om het goed te maken bood ze aan dat we bij haar konden douchen en met die blik in haar ogen zoals zij het zei en we daarvoor eerst haar zus ook nog hadden ontmoet werden we nog even in twijfeling gebracht, maar natuurlijk gewoon met het openbare vervoer naar het station gegaan om daar de bus te pakken naar Bukit Lawang en haar de koude douche gegeven.
In Bukit Lawang een vijfdaagse jungletocht gedaan en dat was wel een hele mooie ervaring, naast de oerang oetangs, andere apen en de reuze hagedissen, hadden we ook bijna een tijger gezien, we hebben er min of meer aan geroken....
Na een kleine week bukit zijn we naar Lake Toba gegaan, waar je voor 1 euro een bungalow tot je beschikking hebt en die ligt ook nog aan het water, een betere prijs kwaliteit verhouding hebben we tot op heden nog niet meegemaakt. Op dat eiland ook nog een flinke fietstocht gedaan, naar de hotsprings, wat bij elkaar negentig kilometer was en toen ik eenmaal van de fiets afstaptte toen merkte ik het ook wel, min of meer zakte ik even door mijn knieen heen. Mount Promo was de volgende plaats en zeker niet te missen, aantallen jaren geleden is daar een vulkaan uitbarsting geweest en je kan nu het maanlandschap bewonderen, erg mooi en indrukwekkend.
o ja voor Mount Promo zijn we in Solo geweest, waar we een erg mooie kamer hadden met een zeer relaxe zwembad, we moesten er dan ook iets meer voor betalen, maar dat mag ook. Helaas was ons doel om ook van de bedbucks af te komen, maar helaas is dat niet gelukt, me voeten jeuken nog steeds een beetje.
Bali, zoals in het begin al beschreven staat zijn we op Bali lekker bijgekomen en toen ik begon met deze mail zat ik ook nog op Bali, maar het verhaal gaat verder.....
26 april afscheid genomen van mijn beste maat en reisgenoot van de afgelopen zes maanden, vanaf nu moet ik het helemaal zelf doen. Na de nodige tranen, elkaar dan ook werkelijk losgelaten en ben ik het vliegtuig in gestapt. Bedankt Hammie, the claw is with you..

Darwin, meteen een heel ander land, alleen voor de bus naar mijn hostel moest ik al $7,50 betalen, afzetters. In het hostel meteen wat vrienden gemaakt en ben van daaruit met een Amerikaan en een Nederlander naar Kakadoo national park gegaan. We (de nederlander Matthijs genaamd, we kennen elkaar ergens van, maar we weten niet van waar!!!) hebben namelijk een vette bak gekocht, de prijs laten we even achter wegen, maar de naam van de car kan ik alvast vertellen: It$s a Tiger!!! Kortom in Kakadoo de fourwheel track met onze ford falcon gedaan en uiteraard, geen problemen. Aan het einde van de track een enorme warterval bewondert en toen verdergegaan naar Alice Spring, waar ik me momenteel bevind.
Even kort mijn bevindingen over Australie:
- Het is duur, maar zolang je op campings overnacht en je maaltijdenboven het campvuur maakt, moet mijn budget te halen zijn.
- Crocodillen, zijn echt waanzinnige dieren, maar na eenmaal naast een beekje te hebben gelegen waar een bord bij staat, pas op voor de crocodillen, slaap ik voortaan toch maar iets meer van de kant, want ik was toch redelijk bang, ik heb ook geen tent.
- Mijn reismaatje Matthijs is zeker net zo gek als ik, dus foto$s volgen.....
- bij het crocodillen springen geweest en hannibal die luste hem rauw
- Aboriginals zijn maar een raar volk, maar ze vinden onze auto te gek..
- ik moet zeggen het is hier allemaal een stuk beter geregeld, maar als je de kosten wil drukken, heb je wel echt een auto nodig, want georganiseerd is het echt onbetaalbaar.
- Er zijn duidelijk te veel Nederlanders in Oz en daarnaast is het vergeleken met Azie echt een party land, volledig gericht op backpackers, maar we hebben de alternatieve routes alweer te pakken, dus geen zorgen
- En uiteraard het belangrijkste, ha, ha ;wijn, wijn, wijn, een lief klein vier liter pakje kost ongeveer zes euro en die is goed te drinken ook. Kortom de nodige lieve kleine pakjes al soldaat gemaakt.

Nou mensen no worries, dit was dan eindelijk de lang verwachte mail, niet helemaal zoveel moeite aan besteed zoals ik zal willen, maar je weet hoe dat gaat.....

In ieder geval maak je geen zorgen om mij, ik red me prima. De planning is om naar Uluru te gaan en dan door te trekken naar Brisbane. Daar drop ik Matthijs die pakt dan het vliegtuig naar New Zealand en ik reis door naar Wollongong.

I love you all.

Mark


 

he guys,
Wat is het leven toch zwaar, effe een momentje uit het leven van een backpacker;
De wekker gaat om 7.30 in de ochtend en ik zit met drie andere gasten op mijn kamer, samen met hun en een ander engels koppel, zijn we van plan om naar de vismarkt te gaan vandaar....

Om iets over negen arriveren we op de vismarkt en kijken we rustig rond wat voor een vis we willen hebben, na eerst een paar mooie foto$s te hebben gemaakt met een tijgerhaai, die verstrengelt was in de visnetten, mogen debbie en ik de keuze maken voor de vis, wij hadden namelijk beloofd om te koken. Samen met wat hulp
van Sufka, die veel van lekker eten weet, besluiten we om een kilootje garnalen te nemen, een lief klein barramundi van meer dan twee kilo en een filet seamon. Aangezien daar ook kaas wordt verkocht besluiten we een hartige kaas te nemen, een beetje chedar achtig, een milde brie en een deep bleu, die smaakte naar een
cambozola.

Aangezien de kaas eerst even geproefd moest worden, besloten we om in de middag de kaas al op te eten en de algemene mening was, dat de kaas geslaagd was. Hierna samen met Deb naar de supermarkt gegaan en hebben we alle ingredienten voor de salade gekocht, wat aardappels en aangezien de kaas al op was, nog wat olijven en wat meer kaas. Op de weg terug een lief klein doosje van 4 liter wijn gehaald en nog twee flessen, voor bij het eten. Terug gekomen bij het hostel de garnalen in de marinade gezet en toen gewacht tot we echt aan het
eten konden beginnen. Die avond alles lekker opgegeten en het was de beste avond in tijden, iedereen had zo lang niet zo lekker gegeten, of zo lang getafeld, super. De groep was echt ideaal en ik heb er nog veel lol van beleefd. De reunie is ook al bekend; eind oktober OKTOBERFEST in Munich, daar woont ernie, dus pap dat wordt vast oefenen, want hier kom je niet onderuit.

Na het eten een video gekeken en zijn we naar bed gegaan, waar ik ook echt aan toe was, iets te veel gestapt in Sydney, maar ja ik kan moeilijk thuiskomen en zeggen dat ik het nachtleven van Sydney niet heb gezien. Iedereen denkt natuurlijk, wat nou zwaar leven!!! Het klinkt allemaal heel leuk en makkelijk, maar opstaan om 7.30 is geen pretje.

okee waar waren we Alice Spring, het centrum van Australie. Van hieruit zijn we naar uluru gegaan, waar we dankzij Dominiek (een meisje die samen met een vriend van haar dezelfde richting uit reisde) konden blijven overnachten bij een australisch koppel van rond de vijftig jaar. Hele aardige mensen, waar we twee nachten zijn gebleven en waar ze de laatste avond een enorme maaltijd voor ons
heeft gemaakt. De Uluru bezocht en toen doorgegaan naar the orga$s en dezelfde dag nog naar Kings Canyon, wat van deze drie de mooiste bezienswaardigheid was. Rondom Kings Canyon overnacht op een camping en de volgende dag weer terug omhoog gegaan zodat we richting Brisbane konden. Na een aantal overnachtingen op campings, of langs de weg, kwamen we in Mount Isa aan, waar we drie dagen zijn gebleven, om een beetje bij te komen van het velen rijden. Mount Isa is nummer drie van de wereld in het leveren van koper en heeft daarom dan ook een enorm grote mijn, deze mijn gaat zelfs een kilometer onder de grond.
Vanaf Mount Isa doorgecrost naar de zee en aangezien we een beetje laat waren moesten we het tijgertje even op zijn staart trappen, na een uurtje 160 rijden kwamen we eindelijk aan op een camping in Town 1770, waar onze auto de nodige rust had verdient, wat hij zelf eigenlijk ook al aangaf, want hij rookte iets meer dan normaal. Town 1770 ligt ten noorden van Bundaberg en hier mag niet meer worden
gebouwd, wat inhoudt dat het altijd een dorp blijft met 47 inwoners.

De eerste kapitein die wist Town 1770 te bereiken was Captain Cook en is daarom hier dan ook een vereerde kapitein. Door de riffen is het namelijk erg moeilijk om hier te komen, maar door Captain Cooks goede navigatie kon hij het wel. Drie dagen op een camping verbleven, wat de mooiste plaats was waar ik tot op heden ben geweest. We hadden het hele strand alleen, niemand te bekennen, super. Uiteindelijk moesten helaas verder naar Brisbane, waar een vriendin van ons (ik zeg elke keer ons, maar om jullie geheugen op te frissen, was ik toen nog steeds aan het reizen met Matthijs) studeerde die we hadden ontmoet in Darwin en waar we konden verblijven. Toen we wilde vertrekken konden we helaas onze sleutels van de car niet vinden, normaal slapen we buiten, met onze sleutels in de slaapzak, maar we hadden een staancaravan gevonden die open was en waar we stiekem overnachten, daarnaast is het jammere aan Matthijs dat hij net zo erg is als ik en dat we dus samen een koppel slordevossen vormen, maar ja na vier uur zoeken en meerdere malen overweegt te hebben om de auto te laten staan vonden
we onze sleutels terug en moest de hele camping lachen om onze stunt, zeker omdat ze ergens onder een plastic zak lagen.

Aangekomen in Brisbane bleek het studentenhuis van Stephanie een villa te zijn met zwembad, twee badkamers en waar in totaal vijf mensen verbleven. Kortom genieten!! Na nog een paar gave avonden met Matthijs, ging hij naar New Zealand en moest ik in me eentje de auto verkopen. Na nog een aantal dagen in brisbane te zijn geweest, het niet lukte de auto te verkopen en Stephanie mij ook een beetje op mijn zenuwen begon te werken ben ik naar Nimbin gegaan. Deze reis liep een beetje anders dan gepland, maar gelukkig wel heelhuids aangekomen. Het regende namelijk die dag en aangezien mijn ruitenwissers niet werkte, werd het op het laatst toch even spannend, in het begin kon ik prima zien, maar dichterbij Nimbin, werd het meer een bergweg. Ongeveer tien minuten voor Nimbin stond een man in de regen die wuifde voor een lift, het bleek een oude hippie te zijn en uiteraard gaf ik hem een lift en vertelde ik dat ik mijn auto graag wilde verkopen. In Nimbin besloot hij om de auto te kopen voor $350,- (kortom weer $100,- in de pocket) en reden we naar een restaurantje net buiten nimbin. De regen begon op dat moment wat heviger te worden en wanneer er een tegenligger kwam zag ik niks meer, na vijf minuten rijden kwam er weer een tegenligger aan en aangezien ik niks zag ging ik uit bescherming automatisch meer naar links, waardoor ik van de weg raakte en een stuk berm meepakte. Gelukkig hield ik de auto onder bedwang en hervatte ik mijn reis. Na vijf minuten nog voorzichter te hebben gereden, kwamen
we bij het restaurant aan en omdat het te gevaarlijk was om verder te rijden hebben we daar een oude staancaravan gehuurd. De hele avond met deze man gepraat en meer te weten gekomen over de stad Nimbin, hoe het zo gekomen is dat Nimbin is omringt met bergen en de hippie tour in the sixties (die start in Marokko en vaak eindigt in India). De volgende dag vroeg opgestaan en bij het tankstation meteen gevraagd of de ruitenwissers makkelijk te maken zijn, waarop
de tankbediende een schroevendraaier pakte, de ruitenwisser aandraaid en waarop vervolgens deze het gewoon weer doen, ja ja zeg maar niks, ik voelde me inderdaad een beetje stom. Kortom heeft hij me afgezet in het centrum van Nimbin en ben ik Nimbin gaan verkennen. Nimbin is een soort klein Nederland waar na een aquarius festival in 1973, vele hippies zijn blijven hangen en waar het dus net als in
Nederland gedoogd is om wiet te (ver)kopen. Na een hele dag daar te hebben rondgelopen en met de lokale hippies te hebben gepraat vond ik het wel mooi geweest en ben ik naar Byron bay gegaan. Daar verbleef ik in the Arts Factory, wat een van de gaafste plekken was waar ik tot nu toe ben verbleven. De arts factory is een beetje een alternatief hostel met een camping, waar je accomodatie een bus, tepee (waar ik verbleef) of een dorm kan zijn. Daarnaast kan je daar
je eigen digeridoo maken of leren spelen etc. Ik ben daar ook met een hele groep naar de sauna geweest wat in het begin erg lekker was, totdat de hele sauna volgepakt was en na er een uur te hebben gezeten had ik toch een beetje hoofdpijn, ik denk omdat ik niet gewend ben om in de sauna shotjes wijn te krijgen en iemand elke keer emmers water op de kachel gooit om het zo heet mogelijk te
maken.

Van Byron Bay een lift gekregen van een nederlands koppel Xavier en Yvonne, en met hun een leuke tijd gehad; geslapen op het strand in woolgoolga, drie dagen verbleven in een national park genaamd Dirrigo, waar we als enige op een picnic area verbleven en toen nog een nacht verbleven op een camping in Singleton.

De volgende dag hebben ze mij op de trein gezet en vervolgde ik mijn weg naar Sydney. In Sydney verbleef ik in een hostel genaamd the Pink House, wat wederom een zeer geslaagd hostel was. Het lag midden in Kings Cross, wat de hoerenbuurt en drugsbuurt van Sydney is, maar ja daarom ook goedkoop en leuk stappen.

In Sydney genoten van de mooie stad en opgetrokken met een hele leuke groep wat uit het verhaal waarmee ik deze mail begon ook wel te merken is. Een deel van deze groep ga ik dus terug zien in Munich en de rest in Londen, waar Deb en John een huis hebben.Momenteel ben ik in Wollongong en verblijf ik bij Martin and June. Gisteren ben ik hier aangekomen en het voelde meteen als thuis, het zijn hele aardige mensen en ze wonen hier erg mooi. Het komende weekend ga ik met ze en hun kinderen naar een huisje aan de zee ten zuiden van Wollongong, waar ik de rest van "mijn" familie ga ontmoeten. Ik heb trouwens Heidi al ontmoet in Sydney en ben met haar en haar vriend Neil naar een voorstelling geweest in de kelder van the Opera House. Wat een leuke voorstelling was.

Nou ik denk dat dat het allemaal wel was, sorry voor deze enorme mail en wellicht mijn slordige snelle typstijl, maar denk maar zo, het is beter dan mijn handschrift.

Ik stuur jullie nog een mail toe, waarin de foto$s van the fish festival staan.

Nou mensen bedankt voor al jullie lieve mails, ik ben erg blij om elke keer wat te horen en een dikke kus,

Mark

ps. tripple B$s zet hem op, ondanks dat er een fake one bij zit.
pss. Ome henk en tante Joke bedankt voor uw mail, ik probeer zo snel
mogelijk te reageren.
psss. Tante Lottie ik hoop dat u een goede vakantie heeft gehad en
nogmaals een fijn verjaardagsfeest.


 

> Bolivia - Thomas van Luijtelaar

 

Buitenlands avontuur deel 1

Hallo allemaal,

Na een eerste nachtje op Boliviaanse bodem maar even en mailtje om onze eerste indrukken even met jullie te delen. Maandagmiddag vertrokken en netjes door meneer en mevrouiw Koolen sr afgezet op Schiphol waar nog afscheid genomen werd van enkelen. Lange reis, veel vertragingen, in totaal zo´n 10 uur. Te beginnen de hele nacht in Madrid al wat de stemming natuurlijk niet mocht drukken. De volgende dag redelijk vroeg in Sao Paulo aangekomen en besloten voor een paar uurtjes maar even op en neer te knallen met cab naar de stad. Op advies van Willem (bedankt!) even een leuke lunch meegepikt in volgens mij zo´n beetje het meest chique wat Sao Paulo te bieden heeft. De pils werd in ieder geval in champagne koelers aangedragen. Gelukkig deed mijn credit card het. Het uitzicht was ideaal vanaf het dak van het hoogste gebouw daar. Kan me niet herinneren ooit zoveel hoge gebouwen bij elkaar te hebben gezien. Daarna reis vervolgd en uiteindelijk in het zicht van de haven gestrand ! (Santa Cruz) op drie kwartier vliegen vanaf Cochab.. Onze huisbaas zal er wat minder blij mee zijn geweest maar uiteindelijk zijn we toch na een reis van zo´n 40 uur in het holst van de nacht in Cochabamba geland. Hij stond ons op te wachten, ideaal en tot onze verrassing. Vandaag zijn we naar ons appartement gebracht (eindelijk weer een douche) en hebben we al een mini tour door de stad gekregen. Perfect weertje, lekker warm niet te heet en een super omgeving. Perfect appartement met allebei eigen kamer en van bijna alle gemakken voorzien.
Hele andere wereld trouwens hier, je wordt aangegapen alsof je van weet ik waar bent (lang en/of blond), maar wel enorm vriendelijke mensen. Ook lekker eten, alleen zijn we allebei hoogteziek en hebben we alleen nog maar op het toilet gezeten. Nee nergens last van (nog niet), vanavond lekker relaxen want morgen al de eerste afspraak met de verantwoordelijke voor de campagne $consume lo nuestro$ samen met onze begeleidster hier. De cervezas houden we nog even koel, misschien eentje dan vanavond. Het beloofd in ieder geval allemaal wat en hadden ons geen beter begin kunnen wensen. Ik houd jullie op de hoogte en zal de volgende keer wat adresgegevens en dergelijke meesturen. Heel veel groeten ook van Michiel,

Thomas

 

Hallo allemaal,

Inmiddels enigszins gesettled, alles begint een beetje te wennen maar dat wil niet zeggen dat we geen maffe dingen meemaken hier. Zo´n beetje overal waar we hier komen, universiteit, winkel, volksfeesten, restaurants, voetbalwedstrijden, discotheken en ook vooral op straat worden we wel met iets nieuws geconfronteerd. Om jullie hier een beetje van mee te kunnen laten beleven hebben we sinds enkele dagen een nieuwe rubriek in het leven geroepen.

Dat volksfeest was trouwens niet normaal. Duizenden mensen die in een enorme stoet naar boven moesten lopen om daar een offer te kunnen brengen aan de heilige maagd. Wij liepen er natuurlijk tussen zonder verder maar een niet-Boliviaan te hebben gezien. Ook wij hebben offers gebracht volgens de traditie waarbij we overigens hartelijk werden toe (of uit?) gelachen door een grote groep Bolivianen. De traditie hield in dat je dingen in miniatuur moest kopen en deze vervolgens in een offerperkje boven op de berg moest besprenkelen met water en confetti en vuurwerk erbij moest laten knallen. Dus uiteindelijk hadden we een huis (voor michiel) een koffer voor de goede reizen en terugreis, twee diploma´s (afstuderen zouleuk zijn het komend jaar) dus alles moet goed komen. Maar een apart feestje was het wel ja. Bedankt trouiwens voor jullie mailtjes, altijd leuk om op de hoogte te blijven en super om te lezen!

Onze hot items list van maffe dingen die we hier tegenkomen in het dagelijks leven van de Boliviaan (oftewel Bolivia op zijn best):
-Melk in een zak!
-Taxi voor de collegezaal of eigen auto natuurlijk en gewoon parkeren no problema
-Mobiele meisjes, dwz gsmekes met een touwtje bevestigd aan het meisje en hoppa, je kunt een lekker privé gesprek voeren voor een paar punten.
-Goed feest van de heilige maagd dat pas geslaagd is zodra er minstens een aantal sterfgevallen zijn vanwege drank misbruik
-Supermarkt thuisservice voor 1 euro en dan ben je afgezet..
-20 meisjes om van te proeven in de supermercado, dwz gratis lunchen
-nul negers in cochabamba, alleen de zwerfhonden die er wel veel zijn hebben er iets van weg, die doen de hele dag dus echt helemaal nix als midden op straat slapen. Te lui om ons hondsdol te maken..
-uit eten = bijna altijd goedkoper dan zelf koken
-trap naar beneden in café? Nee, gewoon de brandweerpaal
-ananasverkoper van 75 met enorme megafoon ( jaja, ikke michiel heb gevonden wat ik na mijn afstuderen wil gaan doen) en gewoon de hele buurt wakker schreeuwen s ochtends
-150 maal toeteren in busritje van 20 min. Bij iedereen die op het trottoir loopt wordt de bus stilgezet en na een lekkere claxon wordt er vriendelijk gevraagd of diegene misschien mee zou willen. Nou zijn er toevallig ook veel mensen die gewoon wandelen en toevallig niet net die bus moeten hebben.
-2,25 liter pepsi fles en 1,1 liter melkzak
-kleedhokje op de markt, gewoon staan en er wordt wel een stuk stof voor je gehouden
-O ja, een glaaske bier bestellen in een bar is onmogelijk, die gaan alleen per literflessen
-De Boliviaanse munten, gewoon dezelfde waarde maar verschillende groottes!?

Wij gaan ons best doen om van ´de maffe Boliviaan´ een vaste rubriek te maken. Inmiddels zijn we vanmiddag ook bij een geweldige voetbalkraker geweest. Super leuk de hele beleving hier, meer daarover in onze volgende rubriek en ook over onze eerste ervaring in de Automania (kampige disco).
Maak het goed allemaal, wij doen hetzelfde. Ciao muchachos!
O ja, als er iemand dronken is en hij/zij heeft een welbekende beldrang en ook geen besef meer van hoeveel euros per minuut dan bel even lekker naar: 00591 774 31329. Wel even rekening houden met de 5uur tijdsverschil, met name als wij nog in ons bed liggen. Dus bellen naar het stappen bij jullie moet kunnen....

Thomas en Michiel


 

Hola queridos,

Weer tijd voor een mailtje dacht ik zo. Met daarin weer een opmerkelijk lijstje naar aanleiding van onze bezoeken aan de plaatselijke discotheek en de kraker tussen Wilstermann en San Jose. Zoals jullie zullen vermoeden vermaken we ons nog steeds prima, nog geen ziektebeelden of andere negatieve noemenswaardigheden. We blijven hier goed voor ons zorgen. Momenteel zijn we in afwachting van onze eerste echte vuurdoop een training met het universiteitsteam over een half uurtje. Gisteren even een balletje getrapt, nog niet eens gerend en al bekaf, dus dat beloofd wat. We zijn ook even wezen kijken bij die mannen, ze trainen elke dag en hebben een fanatiekeling a la Vels (hallo Jef, alles goed met je nieuwe huisje?) voor de groep staan en dan met de warmte en de hoogte in ogenschouw genomen hebben we ingezet op een stief kwartiertje, daarna leeglopen boven het toilet. De kicksen zijn in ieder geval aangeschafd vanochtend al hebben we maar liefst drie keer in de taxi moeten spr! ingen om ergens de goede maten te kunnen bemachtigen...

Maar verder worden we door allerlei mensen enorm gastvrij ontvangen en overal uitgenodigd. Ik geloof dat onze weekenden onderhand al volzitten, nee zeggen blijkt lastig. Maar gezellig is het zeker, wat dat betreft kunnen wij denk ik nog veel leren van de mensen hier. Vrienden van vrienden zijn ook gewoon ´vrienden´ enz enz, gezelligheid kent geen grenzen. Ideaal doordeweeks, lekker uit eten rond 7 uur, daarna lekker hangen en kletsen met zijn allen en uiteindelijk op tijd het bedje in om vervolgens de volgende ochtend weer op tijd aan de slag te kunnen. Mooie werkplekjes hebben en we kennen zelfs de luxe van een persoonlijke assistent, nog meer te wensen?! Vanavond gaan we onze afstudeerbegeleider mee op stap vragen, ben benieuwd of hij het aandurft. Ik zal julñlie niet langer vervelen, hoop dat jullie het allemnaal goed maken thuis. Leuk om alle mailtjes te lezen, houd me van de straat hier wat me zo op het eerste gezicht een goede zaak lijkt gezien hetgeen zich daar zoa! l bevindt.

El Segundo tiempo (de derde komt nog)

-Bij binnekomst in de discotheek van cbb blijken alle relaxte zit en hangplaatsen gereserveerd voor alle plaatselijke paupers die vervolgens een fles whiskey, wat ijs op tafel mikken en zupen maar!!
-In dezelfde discotheek blijkt michiel een enorme reus te zijn en thomas een goede tweede.
-Ook weer op deze wonderlijke stek waar bijna geen pils gedronken wordt. Toch blijkt de pils rond een uur of drie op te zijn, rara?
-In de plaatselijke discotheek is driekwart vrouw...geen econometristenfeestje dus.
-Jaja de eerste neger is gespot! En nog wel in de spits van de plaatselijke FC, Wilstermann genaamd dus geen Cochabamba kickers helaas.
-Luidt bejubeld op de tribune als hij maar in buurt van de bal komt onder de intellectuele benaming ‘neger’, niet hup of kom op neger maar gewoon negro, negro!!
-Over intellectuelen gesproken, we hebben ze ook hier op dezelfde tribune en wel bejaard. Bij een 4-1 stand in het voordeel van de thuisclub werd er een terechte pingel toegekend aan de tegenpartij, ok 4-2. Maar nee hoor deze hoog bejaarde gek moest nog even de scheids voor hijo de puta uitmaken, moet kunnen toch...
-O ja en om ook maar een duit in het zakje te doen: Bolivianen bleken erg gevoelig voor ‘hondelul’ (maar niet heus)
-Het fenomeen korte broek is bij de Boliviaan niet bekend, gelukkig is het helemaal niet warm hier
-Je kunt hier midden in het centrum eten voor 1 euro de man, inclusief drankje. Achteraf bleek ook wel waarom...het toetje, een onvervalste sinaasappel, was een verademing.
-Om de zoveel tijd is er een checkpoint voor de bus: als ie te laat is moet ie meteen lappen. Typisch die relaxte zuid-amerikaanse mentaliteit huhu
-De Boliviaanse jehova is al opgestaan, maar liefst een uur lang werden we op het voetbalveld nb na het bekijken van de training gestalkt, zonder dat er ook maar een woord tussen te wringen was. Wel meteen een uitnodiging voor zijn college over de godsdienstige kant van het huwelijk, enz.

Tot snel weer,

Groeten Thomas


 

Hallo allemaal,

Inmiddels al weer een eindje op weg hier en gezien onze belevenissen weer tijd voor een nieuw mailtje. Leuk trouwens dat jullie allemaal meeleven en bedankt voor de mailtjes. Zoals jullie zullen vermoeden hebben we nog steeds weinig te klagen hier. We kunnen ons nog steeds een aantal leuke uitstapjes permitteren. Zo hadden wij het voorrecht om afgelopen vrijdag aanwezig te kunnen zijn bij de happening van het jaar hier zo’n beetje: de miss bolivia verkiezingen en hoe! Uiteindelijk zaten we recht achter de burgemeester van Cochabamba, die onderwijl ook nog even opgehaald werd om een woordje op national tv te doen. Naast hem bleek ook nog een ander figuur te zitten die ook wel belangrijk moest zijn gezien het feit dat steeds mensen foto´s van hem kwamen maken, wij met onze blije hoofden erbij op die foto´s natuurlijk.. Volgens mij was ie trouwens niet zo blij dat we hem (letterlijk) in de nek aan het hijgen waren. Toen we de dag daarna door de stad liepen, kwamen we! erachter wie de brave man was. Het bleek de minister president te zijn, we herkende hem van een van de posters.... Tja, je maakt het mee hier he.

Verder liggen we op schema wat betreft ons onderzoek al nemen de meeste Bolivianen overal de tijd voor en dus ook voor bepaalde afspraken met ons. Het schijnt dat je wel tot een uurtje moet blijven wachten en mocht degene er dan nog niet zijn dan kun je maar beter gaan. Dus dat hebben we dan ook al een aantal keren noodgedwongen moeten doen. Maar onze planning houdt hier gelukkig rekening mee. De voetbaltraining is inmiddels ook al een aantal keer bezocht al heb ik het tot op heden beperkt moeten houden vanwege een iets te dikke enkel. Blijft wennen natuurlijk die hoogte, de warmte en alle andere omstandigheden…(en het niveau waarschijnlijk). Maar we gaan het zeker weer proberen volgende week. Ook hebben we een typische studenten middag/avond meegemaakt, enorm massaal, een soort biercantus die zijn vervolg kreeg, met zang en dans (ik word hier wel erg hard met mijn neus op de feiten gedrukt vanwege het feit dat ik bepaalde skills ontbeer…, maar alles kun je leren zullen w! e maar zeggen) in een andere tent. Heb het niet helemaal overleefd maar ben inmiddels weer op krachten om vanavond (nu zaterdag) een kijkje te kunen gaan nemen. Heb een vermoeden dat de chicha & guarapina (typische drankjes voor hier) hier debet aan hebben gehad…., waarschijnlijk doordat het met kraanwater aangemaakt is. Inmiddels is het ook weer tijd voor el tercero tiempo (bij een aantal van jullie beter bekend als de beruchte derde helft, die op dit moment volgens ons beter gespeeld wordt door de mannen van Merlijn dan de 1e en tweede):

- Studio Sport op zondagavond, een bekend fenomeen in Nederland bij de meeste mannen erg geliefd en bij de meeste vrouwen wat minder, jaja ook hier in Bolivia. En hoe!

- Gepresenteerd door een enorme pauper met een 2 ¼ liter fles pepsi naast zich. Vakkundige presentatoren zijn overigens ook niet voorhanden. In plaats daarvan een enorme housebeat onder elke samenvatting en zelfs de Boliviaanse Mart Smeets moet zijn best doen om boven de vengaboys uit te komen.

- Drempels kennen ze hier ook en wat voor, zo hoog mogelijk en altijd in schutkleur, in de hoop dat je auto
afbreekt…. Schijnt goed voor de economie te zijn.

- Lekker at ease over het troittoir soufleren? Nee nee, gaten van 1 bij 1 en drie meter diep worden dus NIET aangekondigd en zo heeft Thomas Michiels leven al eens moeten redden. Daarom wonen hier waarschijnlijk ook geen negers; die te grote mate van relaxedness wordt meteen afgestraft.

- Vrijdag (overmorgen voor ons) schijnt een bijzondere dag te zijn, er zijn namelijk verkiezingen. Deze worden al dagelijks met veel lawaai en geweld aangekondigd op de campus. De kranten staan er vol van elke dag. Nee, geen Pim Fortuyn rage, hetze of wat dan ook, de MISS BOLIVIA verkiezingen jaja. En gewoon collegevrij die maffe bolivianen…

- Helaas we hebben nederlanders gespot, we dachten de eerste twee weken de koningen te rijk te zijn maar het heeft niet zo mogen zijn…. En even irritant als altijd ergens op vakantie op een of andere camping in Frankrijk of waar dan ook…

- Even lekker rustig internetten in een lullig cafeetje is er hier in Bolivia ook niet bij. Anderhalf uur lang worden op het scherm naast ons verscheidene naakte vrouwen door allerlei soorten dieren op een wel erg wellustige manier bejegend….ze schamen zich nergens voor de bavia..bolivianen.

- Geen postbodes, geen brievenbussen. Er zijn hier maar 5000 postvakjes op het postkantoor, dus kan toch zeker ruim 0.5% van de Cochabambinos een brief ontvangen.

- Het evenement van het jaar: de Miss Bolivia verkiezingen. Natuurlijk waren wij, jullie Bolivia connection, daarbij. En wel als twee journalisten van het maandblad the Flying Hawain, een noord-europees jongerenmagazine dat de schoonheid overal ter wereld verslaat. Uiteraard hadden wij VIP-plaatsen en bevonden we ons dus in zeer goed gezelschap. Dit niet zonder slag of stoot aangezien wij in uniform, hawaiibloes met nightglasses uit de jaren 60, aankwamen en op onze gereserveerde plaatsen wel eens live op tv konden komen. Maar nee, ons stoppen ze niet in een hoekje (wat aanvankelijk in de bedoeling van de regisseur lag), VOL in beeld zeg ik, die eerste national TV-time pakken.
Het artikel met exclusieve foto´s zijn onderweg.

- Enige commerciele uitbating zijn ze hier ook niet bepaald vies van, gedurende de hele avond van de verkiezingen die van 22.15 uur tot 1.30 uur duurde, meer dan de helft van alle tijd REKLAME. En ook gewoon elk blok met precies dezelfde 6 reklames, over originaliteit gesproken. Bijkomend voordeel: de penetratiegraad van het Pacena bier en de Rexona deo (qui no te abondera) zal inmiddels de 100% wel overstegen hebben.

Hopelijk weer een beetje een beter beeld voor jullie van het leven in Bolivia hier. Wellicht dat de puzzelstukjes langzaam op zijn plaats terecht komen…

Voor eventueel geinteresseerden heb ik hier ook nog even ons postadres en telefoonnummer (had ik volgens mij nog niet gegeven): telefono: 00591 774 31329, direccion: senores Koolen y Van Luijtelaar, Casilla 4890, Cochabamba, Bolivia. Maak er wat van allemaal, thuis of waar dan ook, blijf natuurlijk graag op de hoogte van hetgeen jullie bezighoudt.

Veel groeten Thomas

PS: neef(je), super gedaan!


 

Leute,

Dingen gaan goed hier we hebben alleen wat minder inspiratie voor onze vaste rubriek.

Daarom: Thomas is kaal, ik vertel een verhaal.

Afgelopen donderdag een fijne dag: onze laatste enquete binnengehaald. De enquetes waren de hoofdreden om hier te zijn dus een feestje was daar. Waar? Ok, ik beschrijf even de locatie want das tim immers belangrijk. Jullie hebben onderhand al door dat de Bolivianen wat kampiger zijn dan wij weten ondertussen waar de allerboerigsten zich verzamelen elke donderdagmiddag. Het is een soort combi van de AOR, een biercantus, een varkensschuur en de mooibijgehoude binnenplaats van de Noordbesterdstraat 53. Op de wc staat standaard iemand te kotsen, de vrouwen lijken allemaal verkleed voor een of ander sloerie slash anita slash pooier feest, IEDEREEN is aan het mexen, mannen hebben allemaal een snor, en een kan bier kost 1 euro de drie liter.

T en ik waren daar met een groepje vrienden en binnen het uur was iedereen onze vriend. Op 1 dik wijf na want die pikte een stoel van ons omdat ze er twee nodig had voor dr Kiki-reet. Allee, niet erg, Theo Maassen nagedaan op een kratje bier, ok mooi. Maar even later toen zag ik dat drilmonster haar glas heffen en warempel leek dat nu op een schijnbeweging slash poging tot het gooien van bier? Misschien was het meer dat ik het wilde zien, een soort oase, maar goed wij hadden net drie kannen bier op tafel staan en in een reflex giet ik drie liter over Ine Daeles, en de andere zes liters waren nodig voor de rest van de zaal want het sloeg echt helemaal aan. Toen iedereen met bier geblust was scheen het toch op een of andere manier duidelijk te zijn geweest dat ik de aanzet had gegeven en ook werd even verteld door die gezette mevrouw, die er toch wel om kon lachen geloof ik, dat ze inderdaad toch wilde proosten, tja. Werden wij toen verwijderd uit deze zaal? Gebeurde dat no! u? Waren de mensen teleurgesteld in ons? Plakt bier? Op een manier gelijk aan die in de blueparrot uit de bierschuur gebonjourd! Zo gaat het indrinken hier ongeveer in Bolivia.

Verder leiden we hier een rustig leven in een mooi appartementje in een mooi land met minder mooie maar met meer aardige mensen. Nog twee en een halve week en dan gaan we wat rondreizen. Als er mensen mochten zijn die de ietwat mider kampige kant van de medaille ook waarderen, let me know.

Hoe gaat het met eenieder van jullie? Ik persoonlijk waardeer de hele medaille.

Tot hotmail,

Groeten Thomas en Michiel.


 

Hola queridos,

Na even geschitterd te hebben in afwezigheid weer even nieuws vanuit het Boliviaanse front. Op het moment weinig groot nieuws of het moet zijn dat ons ´werk´ er op zit. Vandaag voor het laatst op de uni geweest. Geloof dat ze tevreden zijn en ze willen allemaal graag onze data hebben met resultaten erbij. Met een wat beter opgezet plan hadden we wellicht onze reis terug kunnen verdienen maar ja.... Leuk detail was dat we vandaag, na maar liefst tweeenenhalve maand, de uitgewerkte aantekeningen van ons bezoek aan een aantal bedrijven kregen van één van de assistententen. Over Boliviaanse ijverigeheid gesproken. We hebben in ieder geval een artikel in het spaans mogen schrijven over ons onderzoek ter publicatie (eerst zien dan geloven hier). Verscheidene media schijnen nog in onderhandeling te zijn met onze zaakwaarnemers....

Vanavond gaat onze grote reis beginnen met als vermoedelijk hoogtepunt de 21 durende busreis waar we maar meteen mee gaan beginnen. Bijkomend voordeel is dat wanneer ik na die 21 uur weer wakker word, we dan meteen in Cuzco (Peru) zitten. Daar gaan we samen met o.a de wederhelft van Michiel de Inca trail lopen. Om maar even kort ons reisschema verder weer te geven (sorry voor degen die dit nog een keer moeten lezen). We vervolgen onze reis door Peru naar Puno (drijvende eilandjes van riet of zoiets), Isla del Sol (weer in Bolivia) en Copacabana, waar ook een strandje schijnt te zijn maar zonder Braziliaanse talentjes, La Paz, the Yungas (Curoico), hier schijnt de allergaafste mountainbike afdaling ter wereld plaats te vinden, doen dus zeg ik. Vervolgens weer een bustochtje van een uurtje of 17, dan de jungle in bij Rurenabaque. Terug naar het zuiden (hoop met een vliegtuigje). Het schijnt dat je hier de keuze hebt tussen een vleestransport, waar je de prijs betaalt van je! eigen gewicht (zittend tussen geslachte runderen), of mee zou moeten kunnen met een militair vliegtuig waar je met een aantal steekpenningen een heel eind zou moeten komen.

Als het goed is komen we dan met jeep terecht in de Salar, een zoutmeer ter grote van Nederland ongeveer en in een gebied met gekleurde meren en vulkanen. Schijnt de moeite waard te zijn, we gaan het zien. Als we hier niet uitgedroogd zijn gaan we nog een poging doen om wat losse steden te bezoeken. Hier heb ik een leuke triviant vraag voor (voor de oplossing zie onder aan deze mail): Welke stad was rond het jaar 1600 na Londen de grootste stad ter wereld? En een tweede voor de echte slimmeriken: Welke stad is de hoogst gelegen ter wereld? Maar verder Sucre nog, en mocht de tijd het ons toestaan Santa Cruz (hier schijnen de Bolivianen het minst lelijk te zijn maar dat terzijde). Zo rond de 15e december weer in Cochabamba, alwaar nog even afscheid genomen zal worden van dezen en genen zodat we met kerst weer in Tilburg en Wijchen kunnen zijn. Ik zal jullie zeker op de hoogte houden voor die tijd. Bedankt voor jullie leuke mailtjes, blijf ze met veel plezier lezen.

Ciao muchachos....

Thomas  


 
Voetbalshop.nl
Underwearman.nl

Sponsor

Tilburg University