Welcome back! Last saturday, many matches got cancelled, but luckily, not ours. We got to play on the rather poorly maintained field of ONI. It was raining and there was no audience allowed. The match begun, and we were off to a good start: 0-1 for Merlijn! Opportunities kept coming for both us as for the opponent, but no goal was made by either. Half time. When the second half started, we were again able to score a goal, 0-2 for Merlijn. But then, ONI decided it was their turn, 1-2. Not the worst you would say, but after his goal one of our players got a red card. This lead to the 2-2. Luckily, Merlijn did not give up, and in the last 5 minutes the 2-3 was made. Merlijn took home another win.

De lat ligt hoog vandaag. Na twee bijzonder vermakelijke wedstrijdverslagen, heb ik de taak op me genomen om jullie te voorzien van een mooi stukje leesvoer. Ik heb gehoord dat het wedstrijdverslag van vorige week is genomineerd voor het internationale literatuurfestival, en dat maakt het er voor mij niet eenvoudiger op. Of toch wel? Ik zit sinds kort in de WW, wat mij een vrijbrief geeft om alles wat simpeler te verwoorden. Op het moment van schrijven, zit ik dan ook lekker te genieten van een blik Schulti in de voortuin van mijn woning aan de Broekhovenseweg. Nee onzin natuurlijk. Of om in de woorden van onze eigen trainer te spreken: Da´s Quatsch!

Snel terug naar afgelopen zaterdag: VV ONI. Oftwel voetbalvereniging Ontspanning na Inspanning. In mijn jonge Merlijn carrière heb ik twee keer eerder mogen aantreden op het doorgaans slecht onderhouden natuurgras in ´s Gravenmoer. Beide wedstrijden waren op hun eigen manier memorabel. De eerste keer poetsten we een 2-0 achterstand geheel onverwacht weg in de laatste 5 minuten, waarbij de illustere spits Daniël Kuipers tweemaal het net vond. Bij het scoren van de gelijkmaker kwam er een hoop emotie los bij onze spits, waarbij hij naar het publiek van ONI rende en de iconische woorden ¨Wat dan?¨ ¨Wat dan?¨ ¨Wat dan?¨ scandeerde. Onbegrepen zoals hij was, snoerde hij de criticasters van de club waar doordeweeks de koeien op het veld staan toch maar even mooi de mond. Afijn, vorig jaar mochten we wederom aantreden tegen ONI. Ook toen wisten we twee keer te scoren, en als je het scorebord na 90 minuten mocht geloven gingen we met de volle buit terug naar Tilburg: 1-2. Tja, meer hoef ik er niet over te zeggen denk ik.

Ook afgelopen zaterdag waren er genoeg voortekenen om te voorspellen dat het een bijzondere wedstrijd zou worden. Het regende immers pijpenstelen, de wedstrijd werd gespeeld achter gesloten deuren en Moreno had voor de verandering zijn volledige tenue meegenomen (Lees: Shirt, broekje en sokken). Omstreeks 13:45 arriveerden de gladiators van Merlijn op sportpark ´t Wiel. Ik weet het niet zeker, maar het zou me niets verbazen als we er eerder waren dan onze tegenstander. Opgekropt in een kleedkamer die door onze minister van Volksgezondheid niet zou worden bestempeld als ¨Corona-Proof¨ begonnen we aan de wedstrijdbespreking. Hier vond een waar schouwspel plaats waarbij de ronde magneetjes zich in hoog tempo over een klein A4´tje bewogen. Ik heb er persoonlijk weinig van gezien, maar de boodschap was over het algemeen duidelijk: ¨Geen onnodige risico´s nemen want het veld is kletsnat¨, ¨We zetten druk op onze tegenstander¨ En ¨Gewoon simpel voetballen¨. Nadat de ballen na enige vertraging waren opgepompt, konden we beginnen aan de warming-up. En eerlijk is eerlijk, het veld was niet top maar het heeft er zeker wel eens slechter bij gelegen daar in ´s Gravenmoer.

De wedstrijd begon voortvarend. Al combinerend op het natte biljartlaken van ONI wist wie anders dan onze Lars de 0-1 te scoren. Hij had van te voren niet zo´n goed voorgevoel voor deze wedstrijd, dus had ik hem opgedragen om slechts een keer te scoren: Goed gedaan Lars! Hierna bleven we genoeg kansen creeëren, maar gaven we ook behoorlijk wat kansen weg. De ruststand van 0-1 was dan ook maar een magere afspiegeling van wat het had kunnen zijn. Nadat ondergetekende zijn zompige sokken en doorweekte ondershirt had ingeruild voor droog materiaal konden we beginnen aan de 2e helft. Deze begon wederom voortvarend en na slechts 10 minuten tekende Jan aan voor de 0-2. Niks aan de hand. Hadden de almachtige goden het dan toch bij het verkeerde eind en werd het een doodsaaie zaterdagmiddag in ´s Gravenmoer? Niks was minder waar. Deze almachtige goden namen het heft bij een indraaiende vrije trap van ONI letterlijk in eigen hand waaruit de 1-2 werd gescoord. Hierna begon ook ONI er weer in te geloven en moest Pepijn aan de handrem trekken bij een doorgebroken speler: Rode kaart. De wedstrijd dreigde volledig te kantelen en ONI klopte steeds nadrukkelijker op de deur van onze eigen achterhoede. De 2-2 was het uiteindelijke gevolg en er was hierna nog zeker een kwartier te spelen. Alle zeilen werden bijgezet om er voor te zorgen dat er in ieder geval nog een punt mee naar Tilburg ging. Echter, dacht Jan daar anders over. In een schaarse tegenaanval schoot hij op klinische wijze de bal tegen de touwen: 2-3. Met nog 5 minuten op de klok werd er stand gehouden en ging de volle buit alsnog mee naar Tilburg. Lekker mannen!

Over de derde helft valt eigenlijk niks te schrijven door de getroffen maatregelen. Wel wil ik Mark bedanken voor de koude bav´jes. Ik vind dit het overigens sowieso een uitstekend idee om bij elke uitwedstrijd met een koud biertje te kunnen douchen. Ik stel dan ook voor dat iedereen een keer de taak op zich neemt om het team te voorzien van een lekker koud pilsje na de wedstrijd. Aanvoerders en spelersraad: Kan hier iets mee worden gedaan? Ik zal in ieder geval het goede voorbeeld geven en bij de eerstvolgende uitwedstrijd wat koude Schulti´s meebrengen.